Soru: Size tekrar tekrar sorulan aynı sorulara cevap verecek gücü ve sabrı nasıl buluyorsunuz?

Cevap: Her şeyden önce, içtenlikle soran ve büyümek isteyen bir kişi için büyük bir sevgi vardır. Anlamıyor ve bu yüzden tekrar soruyor. Hâlâ anlamıyor ve bir kez daha soruyor.

Başkaları için bu aynı sorunun tekrarlanması gibi görünebilir. Ama hiç de öyle değil! Her biriniz aynı soruyu sorabilirsiniz ama yine de içimde tamamen farklı arzular, farklı dolum eksiklikleri uyandırıyorsunuz.

Eğer yalnızsam, söyleyecek hiçbir şeyim yok demektir. Kesinlikle bir dinleyici kitlesine ve insanlardan gelen bir soruya ihtiyacım var. Bir derse gelirim, dinleyicileri hissederim ve o anda ne söyleyeceğimi bilirim.

Bazen binlerce insanın önünde sahneye çıkıyorum ve son dakikaya kadar sanki bir sisin içindeyim ve ne söyleyeceğimi bilmiyorum. Önceden kitapları karıştırabilirim, ders için konular planlayabilirim, ancak ne hakkında konuşmaya başlayacağımı asla önceden söyleyemem.

Sonra aniden dinleyicilerle temas kurulur ve işte o zaman onların ihtiyacını, arzusunu yakalamış olurum ve bu arzuyla çalışırım.

Yani binlerce insan bana aynı soruyu sorduğunda, her biri farklı bir arzuyla hareket ediyor. Birinin, diğerinin ve bir üçüncüsünün arzusunu algılıyorum, bunun farklı bir yerden geldiğini hissediyorum ve bu yüzden beni rahatsız etmiyor. Çünkü her seferinde sanki bana yeni bir soru geliyor gibidir.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Sorular Asla Eskimez… için yorumlar kapalı

Yorum: Amerikalı psikologlar, 164 ülkede 1.7 milyon kişiyle yaptıkları anket sonucunda bir insanın mutlu hissetmek için ne kadar paraya ihtiyacı olduğunu belirledi. Mutluluk hissinin azalmaya başladığı bir gelir eşiği olduğu ortaya çıktı.

Bir birey için ideal gelir ortalama olarak yılda 60.000 ila 75.000 dolar arasında. Araştırmacılar, “Artık mutluluğun da bir sınırı olduğunu anlıyoruz” diyor.

Cevabım: Gerçekte, paranın satın alabileceği mutluluğun sınırından bahsediyorlar. Ancak mutluluğun kendisinin bir sınırı yoktur. Kişinin basitçe mutluluk varken ama birazcık eksikken “iştah” ve “yemek” arasında doğru bir denge kurması gerekir. O zaman her şey yerli yerine oturur.

Paraya gelince, o maddi dünyamızdaki amaçlara ulaşmak için bir araçtır. Üst dünyadaki manevi bir amaç için, farklı türde bir paraya ihtiyaç vardır. Orada para bir yücelme aracına, bir ihsan etme aracına dönüşür. İşte yaşamın gerçek duygusu budur.

Maneviyatta zengin bir kişi, sürekli olarak Yaradan’la olan bağı ölçüsünde başkalarını doldurma fırsatına sahip olan kişidir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Uncategorized - Para Ve Mutluluk için yorumlar kapalı

Bireysel ve kolektif olan eşittir. Bir kişinin kendini ıslah etmesi ile tüm dünyanın ıslaha tabi tutulması arasında hiçbir fark yoktur. Yasa aynıdır çünkü parçalanma her bir parçanın diğerleriyle karışmasına neden olmuştur. Dolayısıyla, kişinin geçirdiği süreç tüm dünyanın geçirdiği süreçten farklı değildir.

Gerçekte, bu konuda karmaşık hiçbir şey yoktur. Eğer bu açıklığa kavuşursa, eğer bunu dünyaya açıklayabilirsek, bu da dünyadaki pek çok şeyi açıklığa kavuşturacak ve aydınlatacaktır.

