Bu durum birçok yeni geleni uzaklaştırır; gruptan kaçarlar ve çalışmaya devam etmek istemezler. Yoksa bu engeli aşmaları mı gerekir? Kabala metodolojisiyle ilk kez karşılaşanlar ne yapmalıdır?

Neyden bahsettiğinizi çok iyi anlarlar ve aktardığınız içsel derinliğe hayran kalırlar. Fakat bu yöntemi kabul edemezler ve sürekli şunu sorarlar: “Tüm bu eylemlerin; şarkılar, danslar ve diğer şeylerin amacı nedir?”

Cevabım: Görüyorum ki birçok insan için bu en ulaşılabilir ve en hoş şeydir.

Bir kongreye bakıyorum; binlerce kişi toplanmış, hepsi dans ediyor, şarkı söylüyor, bağırıyor. Onlar için bu, kendilerini ifade etmenin ve birleşmenin anlaşılır bir yoludur. Bana öyle geliyor ki bu onları mutlu ediyor. Bunu orada ciddi akademik bir çalışmaya çevirsem gerçekten memnun olurlar mıydı?

İnsanları yükseltmek, onlara ilham vermek istiyorsanız başka ne yapabilirsiniz? En azından bu küçük seviyede bile, Yaradan’a, bağa karşı bir özlemi – bağın kendisine değilse bile – onları çeken bir şeye karşı özlemi bir şekilde ifade edebilirler. Bunu gördüm.

Yine de ben kendim buna pek yatkın değilim. Edinime, içe doğru nüfuz etmeye tamamen farklı bir yaklaşımım var. Fakat biz, konuları bu şekilde hissedebilen ve kavrayabilen kitlelerden bahsediyoruz.

Bu arada, dans edip, sarılıp, bağırdıktan sonra, onların sorularını dinlediğinizde, bu soruların çok derin ve alakalı olduğunu, direkt ışığın dört safhası vb. hakkında olduğunu görürsünüz.

Bunlar, ne söylediğini bilmeyen birinden gelen rastgele sorular değildir; bunlar, anlayıştan kaynaklanır! Artık bu kavramları hissediyor ve bir şekilde onlarla özdeşleşiyorlar. Onlardaki bu kombinasyon çok doğru. Onlara imreniyorum!

Filed under: Kabala, Kongre, Maneviyat, Toplum - Kabala Metodolojisini Kabul Etmek için yorumlar kapalı

Soru: Bir öküz, sahibinin baskısı altında, zorla çalışır. Yani sahibi, onun hayatında fiilen mevcuttur. Onluyu, bizi ilerlemeye zorlayan böyle bir faktör haline nasıl getirebiliriz?

Cevap: Bunun için yapabileceğimiz birkaç eylem var. Öncelikle dostların birbirlerine nasıl güç verdiklerini, birbirlerini nasıl motive ettiklerini, yolda nasıl tuttuklarını gözlemleyin. Bu şekilde, her birimizin sahip olduğu azıcık coşkuyu yavaş yavaş birbirimizle paylaşır ve ilerlemeye devam ederiz.

Soru: Çalışmada görünür bir unsur olan onluyu, aynı zamanda Yaradan’ın bir uzantısı haline getirebilir miyiz ki, tıpkı o sahip gibi, Yaradan çalışmada ifşa olsun?

Cevap: Hayır, Yaradan bunu yapmaz ve yapmayacaktır. Çünkü o zaman Yaradan için çalışmamızın sebebi, O’nu hissetmemiz olurdu.

Soru: Ama amaç Yaradan rızası için çalışmak değil mi?

Cevap: Amaç, Yaradan’a memnuniyet vermek istediğimiz için, Yaradan rızası için çalışmaktır.

Soru: Bir öküz, zorla değil de, sahibini memnun etmek istediği için çalıştığı bir duruma ulaşabilir mi?

Cevap: Bunun için birkaç koşulun yerine gelmesi gerekir. Çalışma, Yaradan’dan gelen bir baskı altında yapılmamalıdır. Kişi, Yaradan’a yönelik arzusunu doğru şekilde inşa etmelidir; yani Yaradan’a memnuniyet vermek istemeli ve bu konuda özgür olmalıdır. Amacının Yaradan’a memnuniyet vermek olduğuna kendi başına karar vermelidir.

