Soru: Baal HaSulam neden materyalist psikolojiye özel bir saygı duyuyordu?

Cevap: Çünkü o dünyamız seviyesinde her şeyi doğru bir şekilde açıklıyor, ancak dünyamızın diğer sorunlarıyla birlikte çıkmaza giriyor.

Mevcut psikolojimizle dünyada ne yapabiliriz? İnsanı mümkün olan her şekilde inceliyoruz, milyarlarca kaynak ve emek harcamaya hazırız, ancak yine de bir insanın iç dünyasını hayal etmediğimiz için hiçbir şey başaramıyoruz.

Psikoloji, bir insanı açmak, içine bakmak, bir bilgisayar veya bir motor gibi içine girmek ve nasıl çalıştığını, onu nasıl düzeltebileceğimi, ayarlayabileceğimi, kendime nasıl uyarlayabileceğimi, sorunlarının ne olduğunu vb. öğrenmek istediğim bir araç gibidir.

Ama aslında psikoloji bu konuda bana yardımcı olmuyor. Bu, her türlü elektronik devreden yapılmış modern bir mekanizmanın içine bir tornavida ve çekiçle girip onu anlamaya çalışmak gibidir. Bu şekilde çalışmak imkânsız.

Ancak, başka türlü davranamayız çünkü bir insana bakıp onu incelediğimiz egoizmimiz çok tek taraflı ve bayağıdır. Bu, onların teşviklerini, kaynaklarını, nedenlerini ve sorunlarını anlamamıza izin vermez. Psikolojinin çocuklar, yetişkinler, evli çiftler ve hatta hiç kimse için uygun olmadığını görüyoruz. İnsanları anlamıyor ve çözemiyoruz. Toplumumuzun temel sorunu bu: neye ihtiyacımız olduğunu bilmiyoruz.

Doğal olarak, Kabala, tamamen psikolojinin yerini alıyor. Psikoloji kendini geliştiremediği için, onu mümkün olan her yerde kullanıyor ve daha da geliştiriyor. Bu nedenle materyalist psikolojiyi memnuniyetle karşılıyoruz, ancak onu oradan Kabala alanına taşımalıyız.

Yorum: Bu arada, psikoloji okumuş veya okumaya devam eden birçok kişi Kabala ile ilgileniyor.

Cevabım: Elbette, gelecekte tüm psikologların ve filozofların Kabala çalışmaya geleceğinden eminim çünkü burada psikolojinin cevaplayamadığı soruların cevaplarını bulacaklar.

Filed under: Dünya, Kabala - Psikoloji Çıkmazda için yorumlar kapalı

Soru: Kişinin kendisiyle ilgili düşüncelerden kurtulmasına hangi eylemler yardımcı olabilir?

Cevap: Beni kendimle ilgili düşüncelerden gerçekten ayırabilecek tek eylem, gruba dahil olmaktır. Bağlandığım çevrenin içsel gücünü ortaya çıkarana kadar elimden gelen her şeyi yapmalıyım; o zamana kadar başka hiçbir şey yardımcı olmayacaktır.

İlk başta çevreyi kuru kuma düşmüş bir tohum gibi algılarım. Ama sonra bunun, büyümemi besleyebilecek belirli mineraller ve nem içeren bir toprak olduğunu görmeye başlarım. Bu “nem”, egoizmimi yumuşatabilecek ve ihsan etme niteliğini arzulamaya başlamamı sağlayacak niteliktir. Ve “mineraller”, gelişimim için besin sağlayabilecek Hohma ışığıdır. Bu şekilde, çevreden Hassadim ve Hohma ışıklarını almaya başlarım ve kendimi onun önünde yok saydığım ölçüde büyürüm.

O zaman, kendimi çevrenin önünde iptal etmenin egoistçe de olsa faydalı ve doğru bir karar olduğunu anlarım. Şimdilik bu, egoizmimden kaynaklanır. Henüz özverili bir şekilde ihsan etmeye niyetim yoktur. Onların önünde kendimi iptal etmek isterim ki böylece onların çevresinden beslenip büyüyebileyim. Eğer büyüme yalnızca ihsan etme yoluyla mümkünse, o zaman ihsan etmeyi düşünmeye hazırımdır. Ama şimdilik, bu hâlâ kendi çıkarım için bir hesaplamadır.

