Soru: Lütfen şu Kabalistik ilkeyi açıklar mısınız: “Işığın genişlemesi ve ardından uzaklaşması, Kli’yi kullanıma uygun hale getirir.”

Cevap: Bu prensip bizim dünyamızda da işler. Bir şeyi hissettiğimi, bir şeyle temas kurduğumu, bir şeyi arzuladığımı ne zaman söyleyebilirim? Bunu, denediğimde, tattığımda ve haz duyduğumda, sonra kaybolduğunda ve içimde ona karşı özel bir özlem, özel bir çekim uyandığında söylerim.

İlk tadımdan sonra bile kalan bu özel çekim, arzu denen şeydir. İlk seferinde henüz bir arzu değildi. Biri bana sadece iyi olduğunu söyledi ve ben de denedim. Başka bir şey değil.

Adem’in günahı hikâyesinde, yasak meyveden “yedi ve yine yiyecek” denilir. İlk seferinde bu bir günah olarak kabul edilmez, Adem sadece üst ışığın hazzını özümsemiştir. Ancak onu hissedip sonra da ona uzandığında, bu zaten bir günahtır.

Arzunun içindeki ışığın genişlemesi ve ardından uzaklaşması, Kli’yi alıma uygun hale getirir. Kli’nin ileriye doğru çabasını tanımlayan şey, haz alma arzusudur.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Bir Arzuyu Kullanıma Uygun Yapan Nedir? için yorumlar kapalı