İbrahim’in grubunda çalışırken, onun gibi düşünen yoldaşları ve onların soyundan gelenler Mısır sürgünü aracılığıyla hem Aviut (arzunun bayağılığı) hem de böyle bir Aviut’a sahip olmanın sonucu olarak katlandıkları acılar aracılığıyla Zakut (saflık) aldılar.

Mısır’dayken Yaradan’a bağlı kalmak onlar için zordu çünkü üzerlerinde hüküm süren çeşitli dış güçler algılıyorlardı ve bu güçleri Yaradan’la ilişkilendirmek zordu. Buna “sürgün” denir ve Firavun için görkemli Pithom ve Raamses şehirlerini ve kendileri için sefil şehirler inşa ettiler.

Aviut artar ve sonuç olarak sanki alma arzusu kişiye iyi şeyler getirirken, ihsan etme arzusu zararlı şeyler getirir gibi gelir. Kişi bu ikisini birbirine bağlayamaz ve bunları tek bir arzuya, tek bir güce, tek bir düşünceye bağlayamaz.

Bu durum, o zamana kadar büyüyerek bir ulus haline gelen bu grup içinde, farklı Aviut ve ruh türleri ortaya çıkmaya başlayana kadar devam etti: Musa, Aharon, Kohanim (rahipler), Levililer ve halk. Buna ek olarak, onlarla karışmış olan “karışık kalabalık” (Erev Rav) da vardı – “ulusların büyük bir karışımı”.

Yine de, alma arzularının maruz kaldığı darbelerin sayısının artması nedeniyle, her bir birey Firavun’un yönetiminden sadece içlerinde kalan ve “Musa” olarak adlandırılan küçük nokta ile kaçabileceklerini hissetmeye başladı. Ve Firavun’un gücünden kaçmaya çalışmaya başladılar.

İçlerindeki “Mısır ulusu” olan, “Firavun” adlı düşüncelerden kaçma olasılığını hissetmeye başladılar. Sonra tüm bu güçleri “Musa” adı verilen bir güçte birleştirebilecekleri bir duruma ulaştılar ve bunu Yaradan’a bağladılar, “O’ndan başkası yok” ve “O ve O’nun Adı birdir” düşüncesine bağlı kaldılar.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat - Kendi İçinizdeki “Firavun”dan Kaçın için yorumlar kapalı

“Karanlıkta Sevinmek” Ne Anlama Gelir?

“Karanlıkta sevinmek”, karanlığın ardındaki amaç hakkında sevinçli olmak anlamına gelir. “Karanlık”, içinde bulunabileceğimiz karanlık koşulunu ifade ederken, sevinç karanlığın getirdiklerinden kaynaklanır. Hoş olmayan bir durumda olabiliriz, ancak saran ışık üzerimizde parlayarak hem karanlığı hem de gelecekte ortaya çıkaracağı olumlu sonuçları hissetmemizi sağlar.

Bu, hazırlık aşamasında hissettiğimiz ve yalnızca kafa karışıklığı, boşluk, güçsüzlük ve çaresizlikten oluşan “karanlık” ile aynı değildir. Saran ışığın aydınlatmasıyla gelen karanlık, “inancın ışığı” olarak adlandırılan geleceğe -maneviyata- dair bir bakış da içerir, ancak yine de karanlıktır.

Rabbi Şimon bar Yohay “pazardaki Şimon” seviyesine düştüğünde, bu seviyeden kendisinin bunun içinde olduğunu tespit etmiş ve buna karşılık gelen seviyenin tam bir ıslah hali olacağı sonucunu çıkarmıştır. Bunu ne zaman anladı? Hala “pazardaki Şimon” seviyesindeyken, başka bir koşuldayken değil.

“Pazardaki Şimon” seviyesine düştü mü? Evet, düştü ama düşen Rabbi Şimon’du. Tamamen “pazardaki Şimon” olmadı, daha ziyade Rabbi Şimon “pazardaki Şimon” koşulunu giyindi. Bu düşük seviyedeydi, ancak bu seviyenin ona ne getireceğini genel koşulundan anladı.