İhsan etme niteliğini edinmek ve veren olmak isterim. Bu, özel bir egoizm türüdür; manevi dünyaya doğru götüren bir egoizmdir. Kendimiz için hiçbir hesaplama yapmadan, gerçek ihsan etmeye ulaşana kadar, bu tür giysileri yol boyunca birçok kez değiştirmemiz gerekecektir. Bu arada, bunun ne olduğunu bilmiyoruz. Sadece ıslah eden ışık bize bu şekli verebilir. Ve yol boyunca, her biri bir öncekinden daha kurnaz ve egoist olan ve hepsi nihai forma zıt olan birçok formu değiştireceğiz.

İlk başta iyi ilerliyormuşuz, ihsan etmeye çoktan yaklaşmışız ve neredeyse manevi dünyaya girmişiz gibi görünür. Sonra aniden tüm bunların hâlâ gizli bir kabullenme olduğu ortaya çıkıyor. Bu şekilde gelişmeye devam ederiz. Önemli olan, çevreden sürekli destek almak, kendimizi onun önünde iptal etmek ve yolda olduğumuz için hiçbir durumdan korkmamaktır.

İhtiyaç duyulan şey, kolektif bir duadır; yani düşüncelerim ve arzularım grubun içsel düşünceleri ve arzularıyla aynı olsun, grubun derinliklerine dalayım ve herkesle tek bir akıntıda öyle bir akmak isteyeyim ki, nereye giderlerse gitsinler, kendimden hiçbir eleştiri almadan ben de gideyim. Buna kolektif dua denir. Herkesin istediğini ben de isterim.

Benim için toplum dışsal bir şey değil, grubun içsel arzusudur; ancak daha sonra aynı gücün tüm dışsal insanlarda da etkili olduğunu keşfedeceğim.

Özetle, doğru şekilde ilerlemek istiyorsam, gruba katılmak için elimden gelen her şeyi yapmalı, dış görünüşe değil, içsel düşüncelere ve arzulara bakmalı ve onlarla birleşmeye çalışmalıyım. Kolektif duanın anlamı budur. Bu toplum neyi arzuluyorsa, neyi hedefliyorsa, ben de onlara katılır ve aynısını arzularım.

Filed under: Birlik, Dua, Kabala, Maneviyat - Kendini İyi Toprağa Emanet Eden Tohum için yorumlar kapalı

Soru: Direkt ışığın, yansıyan ışığa kıyafetlenmesi ne anlama geliyor? Malhut bu eylemle direkt ışıkta bir şey keşfeder mi?

Cevap: Üst ışıkta kıyafetlenmiş Malhut, onu almanın ne kadar dayanılmaz olduğunu hissetmeye başlar. Sonuç olarak, bunu yapmaktan kaçınır.

Soru: Başkası için bir şey yapmak istiyorsak, bu arzunun tam kapasiteyle yerine getirilmesi gerektiğini söylediniz. Bu, bizi manevi olarak yükseltebilecek bir kural gibi görünüyor, ancak nedense kullanmıyoruz. Neyimiz eksik?

Cevap: İhsan etmek için yeterli gücünüz eksik.

Soru: İlk Partzuf Galgalta’daki direkt ışık nereden gelir?

Cevap: Her Partzuf’ta direkt ışık (Ohr Yaşar) ve yansıyan ışık (Ohr Hozer) vardır.

Ohr Yaşar, Partzuf’un başındaki sonsuzluk ışığından gelir, yukarıdan aşağıya doğru yayılır.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Manevi Çalışma İle İlgili Sorular – 266 için yorumlar kapalı

Soru: Birinin size soru sormasını dinlemenin ne anlamı var? Genel olarak soru sormanın amacı nedir?

Cevap: “Çekingen kişi öğrenemez” diye yazılmıştır. Soru sormak gerekir, ancak aynı zamanda cevapları takip edip, tamamen açıklığa kavuşuncaya kadar yani cevaplar içinize işleyene kadar, derinlemesine incelemelisiniz. Bir dostunuzu dinlediğinizde, onun hedefe yönelik arzusuyla bağ kurarsınız; bu da grup içindeki birleşme açısından çok önemlidir.

