Soru: Yağmurun yeryüzü için bir bereket vb. olduğu açıktır. Peki “yağmur” kelimesinin anlamı nedir? Bir insan için ne ifade eder?

Cevap: “Yağmur” kelimesi, tüm maddesel yaşamın temeli, kökü ve başlangıcını içerir. Çünkü yağmur, özünde göklerden yere inen bir berekettir. Yaradan’ın yaratılmışlara karşı iyi niyetini simgeler.

Soru: Lütfen söyleyin, bir kişinin içsel, manevi çalışmasında yağmurun gönderilmesi ne anlama gelir? Bu neyi ifade eder?

Cevap: Yağmur, yukarıdan inen ve maddesel dünyamızda yağmur, yani yukarıdan gelen su şeklinde tezahür eden büyük, iyi niyetli bir manevi berekettir.

Soru: Bu büyük bereket benim kalbim ve ruhum için ne ifade ediyor?

Cevap: Bizi ayakta tutan şeydir; bize yaşam veren şeydir.

Soru: Özellikle yağmur mu?

Cevap: Evet, özellikle su. Aynı zamanda manevi suya da işaret eder: üst sular ve alt sular. Bu, doğanın gücü, Yaradan’ın bize olan iyiliğidir; yukarıdan inen ve maddesel dünyada, üzerimizdeki eylemleri aracılığıyla kendini gösteren bir güçtür.

Soru: Kişi, “Ruhum öldü, içim kurudu, içimde her şey kurudu” dediğinde, bu bir yağmur dileği midir?

Cevap: Evet, bu durum korkutucu olabilir. Tıpkı annemizin rahminde suya gömülü olduğumuz ve sularla çıktığımız gibi. Bu şeyler basit değildir.

Soru: Yani pratikte, kötü hissettiğimizde her zaman yağmur mu dileriz?

Cevap: Evet. Yağmur, su, Rahamim yani merhamet anlamına gelir. Ve işte bu yüzden onu dileriz.

Filed under: Hayat, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Bize Yaşam Veren Şey için yorumlar kapalı

Bir insanın duası, Ruah’ın [ruhun] işidir, Behina Bet’ten gelen bir çalışma olup konuşmaya bağlıdır. Bu, yüce sırların içindedir ve insanlar bilmezler ki bir insanın duası havaları yarar, gökyüzünü delip geçer, kapıları açar ve yükselir. (Raşbi, Herkes için Zohar, Cilt 5 “VaYakhel,” “Duanın Yükselişi”)

Duanın bir sütunun yanında edilmesi gerektiği yazılmıştır. Bu, gerçekten kişinin yanında dua edeceği fiziksel bir sütun anlamına gelmez. Mesele şudur ki, sonsuzluk dünyasından bizim dünyamıza kadar tüm Partzufim bir sütun şeklinde düzenlenmiştir; öyle ki üst Partzuf’un AHP’si, alt Partzuf’un Galgalta ve Eynaim’inin (GE) içinde yer alır ve böylece hepsi birbirinin içine geçmiş hâlde yer alır.

Farklı şekilde düzenlenmiş tek bir Partzuf bile yoktur. Her Partzuf, öyle bir konumda yer alır ki üst kısmı daha yüksek Partzuf’un içinde, alt kısmı ise daha düşük Partzuf’un içinde bulunur.

Yani, benim Partzuf’umun üst kısmı, daha yüksek olanın alt kısmıyla birliktedir; Partzuf’umun alt kısmı ise daha düşük olanın üst kısmıyla birliktedir. Böylece, üst kısmımda (GE), en yükseğin AHP’siyle birlikte on Sefirot’u oluştururum; alt kısmımda (AHP) ise, daha düşük olanın GE’siyle birlikte on Sefirot’un içinde bulunurum.

Böylece, üstteki on Sefirot’ta daha yüksek olana, alttaki on Sefirot’ta ise daha düşük olana bağlıyım. Peki ben neredeyim? Ben, beni ikiye bölen kısımdayım; buna Klipat Noga denir. Bu, Partzuf’u ortadan ikiye ayırır.

