Ve Mısır diyarında bir köle olduğunu ve Tanrın Rab’bin seni oradan kudretli bir el ve uzanmış bir kolla çıkardığını hatırlayacaksın; bu nedenle, Tanrın Rab, sana Şabat gününü tutmanı emretti. (Tora, Tesniye 5:15).

Tora’nın her bölümü, bir insanın manevi dünyaların dereceleri boyunca “İsrail toprakları” adı verilen seviyeye doğru kademeli olarak yükselişini anlatır. Tora’nın yasaları her ne kadar kendilerini tekrar ediyor gibi görünse de her seferinde yeni manevi seviyelerden bahsederler ve bu nedenle tamamen farklı algılanırlar.

Tüm manevi çalışma, İsrail halkının bilinçsiz bir durumdan Yaradan’la olan ilişkisinde, yani O’nunla bağa, O’nun ifşasına yönelik arzuyla ilgili olarak gerçekte nerede olduklarının farkındalığına yükseldiklerinde ilk kez deneyimledikleri sürgünle ilgilidir.

Bu duruma Eretz İsrail, – “İsrail toprağı” denir. “Eretz” arzu (Ratzon) anlamına gelir ve “İsrail” Yashar-Kel – Yaradan’a doğru anlamına gelir. Bu, Yaradan’ı ifşa etmeyi, O’nunla canlı bir bağ kurmayı, tıpkı şu anda birbirimizi hissettiğimiz gibi O’nu doğrudan hissedebilmeyi amaçlayan arzudur.

Aslında, bu his çok daha canlı ve yoğundur. Bu tam olarak ona zıt olan duygudan; tam bir kopukluk, anlayışsızlık, cehalet ve maneviyat arzusu eksikliğinden doğar. “Mısır’ın karanlığı” veya “Mısır sürgünü” olarak bilinen bu durum, dünyamızdaki sıradan bir insan için tipik değildir, çünkü ortalama bir insan bir şeyden uzak olduğunu veya ifşa etmesi gereken bir şey olduğunu hissetmez.

Mısır, Yaradan’ın parladığı bir koşuldur, ancak O ters ışıkla parlar. Anlayış, aydınlanma, edinim, sevgi ve sıcaklık uyandırmak yerine; O, karanlık, kafa karışıklığı, reddedilme ve değersizlik duygusu meydana getirerek bizi ters tarafından etkiler.

Bu nedenle, karanlık aynı zamanda Yaradan’ın yukarıdan etkisinin bir biçimidir ve Yaradan’a zıt olduğunuzu hissetmek ve anlamak için çok fazla içsel çalışma gereklidir.

Örneğin, annem bir jinekologdu ve uzun yıllar tıp alanında bilimsel araştırmalar yaptı. Akşamları koşullarını babamla paylaşırdı ve karanlıkla, anlayış eksikliğiyle, insan bedenindeki bazı dönüşümlerin ardındaki anlamı, yöntemi, mekanizmayı bulma arzusu ile yanıp tutuşurdu. O zamanlar 12 ya da 13 yaşındaydım, ama o zaman bile, birinin böyle bir arayış tarafından nasıl tüketilebileceğini görebiliyordum.

İşte bu yüzden, karanlığı gerçekten hissetmek için kişi derinden ve ısrarla çalışmalıdır. Bu tür insanlar, üzerlerine uzaktan parlayan ancak henüz onları doldurmayan ışığın oluşturduğu içsel bir boşlukla karakterize edilir. Bu sadece, ileride ortaya çıkacağı kabı hazırlar. Ve böylece, onlar ararlar.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Tora, Yaradan - Karanlık, Yaradan’ın Ters Işığıdır için yorumlar kapalı

O halde tek bir öğüt vardır: öğretmenine ve kitaplara sarılmak… Sadece onlara sarılarak fikrini ve arzusunu daha iyiye doğru değiştirebilir. Bununla birlikte, zekice tartışmalar fikrini değiştirmesine yardımcı olmaz, sadece Dvekut [birleşme] ilacı yardımcı olur, çünkü bu, “onu Ben ıslah ederim” de olduğu gibi, harikulade bir tedavidir (Baal HaSulam, Şamati 25, “Kalpten Gelen Şeyler”). 