Bariyeri (Mahsom) geçmeden önce bile, düşüşler yüzünden aşırı cesaret kırılmasını önlemek için karanlık koşullarını farklı şekilde deneyimleriz. Her ne kadar manevi değil maddi dünya içinde olsa da, bariyerden sonra meydana gelen koşullar bariyerden önce de belli bir şekilde hissedilir.

Perdenin, alma arzusu üzerinde ıslahına “eylem” denir yani olumsuz bir arzuyu alıp olumlu bir arzuya dönüştürmek anlamına gelir. Tora’nın Mitzvot’u (emirleri) ruhun nasıl ıslah olacağına dair 613 Eitin (öğütler) ve ardından 613 Pekudin (emirler), ıslah edilen kısımların ışıkla doldurulması için yönlendirmelerdir.

Eğer tüm parçalarımızı ıslah eder ve onları “Tora” adı verilen ışıkla doldurursak, genel Tora’yı ediniriz. Tüm kabın ıslahı tamamlandığında, “Yaradan” adı verilen genel ışık ifşa olur.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 62 için yorumlar kapalı

Karanlığı Deneyimlerken Manevi Önem Duygusunu Nasıl Koruyabiliriz?

Gece boyunca bile manevi amacın büyüklüğü ve önemi duygusunu korumalıyız. Karanlığı faydalı olarak görürsek, bundan sevinç duyabilir, Yaradan’ı kutsayabilir ve sonra karanlıkta bile O’na bağlanabiliriz. Bu mevcut seviyemizde değil, manevi seviyelerde yapılır. Orada bir dereceden diğerine yükselmek için kasıtlı olarak “atın altmış nefesi”, gecenin ıslahı, uykunun ıslahı (Dormita) gibi çeşitli ıslahlar yaparız. Bunlar harikulade olaylardır.

Tüm anlayışlar karanlığın içinden ifşa olur. Daha sonra sadece niyet eklememiz ve onları ıslah etmemiz gerekir. Yeni arzular karanlıktan ortaya çıkar.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 61 için yorumlar kapalı

Soru: Doğru niyeti korumanın bizim için ne kadar zor olduğunu görüyoruz. Peki, tüm dünya hakkında ne söyleyebiliriz?

Cevap: Bu doğru. Ancak Kabala bilgeliğinde çalıştığımız gibi, niyetten başka bir şey yoktur. Bütün mesele onun önemini idrak etmekte yatar.

Ya kendi özgür seçiminizle gerçekliğe ve Yaradan’a karşı tutumunuzun önemini kavrayacaksınız ya da O, size bu önemi acı yoluyla aşılayacaktır. Birini ya da diğerini seçin ama bunu öneme göre yapmak zorunda kalacaksınız. Önem, edinmeniz gereken şeydir. Ya darbeler size bunu sağlayacaktır ya da özen. Hepsi bu kadar. Şimdi karar verin!

Bugün İsrail halkına başlarına daha da korkunç bir felaketin gelebileceğini söylediğinizde, yanıt olarak şunları duyuyorsunuz “Tanrı korusun! Sen neden bahsediyorsun?! Bu ne cüret?!”

Ama ben sadece durumun tüm öneminin, tüm ciddiyetinin fark edilmesini istiyorum; bu nedenle, olası bir felaket gelmeden önce ondan söz ediyorum. “Hayır! Kesinlikle olmaz!” diyerek kafalarını kuma gömüyorlar.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Niyet, Yaradan - Gerçekliğe Karşı Tutumumuzun Önemi için yorumlar kapalı

Yorum: Gizemli Japon ruhu, Avrupa ruhundan çok farklıdır. Onların bilgeleri Avrupalılardan çok farklıdır ve bilgelikleri de öyle. Mümkünse, lütfen Japon bilgelerinin bazı sözleri hakkında yorum yapın.