Klipat Noga, bizim tüm özgür seçimimizdir. Eğer şimdi, üstteki on Sefirot’ta (1) daha yükseğe bağlanmaya ve bununla en altı yukarı kaldırmaya (2) karar verirsem ve yalnızca bunun için çalışıyorsam, bu, ortadaki Klipat Noga’da bulunan özgür seçimimi kullandığım anlamına gelir.

Özgür seçim, daha alt seviyeyi ıslah etmek için Yaradan’la yani daha yüksek bir seviyeyle bağ kurmamdır. Bizim çalışma şeklimiz budur.

Filed under: Birlik, Dua, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Tüm Gök Kubbelerden Geçen Bir Dua için yorumlar kapalı

“Düşünce, arzunun bir sonucudur.” (Baal HaSulam, Şamati 153, “Düşünce Arzunun Sonucudur”).

Bu gerçekten doğrudur, çünkü insandaki en önemli şey arzudur. Düşünceler yalnızca bu arzuları gerçekleştirmek için ortaya çıkar.

Arzular kalpte doğar ve biz yalnızca onu dinleriz. Zihin ise ancak kalpten gelen arzuları gerçekleştirmek gerektiğinde devreye girer. Bu nedenle asıl olan arzudur, akıl ise sadece bir yardımcı araçtır, isteneni elde etmek için kullanılan bir vasıtadır.

İnsan ne istiyorsa onu düşünür. İstemediği bir şeyi düşünmez.

Bizim dünyamızda bu doğaldır. Herhangi bir insana bakabilir ve arzularını anlayarak hangi düşünceleri olduğunu tahmin edebilirsiniz. Tüm düşünceleri sadece arzuladığı şeyi gerçekleştirmeye yöneliktir. Ve arzularının hiyerarşisi olduğu kadarıyla, hangi düşüncelerin baskın olduğunu, hangilerinin daha az önemli olduğunu, neyin onu daha çok ya da daha az meşgul ettiğini anlayabilirsiniz. Başka bir deyişle, arzular pratikte bizi yönetir.

Örneğin, insan ölüm gününü asla düşünmez. Aksine, her zaman sonsuzluğunu düşünür, çünkü istediği budur. Bu nedenle, insan her zaman kendisi için arzu edilen şeyi düşünür.

Düşünce ikincildir, yardımcıdır. Sadece bir insanın arzuları olduğu için gelişir. Bu nedenle insan, arzularını elde edebilmek için zekâsını geliştirir. Atasözünde söylendiği gibi: “Bir yenilmiş adam, iki yenilmemiş adama bedeldir.” Çünkü yenilmiş olan, zorlanmış ve mecbur bırakılmış kişi daha bilge olur, çünkü kendini gerçekleştirebilmenin yollarını arar.

Bu nedenle, büyük arzular olduğunda zihin her zaman gelişir. Ve tam tersine, arzu yoksa, büyük bir zihin de yoktur. Bu nedenle, çocuklarınızı geliştirmek istiyorsanız, onlarda büyük arzular uyandırmalısınız, onları şımartmamalısınız.

Şımartmak, bir çocuğun henüz arzu etmeden ona bir tür tatmin sunmaya çalışmak demektir. Tam tersine, bırakın arzulasın, biraz eksiklik hissetsin, istediğini nasıl gerçekleştireceğini araştırsın. Onun zekâsı bundan gelişecektir. Sadece bu yolla, başka hiçbir şekilde değil.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Arzular Zihni Genişletir için yorumlar kapalı

Mantık ötesi inanç, kendi anlayışımla çeliştiğinde bile üst olanın görüşünü kabul etmem anlamına gelir, nitekim şöyle yazılmıştır: “Gözleri var ama görmezler; kulakları var ama duymazlar.” Bu, her seferinde kendimi daha yüksek bir seviyeye çıkarabileceğim anlamına gelir; sanki bir sonraki basamağa doğru çekiliyormuşum gibi, bildiğim her şeyle çelişse bile, kendi görüşüm yerine üst olanın görüşünü seçerek yükselirim.

