Yaradan biz olmadan fazlasıyla acı çeker. Yaradan, verme, doyurma, yaratma arzusuna sahiptir ve bunu isteyen kimse hiç kimse yoktur.

Soru: Ama bizler tatmin olmak, almak istiyoruz, değil mi?

Cevap: Ama biz O’ndan veya O’nun tarafından tatmin olmak istemiyoruz! Dolayısıyla, burada, bunun bir sinir harbi gibi göründüğünü söyleyebilirim; ilk pes edip “Seni seviyorum!” diyecek olan kim olacak?

Bu, gerçekten de bir tüketme oyunudur.

Soru: Peki, sizin dediğiniz gibi, Yaradan’ı tamamladığımızda, bizim varlığımız nedir?

Cevap: Gerçek şu ki; eylemde Yaradan için gerekli hale geliriz; zaten gerekliyiz ama bu eylemde, O’na yaklaştığımız, birleştiğimiz, O’nunla bütünleştiğimiz, evreni tamamladığımızdadır. Biz, tüm evrende bir doluluk, tüm yaratılışı dolduran yüce bir ışık uyandırıyoruz. Ve biz olmadan, evren boş, soğuk ve karanlık olurdu.

Soru: Yaradan bizden ne tür bir katkı bekliyor?

Cevap: Işığı yakmamızı. Bu dünyada ışığı yakın ki evren, Yaradan’ın ışığıyla, sevgiyle, iyilikle, birlikle ve her türlü mükemmellikle dolsun.

Yorum: Aynı zamanda, bu çılgın savaşlarla nereye varacağınızı bilemediğiniz bugünlerde bunu söylüyorsunuz…

Cevabım: Hiçbir şey yapmak zorunda değilsiniz. Sadece sakince, bunun gerçekleşeceğine güvenerek beklememiz gerekiyor.

Soru: Ve yine de bunu istemeli mi?

Cevap: Evet, isteyin ve talep edin, sessizce Yaradan’dan talep edin.

Soru: Bizden istenen sadece bu mu?

Cevap: Evet, gereksiz gürültü, sözler veya tartışma olmadan, hiçbir şey yapmadan.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Yaradan İle Tüketme Oyunu için yorumlar kapalı