“İyi bir insanın düşmanı olmak, kötü bir insanın arkadaşı olmaktan daha iyidir.”

Cevabım: Bu doğru; sizin için daha faydalıdır. İyi bir insandan çok şey öğrenebilirsiniz. Ama kötü birinin arkadaşı olmak kesinlikle en kötüsüdür.

Yorum: “Kim güçlü bir şekilde yükselmek isterse, bir merdiven icat eder.”

Cevabım: Evet. Yükselmenin bir yolunu bulacaktır.

Yorum: “Karı koca el ve gözler gibi olmalıdır: el acıdığında gözler ağlar ve gözler ağladığında eller gözyaşlarını siler.”

Cevabım: Güzel!

Soru: “Güneş erdemlileri bilmez. Güneş günahkârları bilmez. Güneş, kimseyi ısıtmak amacıyla parlamaz.” Öyle mi?

Cevap: Her şey ona nasıl baktığınıza bağlıdır. Her şey kişiye bağlıdır – bir hedefi olsun ya da olmasın.

Soru: Eğer Yaradan’dan yayılan sıcaklıktan bahsediyorsak gerçekten burada hiçbir amaç yok mudur?

Cevap: Her şey kesinlikle önceden düşünülmüş ve öngörülmüştür. Nihai hedefe, nihai koşula dayanarak, tüm ara durumlar bize gelir ve bizi o hedefe doğru hareket ettirir.

Yorum: “Bir kılıca hayatta sadece bir kez ihtiyaç duyulsa bile, onu her zaman taşımalısınız.”

Cevabım: Evet, bu doğru. Onu her zaman taşıdığın için, hayatta o bir kez gelen anda kullanmaya hazır olacaksın.

Yorum: “Keder, yırtık bir giysi gibi, evde bırakılmalı.” Ama insan, faydası olmasa da kederini gösterir.

Cevabım: Dünyaya, hayata karşı kültürel bir tutumdur, yani hiçbir şey beni sarsamaz.

Yorum: “Sevgi olduğunda, çiçek hastalığının yara izleri yanaklardaki gamzeler kadar güzeldir.”

Cevabım: Evet, sevgi kesinlikle her şeyi düzeltir. “Sevgi tüm günahları örter.”

Yorum: “Kimse yatakta yatarken tökezlemez.”

Cevabım: En iyisi hiç kalkmamak.

Yorum: “Aptallara ve delilere yol ver.”

Cevabım: Evet, bu doğru. Çünkü başkaları seni anlayabilir, ama onlar asla anlamaz.

Yorum: “Ebeveynler çalışır, çocuklar hayatın tadını çıkarırsa, torunlar dilenir.”

Cevabım: Bu doğru. Çocuklara hiçbir şey bedava verilmemelidir. Onları bir meslek edinmeleri ve hayatta ustalaşmaları için tüm gücünüzle itmelisiniz, böylece siz hala var olurken, onlar zaten kendilerini inşa ediyorlar. Çocuk sevgisinin anlamı budur.

Filed under: Uncategorized - Japon Bilgeliği – Bölüm 1 için yorumlar kapalı

Soru: Baal HaSulam, grup, öğretmen ve kitaplar hakkında yazmıştır. Eğer kitlelerin bizim yaptığımız gibi öğrenmeyeceğini söylersek, bu planlar değişebilir mi?

Cevap: Tabii ki kitleler, Kabala ilmini çalışmamalıdır. Ve genel olarak, kişi çalışmayı öğrenmek için çalışmak olarak görmemelidir, bu durumda “kişinin bilgisi amellerinden daha büyüktür”.

Her şeyden önce, çalışmak kişiyi üst güçle birleşmek ve kendini ıslah etmek amacıyla bazı üst güçleri çekmek için ona uygun olarak değişmesi gerektiği kararına götüren bir araçtır.