Eğer bir dostum bana içinde 1.000 dolar olan bir zarf uzatır ve ben güvenerek miktarı kontrol etmezsem bu mantık altı inançtır. Güvenim, bildiklerimle çelişmez ve bu yüzden inanç gerektirmez.

Bilgi, bu maddi dünyada sahip olduğum zihin ve algıdır; sadece gözlerinin görebildiğine dayanan bir yargıç gibi. Ancak inanç, bu bilginin üzerinde durur, tıpkı Bina’nın Malhut’un üzerinde durması gibi. Ve Malhut derecesinden Bina’ya yükselmek için, mantık ötesi inançla ilerlemeliyim.

Eğer parayı sayar ve 1.000 dolar yerine 999 dolar bulursam, o 999 dolar benim bilgimdir ve geriye kalan “1 dolar” ise inancımın ölçüsüdür. Fakat zarfın içinde yalnızca 1 dolar varsa, hatta tamamen boşsa, yine de üst olanın görüşüne inanır ve onu doğru kabul edersem, o zaman kendimi kendi mantığımın üzerine yükseltmiş olurum ve üst olanın bakış açısından görmeye başlarım.

Üst olanın aklı, grubun ya da öğretmenin görüşüdür. Her seferinde mantık ötesi inanca yükselmeye çalışırsam, bu manevi derecelere yükseldiğim anlamına gelir. Eğer üst olanın aklını kabul etmeye hiç çaba göstermezsem, ne manevi dünyaya girerim ne de yaklaşırım.

Mantık ötesi inanç, bu dünyada kişiye verilen tek özgür seçim noktasıdır.

Eğer üsttekinin görüşünü kabul edersem ve zarfın 1.000 dolar olduğunu kabul edersem, oysa ben sadece 999 dolar saydım, o zaman O’nun derecesine ulaşırım. Ve sonra zarfın nasıl parayla değil, Yaradan’ın yüceliğiyle dolduğunu bizzat görüyorum.

Mantık ötesi inanç, bizi maddi dereceden manevi dereceye, daha düşük bir manevi dereceden daha yüksek bir dereceye taşıyan özel bir mekanizmadır, benzersiz bir yöntemdir. Yükselmenin tek yolu budur: Üstün olanın görüşünü kabul etmek.

Her seferinde sanki bir sonraki derecede yeniden doğmuş gibiyimdir, tekrar tekrar. Yeni koşula, öncekinden hiçbir şey taşımayan, yeni doğan gibi girerim; Üst olanın aklına tutunup ilerlerim.

Kendi duyularımla zarfın içinde yalnızca 1 dolar görürüm. Yine de duyularımın ötesinde, 1.000 dolar olduğunu kabul etmeliyim. Bilgimi yok etmem; onu olduğu gibi bırakırım. Bildiklerim ile bilginin ötesinde duran şey arasındaki uçurumu net bir şekilde görürüm.

Bu uçurum, Malhut ile Bina arasındaki farkı tanımlar. Bir yandan, “Yargıcın elinde yalnızca gözlerinin gördüğü vardır” — bu Malhut’tur. Fakat bu bilginin tersine gitmeli ve üst olanın bilgisine, yani Bina’nın—inancın bilgisine öncelik vermeliyim.

Ve tam bu aralıkta—Malhut ile Bina arasındaki bu ayrılıkta, bilgi ile bilgi ötesi inanç arasındaki bu farkta—üst dünya ve manevi gerçeklik kendini ifşa etmeye başlar.

Onludaki tüm çalışma, mantık ötesi inançla ilerler. Dostlar arasında hiçbir sevgi görmeyebilirim; tam tersine, sanki birbirimizi parçalamaya hazırmışız gibi görünürüz. Yine de birbirimizi sevmek için çalışırız. Üst olanın gözünde onlumuz mükemmeldir ve tam bir birlik içinde durur; bizim gözümüzde ise durum tamamen farklı görünür. İşte bu fark, incelememiz ve üzerine yükselmemiz gereken şeydir.