Filed under: 10'lu Gruplar, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan Rızası İçin Çalışmak için yorumlar kapalı

Soru: Neden çalışmamız, öğretmen ve Yaradan’la çelişebilir? Yaradan ile uyum içinde olmak ve O’na karşı olmamak için nasıl hareket edebiliriz?

Cevap: Eğer ıslah olup, doğru eylemleri gerçekleştirmeye başladığımızda, o zaman Yaradan ile uyum içinde olmanın ve O’na karşı gelmemenin nasıl mümkün olduğunu göreceğiz.

O zamana kadar, sürekli olarak Yaradan’a yaklaşmak, O’na benzemek istediğimizi hissedeceğiz, fakat aynı zamanda çeşitli çelişkiler yaşayacağız. Aslında bu çelişkiler, bizi Yaradan ile doğru yakınlığa yönlendiren işaretlerdir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan’la Nasıl Uyum İçinde Olabiliriz? için yorumlar kapalı

Soru: Kişi, manevi çalışmaya herhangi bir ekleme istemediğinde, bu doğru duanın zorunlu bir koşulu mudur, yoksa onun sonucu mudur?

Cevap: Bence böyle bir his, Yaradan’a, O’nun çalışmasına ve yaratılışın amacına karşı doğru bir tutumun sonucu olarak ortaya çıkar.

Soru: Yazılmıştır ki, kişi “gözleri kapalı olarak Yaradan’a inanmak ister. Ve gücünün yettiği kadarını yapar.” Gücümüzün yettiği şey nedir?

Cevap: Gücümüzün yettiği şey, O’nun bizden istediği her şeyi yapmaktır. Yaradan’ın bizden istediği her şeyi yapabiliriz ve yerine getirmeliyiz.

Soru: Göklerin krallığının yükü nedir? Eğer bu kutsal ise, Yaradan ile bağlıysa, nasıl bir yük olabilir ki?

Cevap: Kişi, göklerin krallığının (Malchut Shamayim) baskısı altında olduğunu hisseder ve bu ona ağır gelir.

Soru: Bu, kişinin çalışmasının başlangıcı mıdır?

Cevap: Muhtemelen, bu o kadar da önemli değildir. Biz ilerlemeye devam edelim. Bunu daha sonra çözeriz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Manevi Çalışma İle Sorular – 243 için yorumlar kapalı

Gözyaşı kapısı, Yaradan’a açılan özel bir kapıdır. Yaradan’a giden birçok kapı vardır, ancak yalnızca biri açılır: gözyaşı kapısı.

Zohar bunu çok basit bir şekilde açıklar: Yaradan’a yalnızca tek bir giriş vardır, kafa karışıklığına gerek yoktur.

İnsan, gerçekten gücü kalmadığında, artık böyle yaşamaya devam edemeyeceğini hissettiğinde, elinden gelenin tamamını verdiğinde ve bundan dolayı içtenlikle ağladığında, üst güçle temas kurar. İnsan gözyaşlarına boğulduğunda, Yaradan ona Kendini ifşa eder.

Bir gün RABAŞ’ın önünde, kalbimin derinliklerinden ağlamaya çalıştım. Yüzüme güldü. O zaman onu parçalamaya hazırdım. Ama yapacak bir şey yoktu. Bu, öğrenmenin nispeten erken bir aşamasında olmuştu.

Gerçekten bütün kapılar kilitlidir, gözyaşı kapısı hariç. İnsan, kendi egosunun tüm boyutlarını, bütün arzusunu ifşa edip, her şeyi Yaradan’a verip O’na bağladığında son noktaya ulaşır: “Bu kadar! Daha yapabileceğim hiçbir şey yok!”

Ama yanıt alamazsa, bu demektir ki bunlar boş gözyaşlarıdır; tıpkı herhangi bir sebepten dolayı ağlayan bir çocuk gibi. O zaman kişi çalışmaya devam etmek zorundadır ve bir gün her şey ona ifşa olur.

Doğru arzu, gözlerinden yaşlar boşalana kadar ağlamak değildir. Bu, bir yandan tamamen güçsüz, diğer yandan ise Yaradan’a O’nun için hazırladıklarını vermek isteyen ama Yaradan’ın bunları kabul etmediği bir koşuldur.

Böyle bir koşul içinde, insan aniden, “saf” manevi özlemlerinin içinde, derinlere gizlenmiş maddi egoist arzuyu ifşa etmeye başlar. Ve onu kendinden söküp atmaya, kendini ondan arındırmaya başlar.