Sonuçta, tek başına sizin arzunuz, hedefe ulaşmak ve Ohr Makif’in diğerlerinin iyiliği uğruna yeni bir niyet uyandırması için asla yeterli değildir. Dünyalar, yalnızca başkalarıyla olan bu bağ uğruna ortaya çıktı, Âdem’in ruhu yaratıldı ve parçalandı; bu dünya da insanın özgür iradesi için bir yer oluşturmak adına bu kadar düşük bir seviyede yaratıldı; bu bizim yapabileceğimiz tek şeydir ve bu özgür irade, yalnızca dünya grubundaki dostlarımızın arzularını ve hedeflerini kendimize dahil etmeye çalışmakla gerçekleşir.

Aynı şekilde, tüm insanlık da ortak sorununu çözmek zorunda kalacaktır. Kriz ve karşılıklı nefretin açığa çıkışı, boş, değersiz ancak benzersiz ve dolayısıyla kıymetli olan yaşamın yok oluş tehdidinin nedeni olarak ortaya çıkacaktır. İnsanlar birbirlerinin sorularını, yani arzularını dinlemeye başlayacaklardır ve hepsi tek bir soruda birleşecek: “Varlığımızın anlamı nedir?” (On Sefirot’un Çalışılmasına Giriş) diyecekler ve Kabala’ya gelecekler!

Soru: Sıklıkla, maneviyatın zamanın, hareketin ve mekânın ötesinde olduğunu söylüyorsunuz. Bununla ne demek istiyorsunuz?

Cevap: Bunu açıklığa kavuşturmalısınız. Yapabileceğiniz başka hiçbir şey yok, çalışmalısınız. Soru sorarak bundan kaçınmak isteyenler şunu anlamıyor: yalnızca Baal HaSulam’ın yazılarını (hangi dilde olursa olsun) çalışmak, ıslah eden üst ışığı çeker. Sorular ve cevaplar yalnızca yeni başlayanlar için bir ön hazırlıktır. Bu konuyu On Sefirot’un Çalışılması kitabındaki “İç Gözlemler” bölümünde netleştirin ya da en azından bu blogun tamamını baştan sona okuyun. Belki de öğrenmenin bu şekli şu anda sizin için daha uygundur.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Soru Sormanın Amacı Nedir? için yorumlar kapalı

Soru: İhsan etme niteliği grupta nasıl veya ne şekilde tezahür eder ve ifşa olur? Bu düşüncelerde mi, eylemlerde mi, ortak çalışmada mı, yoksa hislerde mi olur? İhsan etme niteliğinin ifşa olduğu, ıslah olmuş bir grupta bulunan bir kişinin hissiyatını tarif edebilir misiniz?

Cevap: Bir grup, her an, kendini ihsan etme niteliğine doğru düzeltecek gücü içinde bulabiliyorsa, doğru koşuldadır. Bu demektir ki, grupta her zaman düşüşler ve yükselişler olur – farklı kişilerde, farklı zamanlarda – ama her zaman dostlardan birine tutunma, kendini yukarı çekme fırsatı vardır ve böylece iki ya da üç kişi, diğerlerini de yukarı çeker.

Tekneniz mi battı? Ama eğer bu yarı kırık teknede bir kişi bile kalırsa, o diğer herkesin kurtuluşunu sağlar. İşte bu, doğru grup olarak adlandırılır.

Bu şekilde hareket ederseniz, açıkça hedefe doğru ilerliyorsunuz demektir ve o zaman her şey sizin için yolunda gider.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat - Doğru Grup için yorumlar kapalı

Soru: Perdeden yansıyan ışık, direkt ışığın dokuz Sefirot’unda nasıl kıyafetlenir?

Cevap: Işığın, altındaki kapları (Kelim) doldurmak ve onlara girmek için duyduğu arzunun yoğunluğu, içsel ve saran ışıkların çarpıştığı noktadan yansır, yukarı doğru yükselir ve ondan önce bulunan ilk dokuz Sefirot’u sarar. Bu şekilde, ışığın kap üzerindeki ve kabın ışık üzerindeki karşılıklı etkisi başlar.

Soru: Kısıtlama yapan ve ışığı yansıtan bir Kabalist, bu kıyafetlenmeyi etkileyebilir mi?

Cevap: Elbette, o bunu hisseder, onun içinde yaşar ve onu inşa eder. Her şey ona bağlıdır.

Biz, ışığın tüm kaplara nasıl yayıldığını etkileriz. Bu sayede kaplar birbirleriyle bağ kurar ve ışık ileriye doğru akmaya devam eder.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Işığın Ve Kabın Karşılıklı Etkisi için yorumlar kapalı