Ve bu çelişki varlığını sürdürür. Bunu uzlaştıramam, çünkü bu mesafe Bina ile Malhut arasındaki boşluğun ta kendisidir; kapanamaz, hatta aksine giderek genişler.

Bu, Yaradan ile yaratılan arasındaki farkın içimde uyanmaya başlamasıdır. Ve ben ne kadar inancı takip edersem, kendi aklıma ve hayvani bedenime tutunmak yerine Yaradan’a o kadar bağlanırım. Manevi ilerleyiş işte böyle gelişir.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Mantık Ötesi İnanca Nasıl Yükseliriz? için yorumlar kapalı

Soru: Yaradan’a memnuniyet getirdiğimizi nasıl doğrulayabiliriz? Ne hissetmeliyiz?

Cevap: Yaradan ile içsel bir bağımız olduğunu hissetmeliyiz, yani O’nun varlığını kalbimde, bana karşı tutumunu ve benim O’na karşı tutumumu hissetmeliyiz. Özünde bu, bağın temelidir.

Soru: Bunu kalbimle içsel olarak hissedeceğim, ancak çevreye göre Yaradan’a doğru yönlendirildiğime dair herhangi bir dışsal gösterge var mı?

Cevap: Kaynaklardan sürekli olarak, bunun dostlara olan sevgiye, onlarla kurulan bağa ve karşılıklı yardıma bağlı olduğunu öğreniyoruz.

Tüm bunlar grup içindeki bağla ilgilidir. Bağ olmadan ilerleyemeyiz.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Bağ Olmadan İlerleyemeyiz için yorumlar kapalı

Soru: İnsan kaderin tüm cilvelerini nasıl kabullenmeyi öğrenebilir? Burada şöyle diyor: “Kaderin tüm dönemeçlerini kabullen. Bu eğlenceli bir resim.” vb. Bunu nasıl öğrenebiliriz? Günümüzde kader çok keskin dönüşler yapıyor.

Cevap: Tüm bunları belli bir heyecanla, bir oyun gibi algılamanız gerekir. Rakibiniz satranç tahtasında bir hamle yaptığında veya masaya yeni bir kart koyduğunda, bir sonraki hamlenizi görmeye başlarsınız. Böyle bir “oyuncuyla” bağ içinde olduğunuz için sevinmelisiniz. Ve onunla olan bu bağ aracılığıyla Yaradan’ı ifşa etmek istersiniz.

Soru: Öyleyse, karşılık verdiğim her hamle, işte bu bir macera mı? İçimdeki macera. Ve tüm düşüncelerim “nasıl ve ne? midir”

Cevap: Evet.

Soru: Ve sonra şu cümleyi söylediniz: “Kendinizi Yaradan’la bağ içinde bulursunuz.” Bu düşünce aslında içimde mevcut olmasa bile, beni hayatta böyle bir yolculuğa çıkaran şey tam olarak bu değil mi?

Cevap: Evet, ulaşmak istediğiniz şey budur.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Hayatın Dolambaçlarında Çukura Düşmekten Nasıl Kaçınılır? için yorumlar kapalı

Birbirimize veya Yaradan’a karşı tutumumuzu doğrudan ölçmek imkansızdır; bu, yalnızca O’nda olmayan, içimizde olmayan, aramızda olan dışsal bir standarda göre ölçülebilir. Aramızda duran bu standarda göre, bizi bağlayan ve ayıran şeyleri bulabiliriz.

Bu standart, gruptur. Gruptaki dostlarıma kendimi bağlarsam, aynı ölçüde Yaradan’la bütünleşmiş olduğumu keşfederim. Grup bana, sevgi ve nefretimin “yüksekliğini” ve “ağırlığını” somut parametrelerle ölçme yeteneği verir ve bu sayede Yaradan’la bütünleşirim.