Bu fikre bağlananlar gerçekten de “manevi İsrail” olarak adlandırılacaktır. Ve içsel bir zorunluluk duygusuyla, ıslahtan geçmeleri gerektiğini hissedeceklerdir.

Filed under: Birlik, Dünya, Kabala, Maneviyat - Ortak Yasa için yorumlar kapalı

Yorum: Rabaş’ın grup hakkında verdiği ve yerine getirme şansımızın olmadığı 30 maddelik kısa bir tavsiye listemiz var.

Cevabım: Bunları yerine getirme şansımızın olmadığı doğru. Ancak, bunun için gerekli araçlara sahibiz.

Elbette, grupla ilgili olarak ve dolayısıyla Yaradan’la ilgili olarak alma arzuma boyun eğdirecek güce sahip değilim. Aradaki fark nedir? Basitçe, Yaradan’ı ilgilendiren şey gizlidir ve ben kendi kendimi kandırabilir, kafam karışabilir ve zaten erdemli olduğuma ve her şeyin benim için yolunda gittiğine karar verebilirim.

Ancak grupla ilgili olarak, her şey daha nettir. Ve eğer bunu şimdi soruyorsanız, o zaman belki de zaten aciz olduğunuzu görüyorsunuzdur. İşte o zaman gerçek soruya gelmiş olursunuz.

Kişi grupla birleşme gücünü ya da arzusunu kendi içinde bulamaz. Sadece prensip olarak bunu yapması gerektiğini anlar: Kabalistlerin yazdığı budur ve görünüşe göre, eğer bunu kabul etmezsem, o zaman ilerlemiyorum demektir.

Buradan, tıpkı Sina Dağı’ndaki İsrail halkı gibi, bir koşulun önünde durduğumuzu görüyoruz; eğer bunu tek kalpte tek adam olarak yapmazsanız, yani kendinizi gruba teslim etmezseniz, kendinizi ona boyun eğdirerek bu bağı gerçekleştirmek istemezseniz, kendinizi ölü hissedersiniz. “Burası gömüleceğiniz yer olacak.”

Bu karşılıklı anlaşma dışında başka bir şeye gerek yoktur. Şöyle diyerek: “Yapacağız ve duyacağız”, bunun gerçekleşmesi için hemfikir oluruz. Ve sonra gerçekleşir.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat - Grup İle Bir Anlaşmaya Varmak için yorumlar kapalı

Soru: Rasyonel bir açıklama kitlelerdeki arzu düzeyine ne ölçüde dokunabilir?

Cevap: Kitaplar ve kitle iletişim araçları vasıtasıyla dünya çapında açıklayıcı çalışmalar yürüterek, sadece dış etkenlerle uğraşmıyor ve bilgilendirme görevini yerine getirmiyoruz. Aynı zamanda, dünyanın her bir parçasının bizim aracılığımızla yaratılışın amacı hakkında yukarıdan bilgi aldığı, dünyanın manevi bir ıslahını da başlatıyoruz. Bu zaten manevi bir eylemdir.

Sadece maddesel bir eylem gerçekleştirdiğimizi düşünmemeliyiz. Sanki yaratılış planından kaynaklanan dünyanın amacı ve bir insanın amacı hakkındaki belirli bir bilginin herkese ulaştığı boru hatları döşüyor gibiyiz. Bu şekilde her bir bireyi Yaradan’a bağlarız.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Dünyanın Manevi Islahı için yorumlar kapalı

İsrail oğulları, büyük ve yakıcı egolarını kullanmamaya karar verdiklerinde ve egoizmin engellerini etkisiz hale getirmek için bu egoizm üzerinde gerçekleştirilen eylemler yoluyla birleşmeye başladıklarında ve karşılıklı garanti (Arvut) koşuluna ulaştıklarında, bu garanti eylemlerden sonra gelir ve buna “yapacağız ve duyacağız” denir.