Bir öğrenci öğretmeninin düşüncesine veya arzusuna bağlanmak isterse, o zaman onlara katılır ve o düşünce ve arzuyla birleşir, bu da onun için yakın ve değerli hale gelir. Sonuç olarak, kişinin tüm kendi düşünce ve arzuları ıslah olur ve yeni arzu ve düşüncenin önünde eğilir.

Her şey kişinin öğretmenin tutumunu ve içsel niyetini ne kadar algılayabildiğine, ona ne kadar tutunabildiğine ve ister dostlarla ister dış dünyayla olsun, diğer tüm bağ biçimlerinden ne kadar ayrılabildiğine bağlıdır. O zaman kişi öğretmene ne kadar sıkı bir şekilde bağlı kalmayı başardığını hissetmeye başlar ve bundan Yaradan’a bağlanma gücü ve arzusu doğar.

Ve gerçekten arzu edene, denildiği gibi: ”Ona ifşa olacaktır.”

Eğer Dvekut’a özlem duyarsanız, bu arzu sizi etkilemeye ve daha da yakınlaştırmaya başlar. Her şey kişinin arzusuna, bencil özünden çıkıp içsel olarak dostlarına daha yakın olan yeni bağın merkezine tutunma isteğine bağlıdır.

“Kendin için bir öğretmen yap” tavsiyesi, kişinin içsel arzusunun yaratılışın merkezine yakınlaşmak olduğu ifade eder.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Gerçekten İsteyenlere İfşa Olacak için yorumlar kapalı

Tarih boyunca manevi ıslahlar düzenli olarak gerçekleşmiştir. Bunu yapan ilk kişi, İbrahim adında bir adam ve onun öğrencilerinden oluşan küçük bir gruptu. O zamanlar aralarında küçük bir Aviut (bayağılık) olduğu için karşılıklı garantiye ihtiyaçları yoktu ve henüz alma arzusu ortaya çıkmadığından birbirlerine çok yakındılar.

Her biri üstün gücü hissetti ve İbrahim’in verdiği “tavsiye”, saflıkları sayesinde tüm Tora’yı yerine getirdikleri için Yaradan ile bir olmalarına yetti. Dünyanın diğer milletlerinin dinlere ihtiyacı yoktu. O dönemdeki kültürlerinde doğaya karşı hala belirli bir kişisel tutum vardı.

Sonra İsrail halkı Mısır’a indi ve orada Mısırlılardan almakla ilgili ek bir arzuyu edindiler.

İsrail halkının Mısır’dan çıkışından sonra ve Birinci ve İkinci Tapınaklar döneminde Aviut‘un (bayağılık) artması, diğer uluslardaki paralel süreçlerle örtüşmüştür: Roma, Yunanistan’ın yerini almış; Yunan mitolojisi, önceki Aviut seviyesiyle birlikte çökmüştür. Roma’da bir din oluşum süreci başlamıştır; Hindistan’da Buda, Çin’de Konfüçyüs vb.

Başka bir deyişle, insanlık genelinde büyüyen Aviut, buna karşılık gelen insan tepkisine, yani kişinin arayışa başlamasına neden olur.

Dolayısıyla alma arzuları arttıkça, İbrahim zamanından beri Yaradan ile Dvekut (birleşme) halinde bulunan grubun, bu birleşmede kalabilmek ve hatta bunu daha da güçlendirmek için yeni bir metoda ihtiyacı vardı. Bir diğer deyişle, Adam HaRişon koşuluna geri dönme yolunda bir adım daha atabilmek için yeni bir metoda ihtiyaç duydular.