Onluya olan bağlılığımın ölçüsüne göre, ışıkla doluluğumun ölçüsünü belirleyebilirim. Sonuçta, ışığın kendisini ölçme imkânım yoktur, bu ancak dolaylı olarak, grup aracılığıyla mümkündür. Gruptaki ortak arzular aracılığıyla, onu dolduran ışığı hissetmeye başlarım.

Sadece kendi arzularımdan haz duyabilirim ve bu yeterli değildir. Bu arzulardaki haz aracılığıyla, onları dolduranla ve benim de doldurduğumla nasıl bağ kurduğumu kontrol etmem gerekir. Dolayısıyla, “Yaratılan sevgisinden Yaradan sevgisine varılır” koşulu vardır.

Işığın kendisini yargılayamayız, ancak onun doldurduğu arzuları yargılayabiliriz; tıpkı elektriğin kendisinden değil, yalnızca elektriksel olgulardan bahsedilmesi gibi. Nitekim elektriğin telin içinden değil, etrafından geçtiği söylenir.

Bu nedenle grup, Yaradan’la olan bağımın mükemmel bir ölçütüdür; tıpkı bir müzik aletindeki telin sesini değerlendirmek için kullandığımız bir diyapazon gibidir. Tele dokunup ses çıkarmaya başlayana kadar, onun hakkında hiçbir şey söylenemez. Kişi ışığı ancak arzularla (Kelim) değerlendirebilir.

Benzer bir örnek, bir melodiyi değerlendirirken kullandığımız müzik notalarıdır. Notalar, hangi tellerin çekilmesi veya hangi tuşlara basılması gerektiğini gösterir. Bunlar, içimizdeki müziğin seslerini duymak için çalıştığımız arzuların notalarıdır. Bir nota, sesin kendisini değil, onu üreten enstrümanı gösterir. Dolayısıyla, grupla bağ kurma enstrümanlarını edinerek, Yaradan’la bütünleşmeyi ediniriz.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Grup Benim Manevi Diyapazonumdur için yorumlar kapalı

Sol çizgi, bilgiyle hareket etmeyi ve dünyayı ıslah olmamış olarak görmeyi ifade eder. Yani, dünyanın birçok sorunla boğuştuğunu, dostlarımın kusurlarla dolu olduğunu ve Yaradan’ın iyi olmadığını görürüm. Haz alma arzum büyümüş ve ifşa olmuştur, bu yüzden her şeyi eleştirir ve bunu dile getiririm. Buna sol çizgi denir.

Ancak bu bir çizgidir, sadece maddi yaşama duyulan basit bir memnuniyetsizlik değildir; ben manevi çalışmayı, grubu, ilerlememizi ve çalışmalarımızın mükemmelliğini eleştiririm. Sol çizgi beni manevi çalışmadan uzaklaştırır, ancak beni tamamen maddi şeylere yöneltmez. Aksi takdirde, bu artık sol çizgi değil, düpedüz egoizm olur.

Çalışmamdaki sol çizgi, grupla ve Yaradan ile bağ kurmaya doğru ilerlemek istediğimi, ancak bunu başaramadığımı gösterir. Başaramadığım şeyleri ve bunun nedenlerini tam olarak tartıp sayabilirim. Buna sol çizgi denir.

Herhangi bir durumdan orta çizgiye ulaşma sıklığımız ne kadar fazla olursa, çalışmalarımızdaki ilerleme ve ivme de o kadar fazla olur. Bu noktalardan, orta çizgiyi inşa ederiz ve bu çizgi, içinde Yaradan’ın ifşa olacağı kadar güçlü hale gelir.

Orta çizgi doğada yoktur; onu biz inşa ederiz ve bu nedenle şöyle denir: “Beni sen yarattın.”