Islah için inen üst güçler, ıslah talebi olan MAN’ın yükselişine göre gelir. Başka bir deyişle, tüm bunlar bir kitaba ya da bir çalışmaya bağlı olmamalıdır. Öğrenecek ne var ki? Bunlar kişinin içinde gerçekleşen, son derece pratik şeylerdir: Bir arzum var ve bu gerçekleşiyor! Yine de hazırlık ve açıklamalar olmalı.

Topluma ne şekilde ulaşacak? Daha pratik bir şekilde. Görevleri kendilerini kitaplara vermek ve bu fikirleri onlardan çıkarmak, onları daha geniş bir kitleye aktarılabilecek şekilde hararetle ayırt etmek, yani toplumun seviyelerine uygun olarak daha basit ve net hale getirmek olan insanlar vardır.

Toplumun seviyesi ne kadar düşükse, o kadar pratik olurlar. Sonuçta, soyut kısmını daha az algılayabilirler, öyle ki Baal HaSulam’ın “Son Nesil” makalesinde yazdığı gibi, hiçbir şey algılamayanlar olacaktır.

“İmzalamamı mı istiyorsunuz? İmzalayacağım.”

“Neden?”

“Nedenini bilmiyorum. Senin böyle davrandığını görüyorum, ben de öyle davranacağım.”

Yani, sadece göstermelik olarak katılacak insanlar olacaktır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Toplum - Toplumun Seviyelerine Göre için yorumlar kapalı

Soru: İsrail halkına mesajı dağıtırken, amacımızın dünyaya hükmetmek değil hizmet etmek olduğunu vurgulamalı mıyız?

Cevap: Elbette, ancak İsrail’in tüm dünyaya hizmet ettiğini, sadece dünyanın ıslah olması için gerekli olan ek bir bileşen olduğunu ve bu dünyada yeri olmadığını ne kadar vurgularsanız vurgulayın, her zaman yanlış yorumlanma olasılığı vardır. Bunu yapmak çok kolaydır.

Meselenin en azından bir kısmını, net bir şekilde açıklamayan en küçük bir ayrıntı bile bulursanız, bu zaten çarpıtma için alan yaratır.

Yine de değişiklikler oluyor. Bu bizim hazır olmamıza bağlı ve biz de buna göre hareket etmekle yükümlüyüz.

Diğer her şeye gelince, umarım yukarıdan rehberlik alırız. Sonuçta, her şey zaten hazır. Biz burada eylemde bulunmuyoruz, sadece sürece katılıyoruz.

Filed under: Dünya, Kabala, Maneviyat - Dünyaya Hizmet Edin için yorumlar kapalı

Soru: Rambam’ın “kadınlara ve çocuklara ‘köleliğin’ anlamını ifşa etmeyeceksiniz” sözlerini nasıl anlamalıyız?

Cevap: Kişi, alma arzusuna çeşitli şekillerde bağımlıdır. Eğer alma arzusu tatmin edilmezse, kişi ilerleyemeyecek ve arzusuna öncelikle ihtiyacı olan şeyi sağlamak zorunda kalacaktır. Bu nedenle ona arzunun “kölesi” denir.

“Kölelerin” seviyesi birkaç kategoriye ayrılır. Kölelik içinde olduklarını anlamayan ve esaretlerinin farkında olmayan gerçek köleler vardır.

Ayrıca, alma arzuları konusunda kendilerini zayıf ve küçük hisseden ve bunun hem zihinlerine hem de kalplerine hükmettiğini bilen “çocuklar” ve “küçükler” de vardır. Bazen kişi kendini dışarıdan tanıma ve ne kadar güçsüz olduğunu görme fırsatına sahip olur; bazen de küçük bir çocuk gibi sebepsiz yere bir şeyler yaptığı bir koşula düşer.