Böylece, Tora’yı almaları ve aralarında daha önce olduğundan farklı, yeni bir bağ seviyesine ulaşmaları gerekli hale geldi. Şimdi, Aviut’un yeni bir seviyesinde, Yaradan ile aynı bağlanma fikrini nasıl koruyacaklarına dair bir metoda ihtiyaçları vardı. Bu metoda Tora denir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Tora - Tora – Baskın Bir İhtiyaç için yorumlar kapalı

Bugün bizleri değiştiren ve tüm insanlığı alt üst eden güç; nedir bu küçük program?

Bu programdaki içsel güç, doğanın üst gücüdür. Bu, özellikle insanda belirir ve insan, doğanın gelişimindeki en yüksek safhadır. İnsanı değiştirir, özellikle ona yöneliktir.

Doğanın tüm parçalarının integral etkileşimine ne kadar çabuk ulaşırsak, onun bütünsel bir etkileşim, karşılıklı destek ve benzeri bir sistemi temsil ettiğini o kadar hızlı anlarız ve mutluluk, doyum ve sonsuzluk koşuluna o kadar hızlı ulaşırız. Bugün olduğu gibi ölüme değil, sonsuzluğa ve mükemmelliğe.

Tüm bunlar aramızda açıkça ortaya çıkacak. Bunu gözlerimizin önünde göreceğiz.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Mutluluk Koşuluna Geleceğiz için yorumlar kapalı

Soru: Diyorsunuz ki, kolay yol yoktur. Bir insan manevi olarak geliştiğinde neyi aşması gerekir ve nereden beslenir?

Cevap: Kişi yalnızca çevresinden beslenir; tek başına hiçbir şey yapamaz. Bu durum, tıpkı enerjiyle doldurulması gereken bir araç gibidir; akü takılmalı, benzin deposu doldurulmalıdır, vb.

Bu dışsal enerji sürekli içimizde olmalıdır. Bunu nasıl sağlayacağımızı her zaman düşünmeliyiz. Kural olarak bu, sonunda birleşen iki kaynak aracılığıyla yapılır;  grup, yani çevreleyen ortam ve aynı zamanda sizi çevreleyen ortam da olan Yaradan, ta ki ikisini de dışarıda değil, kendi içinizde bulana kadar. Dolayısıyla, kişi ancak onlara bağlı ise ilerlenebilir.

Yorum: Fakat öğrencilerinizden öğrendiğinizi söylemiştiniz.

Cevabım: Onlardan öğreniyorum, yani onların arzularını ve sorularını algılayarak ve onlara cevap vermeye başlayarak daha çok anlıyorum, etkileniyorum, sahip olduğum her şey hakkında kendime cevap veriyorum ve kendim için daha geniş bir resim ortaya çıkarıyorum.

Sonuçta, onların soruları benim değil. Her ruhun kendine ait bir sorusu vardır Ve diğer ruhlarla bağ kurup onları kendi içime dahil ettiğimde, daha fazla keşif alanı kazanıyorum. Artık sadece kendi arzularımla, yani tüm araştırmalarımı yürüttüğüm konularla değil, kendime entegre ettiğim başkalarının arzularıyla da çalışıyorum. Bu yüzden öğrencilerimin olmasından çok memnunum.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Yolda Şarj Olmak için yorumlar kapalı

Soru: Eğer Zohar Kitabı’nı açsaydım ve kimse bana bunun önemli olduğunu söylemeseydi, muhtemelen onda hiçbir şey bulamazdım, sadece bir peri masalı. Bizimle hiçbir ilgisi olmayan birinin bu kitabı açtığını hayal edin. Orada ne bulur? Ne okur?

Cevap: Hiçbir şey, ama bu kitap hakkında benden öğrenecektir. Aynı zamanda, derslerimizin bazı kayıtlarına sahip olacaktır. Kitabı açacak ve kaydedilmiş derslerimizi izlemenin veya dinlemenin yanı sıra, onu çalışacak ve bu ona üst dünyaya bir giriş sağlayacaktır.