Eğer biz kendimize yardım etmezsek, kimse yardım etmeyecektir. Sonuçta, biz zaten onlunun içindeyiz ve onluda herkes herkesten sorumludur. Yaradan beni doğru yere getirir ve “Bunu kendin için al” der. Eğer almazsam, almam; bu benim özgür seçimimdir. Yaradan başka bir şey yapmaz. Daha sonra Yaradan bana ızdıraplar yoluyla yardım eder, ama bunun ne zaman olacağını kim bilir ki?

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan Orta Çizgide İfşa Olur için yorumlar kapalı

Yaratılan, boş bir arzudur, Yaradan ise Işıktır. Bu boşluk, kendisine tamamen zıt olan Işık ile nasıl bir bağ kurabilir? Aksi takdirde, doğası gereği boş bir alma arzusu olan yaratılan, sonsuza kadar boş kalır.

Bu iki zıtlık nasıl birleşebilir? Sonuçta, tüm doğayı yöneten form eşitliği yasasına göre, zıt kutuplar misali birbirlerine yaklaşamazlar veya birleşemezler. Bu nedenle, alma arzusu ile ihsan etme arzusunu harmanlamak gerekir.

Roş’ta (baş), ihsan etmek için alma niyeti ortaya çıkar. Ancak Guf’ta (beden) egoist güç yani kişinin kendi rızası için alma arzusu ortaya çıkar. Böylece baş ve beden arasında bir kırılma meydana gelir, aralarındaki bağ kopar, uyum içinde düşünme ve hareket etme yeteneği kaybolur.

Başta bir düşünce varken, bedende tamamen farklı bir arzu vardır. Kalp ve akıl artık bir arada değildir.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Maneviyatta Dahi Aklınızı Yitirmemelisiniz için yorumlar kapalı

Kongre nedeniyle, onlumuzdan biraz uzaklaştığımızı ve sonra yeniden yakınlaştığımızı, tıpkı bir sarkaç gibi ileri geri sallandığımızı hissettik; birbirimizle veya Yaradan’la olan bağımızın ve derse karşı tutumumuzun derecesi değişiyordu. Güç ve arzu azalıyor, bir zayıflık geliyor, ardından güç geri dönüyor. Sarkaç hareketinin her ileri ve geri tam dönümü, yükseliş ve düşüş, fark edilmeden geçmez; üzerimizde bir iz bırakır.

Güçlü inanca sahip bir kişinin, Yaradan ile bağını kaybetmeden her durumu aşma gücünü her zaman bulması gerektiği anlaşılıyor ister hüzünle ister sevinçle, sanki hiçbir şey onu sarsamayacakmış ya da sonsuz birlikten koparamazmış gibi.

Ama gerçekte durum böyle değildir. Yaradan’a yönelen bir kişi, sürekli değişimler yaşar. Gittikçe daha büyük bir zayıflık hissetmesi gerekir, ancak aynı zamanda daha fazla güven ve Yaradan’la daha sıkı bağ kurmanın yolunu bilmeli. Böylece kişi ilerlemeye ve gelişmeye devam eder.

Eğer kişi kendinde böyle değişiklikler hissetmiyorsa, güçsüzlük ve belirsizlik yoksa, düşüş yoksa ve doğru yönden sapma korkusu yoksa, Yaradan’a ve hayatının amacına doğru giden yoldan sapma korkusu yoksa, işte bu gerçekten ciddi bir endişe sebebidir.

Kişinin, kendisini değiştirecek saran ışığı grup aracılığıyla almaya başlayabilmesi için, mümkün olduğunca çabuk ve tüm gücüyle grupla bağ kurması gerekir. Eğer bize her şey yolundaymış gibi geliyor ve hiçbir şey bizi rahatsız etmiyorsa, işte o zaman endişelenmenin zamanıdır.

Bu dünyada, ağır bir yük hissetmeden ilerleyen kişi güçlü kabul edilir. Sırtına on kilo daha koyarlar, o yürümeye devam eder; yirmi kilo daha eklerler, yine hiçbir şey olmamış gibi gider. İşte güçlü insan, kahraman budur!