“Kadınlar” derken, kendimizi bağımlı hissettiğimiz bir koşulu kastediyoruz. Alma arzusu vardır ve bu bir koca gibidir, bir efendi gibidir. Bu yüzden de doldurmamız gereken bir bağımlılık ve eksiklik (doldurulmamış arzu) hissederiz. Bu yüzden onu doldururuz.

Çeşitli tutumlardan bahsediyoruz. Yapabileceğimiz bir şey yok. İnsanlar onları kullanıyor ve bu şekilde var oluyorlar. Aksi takdirde yaşamak mümkün değildir. Arzularını yerine getirmek için ek hazlar ararlar: moda, kamuoyu ya da başka bir şey.

İnsanların hayatta bazı hedefleri olmalı ki kendilerini yavaş yavaş doldurabilsinler. Bu futbol ya da hayattaki başka bir oyun olabilir. Tüm dünya için bazı değişiklikler olabilir, bir şey, sonra yaşadığını hissetmek için başka bir şey.

Buna hayat denir, haz türlerinde bir değişiklik. Bu bizim dünyamız. Ne zaman yeni bir moda çıksa, ne zaman bir şey, bir olay ya da yenilik olarak duyurulsa bunu görebilirsiniz. “Harry Potter,” sonra “Matrix”, sonra başka bir şey. Bu size yaşam duygusu verir. Yoksa ne için yaşanır ki? İnsanlar bu şekilde çalışır: canlı tutmak için yeni bir şey ararlar.

Buna “kadın” denir. Kendini bağımlı hisseder ve bu bağımlılığa kapılı çünkü başka bir yolu yoktur. Nasıl var olabilir ki? “Bir erkeğe bağımlı” olduğu, “bir erkek istediği” söylenir. Talmud ve TES, bir kadının “bekar olarak dokuz ölçüye sahip olmaktansa bir ölçüyü ve aptallığı (yani bağımlı olmayı) tercih ettiğini”, söyler.

Bu üç kategori hakkında çok konuşabiliriz: “Köleler”, “çocuklar” ve “kadınlar”, psikoloji açısından dünyamızda kendini nasıl gösterdiği, sosyal çevrelerde nasıl işlediği, maddeye nasıl indiği ve onun içinde nasıl işlev gördüğü hakkında. Bunu zaten görüyoruz. Halk bunu anladığına göre, bunu derslerde anlatmaya başlayabilir ve oradan nedenlere, manevi köklere geçebiliriz.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Arzuların Köleleri için yorumlar kapalı

Yorum: Size ve Baal HaSulam’ın yazılarına kendimi yakın hissediyorum, ancak Rabaş sanki ikisinin arasında bir yerde duruyor ve onu tam olarak kavrayamıyorum.

Cevabım: Bir yandan seni anlıyorum. Ancak öte yandan, durum tamamen böyle değidirl. Rabaş bize manevi çalışmanın tüm temellerini verdi. Ondan önce, sistematik olarak sunulmamışlardı. Kabalistler ya Tora üzerine yorumlar yazdılar ya da mektuplar ve makaleler yazdılar, ancak kişinin Yaradan’ı edinmek için yapması gereken içsel çalışmanın sistematik bir sunumu, bize sadece öğretmenim Rabaş tarafından verildi.

Bu konuda 500’e yakın makale yazdı. Onlarda, manevi yola sıfırdan başlayan ve ilerleyen bir kişinin tüm koşullarını kesinlikle ifade etti.

Rabaş’ın yaptığı şey, Kabala‘ya paha biçilmez bir katkıdır! Bu, yeni başlayan biri için o kadar paha biçilmez, yeri doldurulamaz bir yardımdır ki, Zohar Kitabı’ndan, On Sefirot Çalışmasından veya başka herhangi bir eserden alınamayacak bir yardımdır!

O, bir yandan büyük bir Kabalistti, öte yandan ise kendini gizleme biçimiyle, her şeyi saklayışıyla ve babasının gölgesinde kalışıyla son derece gizli ve marifetli biriydi.