Bu onların yukarıdan Tora adı verilen bir bağ ve doyum gücünü aldıkları zamandır. Bu kuvvetin yardımıyla, kabın kendisini Aviut’un birinci derecesinden itibaren yavaş yavaş ıslah etmeye başlarlar.

Bu duruma, Sina Çölü’ne çıkmak ve 40 yıl boyunca Malhut’u Bina’ya yükseltmek, onu ıslah etmek denir, ta ki 40 yılın sonunda, İsrail topraklarına gelene kadar, bu Malhut’un Bina ile birleşmesidir.

Burası İsrail toprağıdır (Eretz İsrail), Yaradan’a doğru olan arzu (Yaşar El, İsrail). Bu, Tapınağı inşa ettikleri yer koşuluyla ödüllendirildikleri zamandır.

Bu, üst ışığı gerçekten kendi içinde barındırabilecek bir Kli’ye (kap) sahip oldukları anlamına gelir, bu Yaradan’ın ifşa olduğu bir kaptır.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Tora’nın Alınmasından Tapınağın İnşasına Kadar için yorumlar kapalı

Soru: Kişi kalpteki nokta ve egoizm arasında ikiye bölünmüşse, kendisine sürekli doğru tarafta olma ve kötü eğilim tarafında olmama gücünü verecek bir mekanizmayı nasıl inşa edebilir?

Cevap: Karşılıklı garanti (Arvut) duygusuna ulaşmamıza yardımcı olacak bir mekanizma nasıl inşa edilebilir? İşte biz tam olarak bunu inşa ediyoruz. Bu, gruptur.

Tüm içsel niteliklerim ve beni çevreleyen tüm dışsal koşullardan özgürce davranabileceğim tek şey kendi çevremi seçmektir. Çünkü karakterim ve tüm niteliklerim önceden belirlenmiştir. Ve toplum, eğer ben onu seçmezsem, bana istediği gibi davranır. Ben onun etkisindeyim ve istesem de istemesem de her şeyi ondan alırım.

Yukarıdan bana böyle bir fırsat verildiği zaman, bir seçim yapabileceğim anlaşılıyor ve bunun için çaba sarf ediyorum. Sadece buna özgür seçim denir.

Ya beni karşılıklı garantiye ve son ıslaha (Gimar Tikun) doğru iten iyi bir çevre seçerim ya da özgür iradeden tamamen yoksun bir kukla, bir oyuncak olurum ve bu durumda ne ödül, ne ceza, ne isteyecek biri ne de şikâyet edecek biri vardır. Her şey doğaya göre akar.

Öyleyse günahkar kimdir? Erdemli olmak isteyen kişi. Kimin özgür seçimi vardır? Sadece Kabalistlerin. Peki diğerleri? Diğerleri hayvanlar gibidir. Yazıldığı gibi: “Onlar helak olan hayvanlar gibidir.” (Mezmurlar 49:13). Onlardan talep edilecek bir şey yoktur, başka seçenekleri yoktur çünkü yasalar böyle belirlenmiştir; ya karşılıklı garantiyi seçersiniz ya da seçmezsiniz.

Sovyetler Birliği’nde seçimlerin nasıl yapıldığını hatırlıyor musunuz?

– “Şehrin belediye başkanını seçiyoruz!” – “Kaç aday var?” – “Bir!”

Yaradan için de aynı şey geçerlidir. Eğer gerçekse, bir tane olmalıdır. On değil! On aday ne anlama gelir? Dokuzu sahtekâr, biri gerçek demektir. Ama fikrin kendisi doğrudur.

Siz on kişiden birini seçmiyorsunuz. Fikir farklıdır; tek bir gerçek Bir vardır ve O’nu gerçekten seçip seçmediğinize siz karar verirsiniz. Aslında seçiminiz yoluyla kendinizi yoklarsınız, ıslah olmuş koşulla aynı fikirde olduğunuzun teyidi olarak “oyunuzu kullanmaya” gerçekten niyetli misiniz? Buna seçim denir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - “Doğru Seçim” Nedir? için yorumlar kapalı

Soru: Karşılıklı garanti bir ıslah mıdır? Kendimi ıslah edemiyorum, öyleyse görünüşe göre karşılıklı garantiye ulaşmak benim işim değil mi?