Bundan önce, Rabaş’ın grup hakkındaki, insanlar arasındaki bağ hakkındaki makaleleri ve ayrıca Zohar Kitabı’na yaklaşımı şekillendiren, Baal HaSulam’ın makaleleri gibi diğer literatürü okumalıdır. İşte bu şekilde Zohar Kitabı’nın kendisine ulaşacaktır.

Eminim ki sonunda insanlar özellikle bununla meşgul olacaklar.

Bence sonraki nesil nihayetinde, bir insanın şimdiki kadar çok çalışmasına gerek olmadığı sonucuna varacak. Sadece gezegenimizi tüketmek ve tamamen gereksiz şeyler üretmek için çalışmalı mı?! Sadece varlığı için gerekli olanı üretecek ve kalan tüm zamanını ise manevi bilgiyi öğrenmeye, yaymaya ve bilgi alışverişine harcayacak.

İnsanlar yavaş yavaş her iki dünyada da var olduklarını hissetmeye başlayacaklar. Eminim ki bu, bir sonraki nesilde olmasa da, ondan bir sonraki nesilde olacak. Ama kesinlikle olacak.

Yorum: Ama siz bizzat şu anki koşulda yaşıyorsunuz.

Cevabım: Kendi zamanımda yapmam gerekeni yapıyorum. Kendimi Kabalistlerin zincirinde bir halka gibi hissediyorum. Net bir amacım var. Sanırım bu, hayatımda açıkça görünüyor – neye kendimi adadığım ve neyi yerine getirdiğim. Bununla ilgili hiçbir sorum ya da sorunum yok.

Filed under: Kabala, Kabalistler, Zohar - Gelecek Nesil İçin için yorumlar kapalı

Soru: İnsanlar örneklerden etkilenmeye meyillidir. Diyelim ki kişi topluma bağlı olduğuna inanmıyor ve her şeyi kendi başına çözebileceğini düşünüyor.

Şu durumu hayal edelim: Bir bebek doğuyor, ışığın sürekli açık olduğu, yemeğinin olduğu kapalı bir odaya yerleştiriliyor, fakat bebeğin insanlarla ve hayvanlarla hiçbir etkileşimi yok. Ona ne olacak?

Cevap: İnsan olmayacak. Tıpkı bir hayvan gibi beslenecek ve aynı şekilde büyüyecektir.

Soru: Peki kendi düşünceleri ve hayalleri olacak mı?

Cevap: Hiçbir şey olmayacak. Kesinlikle hiçbir şey. Tüm bunlar ancak çevrenin etkisiyle ortaya çıkar. Onu hangi ortama koyarsanız koyun, ortaya çıkacak olan bu.

Yorum: O zaman o kişi ne bir insan ne de bir hayvandır.

Cevabım: Doğru. Dolayısıyla çevrenin haricinde hiçbir şey işe yaramayacak. Yani, bu şekilde büyüyen hayvani bir canlı elde edeceksiniz. Ona daha sonra annesini gösterirseniz ondan korkacaktır çünkü aniden beliren ve hatta hareket eden bu şeyin ne olduğunu anlamayacaktır. Sonuçta, hayatta olmanın ve hareket etmenin ne demek olduğunu bilmez.

Ne zaman duygusu vardır ne de etrafındaki mekânı hissedebilir. Onu bir tüple besle ve başka hiçbir şey verme. Sonra ne olacak?

Yorum: Mesela diyelim ki yirmi yaşına kadar büyüyecek.

Cevabım: Kaç yaşına kadar büyüyeceği ne fark eder ki. Aynı seviyede kalmaya devam edecek. Sadece yemeğini öğütecek ve atık bırakacak, başka hiçbir şey yapmayacak.

Soru: Öz farkındalığı olacak mı? Yaşadığını hissedecek mi?

Cevap: Sadece bulunduğu seviyede.

