Bu durum birçok yeni geleni uzaklaştırır; gruptan kaçarlar ve çalışmaya devam etmek istemezler. Yoksa bu engeli aşmaları mı gerekir? Kabala metodolojisiyle ilk kez karşılaşanlar ne yapmalıdır?

Neyden bahsettiğinizi çok iyi anlarlar ve aktardığınız içsel derinliğe hayran kalırlar. Fakat bu yöntemi kabul edemezler ve sürekli şunu sorarlar: “Tüm bu eylemlerin; şarkılar, danslar ve diğer şeylerin amacı nedir?”

Cevabım: Görüyorum ki birçok insan için bu en ulaşılabilir ve en hoş şeydir.

Bir kongreye bakıyorum; binlerce kişi toplanmış, hepsi dans ediyor, şarkı söylüyor, bağırıyor. Onlar için bu, kendilerini ifade etmenin ve birleşmenin anlaşılır bir yoludur. Bana öyle geliyor ki bu onları mutlu ediyor. Bunu orada ciddi akademik bir çalışmaya çevirsem gerçekten memnun olurlar mıydı?

İnsanları yükseltmek, onlara ilham vermek istiyorsanız başka ne yapabilirsiniz? En azından bu küçük seviyede bile, Yaradan’a, bağa karşı bir özlemi – bağın kendisine değilse bile – onları çeken bir şeye karşı özlemi bir şekilde ifade edebilirler. Bunu gördüm.

Yine de ben kendim buna pek yatkın değilim. Edinime, içe doğru nüfuz etmeye tamamen farklı bir yaklaşımım var. Fakat biz, konuları bu şekilde hissedebilen ve kavrayabilen kitlelerden bahsediyoruz.

Bu arada, dans edip, sarılıp, bağırdıktan sonra, onların sorularını dinlediğinizde, bu soruların çok derin ve alakalı olduğunu, direkt ışığın dört safhası vb. hakkında olduğunu görürsünüz.

Bunlar, ne söylediğini bilmeyen birinden gelen rastgele sorular değildir; bunlar, anlayıştan kaynaklanır! Artık bu kavramları hissediyor ve bir şekilde onlarla özdeşleşiyorlar. Onlardaki bu kombinasyon çok doğru. Onlara imreniyorum!

Filed under: Kabala, Kongre, Maneviyat, Toplum | Kabala Metodolojisini Kabul Etmek için yorumlar kapalı