Sol çizgi, bilgiyle hareket etmeyi ve dünyayı ıslah olmamış olarak görmeyi ifade eder. Yani, dünyanın birçok sorunla boğuştuğunu, dostlarımın kusurlarla dolu olduğunu ve Yaradan’ın iyi olmadığını görürüm. Haz alma arzum büyümüş ve ifşa olmuştur, bu yüzden her şeyi eleştirir ve bunu dile getiririm. Buna sol çizgi denir.

Ancak bu bir çizgidir, sadece maddi yaşama duyulan basit bir memnuniyetsizlik değildir; ben manevi çalışmayı, grubu, ilerlememizi ve çalışmalarımızın mükemmelliğini eleştiririm. Sol çizgi beni manevi çalışmadan uzaklaştırır, ancak beni tamamen maddi şeylere yöneltmez. Aksi takdirde, bu artık sol çizgi değil, düpedüz egoizm olur.

Çalışmamdaki sol çizgi, grupla ve Yaradan ile bağ kurmaya doğru ilerlemek istediğimi, ancak bunu başaramadığımı gösterir. Başaramadığım şeyleri ve bunun nedenlerini tam olarak tartıp sayabilirim. Buna sol çizgi denir.

Herhangi bir durumdan orta çizgiye ulaşma sıklığımız ne kadar fazla olursa, çalışmalarımızdaki ilerleme ve ivme de o kadar fazla olur. Bu noktalardan, orta çizgiyi inşa ederiz ve bu çizgi, içinde Yaradan’ın ifşa olacağı kadar güçlü hale gelir.

Orta çizgi doğada yoktur; onu biz inşa ederiz ve bu nedenle şöyle denir: “Beni sen yarattın.”

Eğer biz kendimize yardım etmezsek, kimse yardım etmeyecektir. Sonuçta, biz zaten onlunun içindeyiz ve onluda herkes herkesten sorumludur. Yaradan beni doğru yere getirir ve “Bunu kendin için al” der. Eğer almazsam, almam; bu benim özgür seçimimdir. Yaradan başka bir şey yapmaz. Daha sonra Yaradan bana ızdıraplar yoluyla yardım eder, ama bunun ne zaman olacağını kim bilir ki?

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan | Yaradan Orta Çizgide İfşa Olur için yorumlar kapalı