Ama maneviyatta bunun tam tersidir. Bir kahraman, yol boyunca üzerine eklenen her gramı çok hassas bir şekilde hisseden ve hemen Yaradan’a dönüp, ihsan etme gücü ve güven eksikliğinin düzeltilmesi için talepte bulunan kişidir.

Manevi ilerleyiş farklıdır; artmış bir duyarlılıktadır. Yaradan bize nitelik ve nicelik bakımından eklemeler yapar ve biz her zaman, çevre aracılığıyla O’ndan yeni güç isteme fırsatına sahibizdir. Böylece ilerleriz.

Yolda ilerlemek, yalnızca kişinin içinde hissettiği ve Yaradan’ın onda uyandırdığı değişikliklere bağlıdır. Her defasında kendi zayıflığımı anlamam ve devam edebilmek için nasıl güçlenmem gerektiğini kavramam gerekir. Doğam gereği, inanç ve ihsan etme gücü bende eksiktir. Bu nedenle giderek daha fazla çevreye ve Yaradan’ın onu güçlendirmesine ihtiyaç duyarım; O’na çevre aracılığıyla yönelir ve bu şekilde yolda devam ederim.

Herkesin, kongrenin onda meydana getirdiği değişiklikleri kontrol etmesi gerekir. Biri reddediş hisseder, diğeri çekim hisseder, üçüncüsünün zihni ve duyguları sisli olur. Bazıları kendilerini onluda bulamaz; dostlara bakar ama onları artık eskisi gibi hissetmez, kalplerinde aynı şekilde göremez. Daha büyük bir onluya katılmak, onda öyle bir etki yaratmıştır ki dostlarıyla önceki bağlantısını kaybetmiş gibidir.

Kongre sonrası ortaya çıkan ve olağan rutinimize dönmeyi beklerken göz ardı edemeyeceğimiz pek çok durum vardır. Benim, bende neler olup bittiğini, neden böyle olduğunu ve kongrenin beni nasıl etkilediğini kontrol etmem gerekir. Bu çok önemlidir.

Onludaki herkes farklı hisseder ve bizim de şunu kontrol etmemiz gerekir: Eski hâlimize dönebiliyor muyuz, yoksa yeni hâlimiz çok daha net, daha yüksek ve daha keskin mi?

Sonuçta, aramızdaki bağı daha çok takdir etmeye ve neden birlikte olmak için onlumuza geri döndüğümüzü daha iyi anlamaya başladık. Artık sadece Kabalistlerin tavsiyelerine uymuyoruz; bu olmadan ilerlemek için güvenimizin ve gücümüzün olmayacağını, güç alacak bir yerimizin ve Yaradan’a yönelecek bir noktamızın kalmayacağını da idrak ediyoruz.

Onlu, bizim için manevi bir kaynağa, bir pınara dönüşür. Kendimizi onun içinde sabitleyebildiğimizi ve ıslaha geri dönebildiğimizi hissederiz. Hepimizin, on Sefirot gibi, özel bir niteliği vardır. Bu nedenle birbirimizden çok farklıyız. Ancak ortak bir çalışma ve ortak bir hedef tarafından bağlanırız. Böylece, on kişiden ne eksik ne fazla Yaradan’a yönelik tam bir tutum oluşturabiliriz.

Onlu, bir Kli’ye, bir araca dönüşür; onunla bir şeyi değiştirebilir, bir şeye etki edebilir ve daha geniş ya da daha yüksek bir seviyeye bağlanabiliriz.

Onlunun merkezi, manevi dünyaya geçtiğim küçücük bir iğne deliğidir. Bunu yapabilmek için tüm düşüncelerimi ve arzularımı sınırlamam, sıkıştırmam ve tek bir noktaya yoğunlaştırmam gerekir ki, bu nokta beni onlunun merkezi aracılığıyla üst dünyaya götürsün.

Filed under: 10'lu Gruplar, Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Kalbin Sertleşmesi – Yükselmeye Bir Davet için yorumlar kapalı