Cevap: Karşılıklı garanti, herkesin birlikte çalışmasıyla sağlanır. Karşılıklı garantinin gerekli olduğu, onsuz birleşemeyeceğimiz, bunun tüm arzuları ve tüm ruhları birleştirmenin bir koşulu olduğu konusunda bir anlaşmaya varmalıyız.

Eğer bunu istediğimize karar verirsek, o zaman ıslah olmuş koşulumuzun aşağısında olmamız nedeniyle, bunun içinde olma arzumuz sayesinde saran ışığı çekeriz. Bu koşulda olmak istiyoruz, her ne kadar onun ne olduğunu tam olarak bilmiyor veya gerçekten anlamıyor olsak da, onu sadece istememiz yeterlidir.

Sonra bu kuvvet, saran ışık şeklinde yukarıdan üzerimize iner ve bizi ıslah etmeye başlar, böylece birbirimiz için karşılıklı garantör olmayı kabul ederek, bu koşulu yerine getirmeye ve ruhlardaki karşılıklı dahiliyetimizi ifşa etmeye geliriz.

Kesin konuşmak gerekirse, biz aslında var olan tek bir koşulu ifşa ederiz ve bize göründükleri şekilde, şu anda içinde olduğumuz diğer tüm koşullar, yalnızca bilinçsizliğin farklı seviyeleridir.

Filed under: Arvut, Kabala, Maneviyat - Karşılıklı Garanti: Bizim Kararımız için yorumlar kapalı

Yorum: Çoğu zaman kişi iyi hissetmek ister. Diyelim ki hastaysa ya da bazı sorunları varsa, bilinçaltında “Evet, bu engeli aşmak için üst güçten destek almak istiyorum” der, ancak ruhunun derinliklerinde, kendini nasıl daha iyi hissedebileceğini düşünür.

Cevabım: Sadece ilk başta, bunun hala şekillenmemiş bir arzu olduğu anlamına gelir.

Sonra yavaş yavaş, ıstırabın derinliklerinden onların derinliklerini ve nedenselliklerini, bunların onun acı çekmesi amacıyla olmadığı ve onların doyumunun kendi başına bir amaç olmadığını anlamaya başlar. Sonuçta, o zaman bu hayatın anlamı nedir? Acı çekmek ve acıyı dindirmek mi? Gerçekten varoluşun anlamı bu mu?!

Varoluşun anlamı, bu yaşamın üzerine çıkmak ve onu daha yüksek bir seviyeye ulaşmak için bir araç olarak kullanmaktır.

Aksi takdirde ne? Dayak yiyorum, kaçıyorum. Dayak yiyorum, tedavi oluyorum. Ve hayat bundan ibaret mi?! Bu, dünyaya bakmanın tamamen yanlış bir yoludur.

İşte bu yüzden Kabala, acılarımızın kaynağını ifşa etmemiz gerektiğini ve onları neden bize gönderdiğini, böylece O’nunla bağ kurabilmemiz gerektiğini söyler. Aksi takdirde, O’nunla olan bu bağa uyanmayacağız. Ve daha sonra bunun için minnettar olacağız.

Bu olmadan mümkün mü? Hayır, imkânsız.

Filed under: Hayat, Kabala, Maneviyat - Hayata Doğru Yaklaşım için yorumlar kapalı

Bunların arasında, Musa ve Harun’un Sina Çölü’nde İsrail oğullarını saydıkları sırada, sayımlarına [dahil] olan bir adam yoktu. 

Çünkü Efendi onlara, “Çölde kesinlikle ölecekler.” demişti ve onlardan yalnızca Yefunne oğlu Kalev ve Nun oğlu Yeşu kalmıştı. (Musa, Tora, Bamidbar, Sayılar, Pinhas)

Belki de başlangıçta farklı bir dönüşüm amaçlanmış ve daha sonra bu dönüşümü sorunsuz bir şekilde yapmak mümkün olmadığı için farklı bir karar verilmiştir, çünkü bir sonraki “çöl nesli” koşulunu bir önceki “Mısır’dan çıkış” koşuluna ve daha sonra “İsrail topraklarına giren nesil” koşuluna eklemek mümkün olmamıştır.