Sonra tekrar bir taleple Yaradan’a döner ve birden daha önce ona tamamen saf ve temizlenmiş gibi görünse de, içinde sıkışıp kalmış egoist arzuyu yeniden fark eder.

Burada asıl önemli olan asla pes etmemek ve Yaradan’a karşı tutumunuzun, Yaradan’ın size karşı tutumuyla aynı olduğunu fark etmektir. Bu, tam bir yansımadır. Yaradan, tamamen sükûnet halindeki üst ışıktır; değişen sadece yaratılmış olandır.

Dolayısıyla, size Yaradan’da değişiklikler var gibi görünüyorsa, bunlar sizde olan değişikliklerdir, kendinizi eğri bir aynadaymış gibi görürsünüz. Çünkü kendinizi ıslah etmeden önce, Yaradan’ı, kendinize zıt şekilde, pozitifin negatif yansıması gibi algılarsın.

Şöyle yazılmıştır: “Yaradan, sizin O’na yakın olduğunuz ölçüde size yakındır.” Baal Şem Tov bunu şu sözlerle açıklamıştır: “Yaradan senin gölgendir.” Yani gölgenizi, beyaz ışığın fonunda yansımanızı görebiliyorsanız, o zaman bu Yaradan’dır.

Filed under: Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Gözyaşı Kapısı için yorumlar kapalı

Soru: İhsan edebilmek için, kişinin ihsan edecek birine ve ihsan edeceği bir şeye ihtiyacı vardır. Bir Kabalist bu sorunu nasıl çözer? Kime ve ne ihsan eder?

Cevap: Bir Kabalist ihsan etme şansına sahip olduğunda, bu fırsatın yalnızca Yaradan ile ilişkili olarak var olduğunu görür. Peki, Yaradan nerededir? Etrafındaki her şey Yaradan’dır. Bu nedenle ihsan etmekte hiçbir sorun yoktur.

Yaradan, insana nerede ve nasıl ihsan edeceğini, nasıl etkileyeceğini ve arzusunu nasıl daha ileriye taşıyacağını özel olarak gösterir. Kişi, “Yaradan’ın eli” olur.

Yaradan’a ihsan etmek, insanlara ihsan etmektir. Öncelikle, Yaradan’a yaklaşma metodunu yaymak, hem insanlar hem de Yaradan için yapılabilecek en iyi şeydir. Böylece insanlara üst ışığı, bolluğu alma, kendilerini ve Yaradan’ı doldurma fırsatı verilir.

Soru: Ama böyle bir fırsata sadece az sayıda insan sahip. Eğer kişi öğretmiyorsa ve yakınında metodolojiyi uygulayabileceği dostları yoksa, ne ihsan etmelidir?

Cevap: O zaman hiçbir yerde ilerleme imkânı olmaz. Yakınında aynı niyete sahip insanlar olmalıdır; en iyisi bir onludur.

Soru: Diyelim ki etrafımda birkaç kişi var ve onlara Yaradan’dan bahsediyorum. Bu onlara ihsan ettiğim şey midir?

Cevap: Hayır, yanınızda metodu uygulamak için birlikte çalıştığınız insanlar olmalıdır. Birbirinize, Yaradan’ın dolduracağı ortak bir ağ inşa etmede yardımcı olursunuz. Ve siz de O’ndan alarak, O’nu doldurursunuz.

Soru: Öyleyse, gruptaki dostlarla birleşmek, ihsan etme midir?

Cevap: Elbette, birlikte Yaradan’ın dolduracağı manevi bir kap yaratırsınız ve o dolduruşu alır, onu tekrar Yaradan’a ihsan etme niyetiyle alırsınız.

Filed under: Kabala, Kabalistler, Maneviyat - Bir Kabalist Kime Ve Ne İhsan Eder? için yorumlar kapalı

Soru: Kalp açmak ne demektir?

Cevap: Kalp açmak, onu egoizmden arındırmak ve tüm eylemlerimizi yalnızca Yaradan’a ihsan etmeye yönlendirmek demektir.

Soru: Genellikle bir dosttan almak istemem çünkü kendimi daha aşağı hissetmek istemem. Doğru koşul, onun kendini iyi hissetmesi için aldığım zamandır. Bu durumda ise kendimi daha yüksek hissederim. Bu da ıslah edilmiş koşul değildir. Doğru hesaplama nedir?