“Bir şekilde onu görmüyorum, sadece kayıp gidiyor” derken haklısınız. Gerçekten de: “Ben kimim ki? Babam büyük bir Kabalistti.” diyerek kendini küçülttü.

Rabaş, öyle keşiflere, öyle başarılara ve öyle yazılara sahip en büyük Kabalistti ve tüm bunlara rağmen, bunları sürekli olarak “Sadece biraz çalışıyorum” vb. diyerek sakladı. Kimse onu tanımıyordu ya da anlamıyordu.

O harika bir uygulayıcı, harika bir sistemleştirici, harika bir öğretmen, harika bir eğitimciydi!

Makalelerinde, her insana, her ruha, her tarza, her zaman ve içinden geçtiğimiz durumlara uygun, çeşitli formlarda manevi çalışma sistemini ortaya koydu.

Yaptığı şey hakkında durmadan konuşabilirim! Onun benim öğretmenim, bana en yakın ve en değerli kişi olmasından dolayı değil, gerçekten bizim için bir şey yaptığı için ve onsuz ileriye doğru tek bir adım bile atamazdık. Atamazdık!

Artık nihayet makalelerini ciddi bir şekilde çalışmaya başladığımıza göre, umarım bunun farkına varırız. Bu başka hiçbir şeyle kıyaslanamayacak kadar ciddi bir çalışmadır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Rabaş - Büyük Rabaş için yorumlar kapalı

Soru: Dağıtım yaparken kendimi yorum yapmaktan nasıl “ayırabilirim”?

Cevap: Kitlelere bilim adamları, araştırmacılar olarak yaklaşıyoruz ve gerçek bir bilim adamı, sonuca karşı tamamen tarafsız olmalıdır. Onlar doğayı kendilerinin dışında, kendi “ben”lerinin dışında, tıpkı Kabalistlerin bu dünyada yaptıkları gibi araştırırlar.

Ancak daha sonra, bir şeyin gerçekleşmesine duyduğum arzunun onun gerçekleşmesini nasıl etkilediği hakkında konuşmaya başlayabiliriz. Bu, doğa yasasının, benim arzuma uyum sağlaması nedeniyle gerçekleşir.

Peki, nasıl tarafsız kalabilirim? Dünyayı anlamaya, hayatı kavramaya ve bana verilenleri hiçbir kişisel müdahale olmadan öğrenmeye çabalamalıyım. Eğer sonucu merak ederek araştırırsam, bu bir alma arzusudur. O zaman neyi incelerim? Sadece almak isteğim için daha iyi olanı. Herkesin üzerinde çalıştığı şey budur ve hiç kimse gerçek resmi bu şekilde göremez.

Herkese şöyle açıklamalıyım: “Dostlar! Kendimizi alma arzumuzdan uzaklaştırarak, dünyanın resminin ifşasını sağlarız, realitenin parçaları arasındaki gerçek karşılıklı ilişkilerin – her şeyin üst güç tarafından nasıl yönetildiğini, tüm ayrıntıların nasıl birbirine bağlı olduğunu ve hangi amaca hizmet ettiğini – anlayabileceğimiz bir dereceye ulaşırız.”

Sistemi, tüm formlarıyla işleyen genel yasayı keşfeden bir bilim adamı olarak, her şeyi açıklarım. Ama aynı zamanda hiçbir şeye bağımlı değilim. Yaklaşımımız dışarıdan bu şekilde görünmelidir.

Bu resimde hiç var olmadığımı, tüm görünüşümle göstermeliyim. Bu ne dinle ilgilidir ne bir yaşam tarzıyla, ne de başka bir şeyle. Bu sadece, doğanın kendini olduğu gibi açığa vurmasıdır. Ve insanlar da bunu bu şekilde algılayacaktır.

Filed under: Dağıtım, Kabala, Maneviyat - Dağıtıma Yaklaşım için yorumlar kapalı