Bu üç derece birbirinden oldukça farklıdır. Genel olarak, Tora’daki tüm varsayımlar, “Ya öyle olsaydı ya da olmasaydı” tanım gereği olamayacağını ima eder. Ve bize bunun neden olamayacağı açıklanır, çünkü Mısır’dan çıkan arzu tüm ıslahlardan geçip İsrail topraklarına giremez.

Bir başka deyişle, “Çölde kırk yıl ıslah” safhası, yani Bina’ya yükseliş, kişinin geçmiş koşulundan tamamen vazgeçmesidir. Dolayısıyla, doğal olarak ölmesi gerekir.

Her şekilde, Çöl nesli kendini tam olarak ıslah etmez; orada, hatalı koşullar kalır ve bu daha sonra İsrail topraklarında düşüşe yol açacaktır. Bu nedenle kırk yıl içinde yok olması gerekir.

Yani Malhut, Bina’ya yükseldikçe içine alabildiği kadarını dâhil eder. Fakat bir kez dâhil edildiğinde, artık aynı Malhut, aynı özellik veya arzular değildir; onlar zaten ihsan edilmeye uygundur.

Soru: Çöldeki kırk yılda ölmesi gereken nedir?

Cevap: Kişinin kendini düşünme arzusu tamamen ölmeli ve ihsan etme niteliğine yönelik bir tutku, kendisinden başkalarına doğru yönlenmiş olarak ifşa olmalıdır.  Kişi, sevgi ve ihsan niteliğine büyük saygıya dayanan böyle bir arzuya sahip olmalı ve kişinin içinde olan her şeyi arka planda bırakmalıdır çünkü diğer her şey, onu diğerlerine doğru çeker.

İhsan etme niteliği, kişilerde onları derece derece arındıran ve ıslah eden ışığın (Ohr Makif) etkisi altında ifşa olur. Bu ışığa “Tora Işığı” denir.

Kişinin geçmişteki kendisiyle ilgili, kendisi için, kendisiyle olan düşünceleri derece derece yok olur. Dahası, sadece kendim için almakla ilişkilendirilen “ben” değil, aynı zamanda vermeyle ilgili “ben”de yok olur. Yani, birine bir şey verdiğimde, birini sevdiğimde ya da insanlar için bir şeyler yapmaya çalıştığımda, bu “ben”, kendim için olmayan çabada bile orada olmamalıdır.

Bunu açıklamak çok zordur, çünkü böyle bir ihtimal, böyle bir koşul, içimizde Üst Işık tarafından şekillendirilir.

Soru: Benim verdiğimi kimse bilmeyecek mi?

Cevap: Ben bile bilmiyorum. En önemlisi bu.

Bu çölde olmalı. Ancak bu, insanların hayatları boyunca mükemmel bir şekilde yaşadıkları maddi bir çöl anlamına gelmez, çünkü orada su ve diğer her şey vardır.

Çöl koşulu, ihsan etme ve sevgi niteliğine ulaşmaya çalıştığımda, bu özellikleri, özlemleri ve istekleri dolduracak hiçbir şeyim olmadığını keşfettiğim bir koşuldur. Birine yaklaşmak, bir şey vermek, içimden her şeyi dökmek istiyorum; ancak aslında verecek hiçbir şeyim yok, dökecek hiçbir şeyim yok, ulaşacak kimsem yok. Ne gücüm var, ne de ihsan etme niteliği için bir sebep, ne de bunun için bir fırsat.

Bu bana tam da benimle hiçbir ilgisi olmayan ihsan etmenin saf niteliğine ulaşabilmem için gösteriliyor. Ve benimle herhangi bir şekilde bağı olduğunda, bu benim kendi iyiliğim içindir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Çöl Nesli Ve İsrail Topraklarına Giriş için yorumlar kapalı