Cevap: Doğru hesaplama, yalnızca başkasının yararını istediğiniz zamandır. Bizim söylediğimiz şekilde hareket etmeye başlarsanız, o zaman hissedeceksiniz.

Soru: Kli için, kısıtlamanın başlangıcı her zaman aklıda, dolumun başlangıcı ise hissiyatta mıdır?

Cevap: Evet, öyle diyebilirsiniz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Manevi Çalışma İle İlgili Sorular – 242 için yorumlar kapalı

Soru: Dostların sözde eksikliklerini kabul etmekle kalmayıp, bunu dostlara karşı doğal bir sevgiye yol açan bir ıslah çalışması haline getirdiğimizde, mantık ötesi inançla nasıl doğru bir şekilde çalışabiliriz?

Cevap: Söylediğiniz şekilde çalışmaya devam edin, o noktaya varacaksınız. Son basamağa bir anda atlayamazsınız.

Soru: Mantık ötesi inancı, bir perdeye sahip olduğumuzda ediniriz. Şu anda bir nevi oynuyor ve bu koşula girmeye çalışıyor ve bu bizi amaca yaklaştırıyor. Peki, mantık ötesi inançta nasıl “oynayabiliriz”?

Cevap: Elinizden geldiği kadar oynamaya devam edin. Eskiden bebeklerle oynadığınız gibi oynayın, o zaman bunun sizi nasıl şekillendirdiğini göreceksiniz.

Filed under: Dost, Kabala, Maneviyat - İnanç, Bilgiden Üstündür için yorumlar kapalı

Soru: Kendini feda etme ve gruba adanmışlık noktasına geldiğimizde, güce ihtiyacımız olur. Bu çok büyük bir görevdir. Grupta güç bulamazsam, öğretmenin büyüklüğünü hissederim ve buradan güç çekerim. Bu gücü dostlarımın önünde kendimi iptal etmek için ne ölçüde kullanabilirim?

Cevap: Alabildiğiniz kadar alın. Gerçek ölçü önemli değildir. Daha sonra: Nefesh, Ruach, Neshama, Haya ve Yechida’yı ölçmeye başlayacağız yani aşağıdan ifşa olan ışığın üzerinde var olmak için, yukarıdan ne kadar güçle yardıma ihtiyacımız olduğunu.

Soru: Adanmışlık ile Yaradan’la antlaşma yapmak nasıl bağlantılıdır? Yaradan’la yapılan hangi antlaşma adanmışlığı güçlendirir?

Cevap: Adanmışlık, kişinin Yaradan ile olan her ilişkisinde, hatta dostlarla, insanlar arasındaki ilişkilerde bile gereklidir. Sanırım bunu kendiniz de çok çabuk anlayacaksınız.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Büyüklüğün Gücü için yorumlar kapalı

O insanların, dost sevgisiyle uğraşan tek bir grup olarak birleşmeye hemfikir olmalarındaki neden, her birinin düşüncelerini birleştirebilecek bir arzuya sahip olduklarını hissetmeleridir ki böylece başkalarını sevme gücünü edinebilsinler. Meşhur bir atasözü vardır, “Yüzleri farklı olduğu gibi, görüşleri de farklıdır.” (RABAŞ, “Kendin İçin Bir Öğretmen Yap ve Kendine Bir Dost Satın Al – 2”).

Soru: Bu pasajın ilk bölümünde, başta yüzlerinin birbirine benzemediği, sonra da dostlarını sevmeye çalıştıkları yazıyor. Peki, bir dostun diğerlerine olan sevgisi de kişiden kişiye farklılık gösterir mi?

Cevap: Evet, farklıdır. Gerçek şu ki, birbirimizle olan ilişkilerimiz de farklıdır. Bir kişiye bir şekilde, başkasına farklı şekilde, bir başkasına ise daha farklı bir şekilde davranırım. Tüm bunlar dostlarla bağ kurmak ve ortak bir arzu içinde birleşmek içindir.

Soru: Her dost, ortak arzuyla ilgili kendi duygularına sahip midir yoksa bu genel bir şey mi?

Cevap: İlk başta bu herkesin kişisel arzusudur, sonra yavaş yavaş diğer arzularla bağ kurar, giderek daha genel hale gelir ta ki tüm arzular tek bir arzuya dönüşene dek.

Filed under: Dost, Dost Sevgisi, Kabala, Maneviyat - Tüm Arzular Tek Bir Arzuya Dönüşene Dek için yorumlar kapalı