Yorum: İnsan arzular üzerine kurulmuştur. Arzu eksikliktir, arzu gereksinimdir.

Cevabım: Onun hiçbir arzusu, hiçbir içsel dürtüsü olmayacak çünkü kendisini gerçekleştirebileceği, onu saran bir toplumu yok.

Soru: Yani sıfır olarak doğdu ve sıfır olarak ölecek?

Cevap: Evet. Kesinlikle.

Yorum: Ancak doğa insanlara böyle davranmıyor.

Cevabım: Doğa elbette bunu yapmaz, ancak bazen yaparsa, bunun özel bir amacı ve nedeni vardır.

Çevre olmadan kişide Reşimot ortaya çıkmaz, uygulamaya yönelik hiçbir içsel verisi olmaz çünkü onu uygulayamaz. Biri diğerini belirler.

Filed under: Çevre, Kabala, Maneviyat, Tabiat - Çevre Olmadan İnsan Olamazsınız için yorumlar kapalı

Soru: Pesah bayramının ilk akşamında Yahudilerin Mısır’ın esaretinden kaçışını temsil eden Haggadah’ı okumak ve özel bir yemek düzenlemek adettendir. Acaba bu hikaye sıradan bir tarih anlatısı mı, yoksa bugüne de uzanan daha derin bir anlamı var mı?

Cevap: Mısır sürgünü, ataların çağından oğulların çağına dek uzanır. İbrahim peygamber, Antik Babil’in her tarafından öğrenciler toplamaya başladı. O, tıpkı Babil’de olduğu gibi, böylesine bir iç çekişmenin ve bencilliğin içerisinde gelişmemizin ve birbirimize yakınlaşmamızın imkânsız olduğunu öğretti.

Babil Kulesi’nin inşası, göklere dek yükselen bencilliğin en uç formunu temsil ediyordu. Bütün Babil, “dillerin karışıklığı” olarak adlandırılan, karşılıklı nefret ve yanlış anlaşılma yüzünden parçalandı.

İbrahim, bütün insanlık için tek bir metodun olduğunu öğretti. Fakat kişileri buna zorlamak imkânsızdır, zira bu, kişinin olgunluğunu gerektirir. Bu metodun özü şudur; “sevgi tüm günahları örter.”

Her birimiz kendi egoizmimizin içindeyiz ama bunun üzerinde, aramızda bir bağ inşa etmeliyiz. Egoizm, birinin komşusuna duyduğu asılsız nefrettir. Eğer komşumun çimenlerinin benimkilerden daha yeşil olduğunu ya da benimkinden daha iyi bir araba aldığını görürsem, ondan nefret etmeye başlarım.

Bu sebepsiz nefrettir. Sadece benim oğlum güzel bir araba alırsa mutlu olurum. Çocuklarım ne kadar başarılı olursa ben de o kadar mutlu olurum, fakat komşumun başarısı benim keyfimi kaçırır.

Bu küçük bir alanda, mahallede, bahçede, evde gerçekleşti. Fakat bugün tüm dünya Babil’e dönüştü, zenginler ve fakirler tartışıyor, kendi fikirlerini savunuyor ve birbirleriyle anlaşamıyorlar.

Bizler, baskı olmadan iyi ve huzurlu bir hayatın ne anlama geldiğini bilmiyoruz. Bu, tıpkı cennette yaşamak gibidir. Zaman ve mekân yok, her şey zahmetsiz ve kolay. Herkes birbirine yardım ediyor ve ileri gitmesine izin veriyor. Eğer bir şeye ihtiyacın olursa, herkes senin yardımına koşuyor. Her zaman, en doğru anda destek alabileceğinden emin olabilirsin.

Bizler böyle yaşamaya alışkın değiliz ve bunu hayal bile edemiyoruz. İbrahim, Babillilere, böylesine giderek büyüyen egoizmimizle ve karşılıklı çekişmelerimizle yaşamanın imkânsız olduğunu açıkladı. Bütün gücümüzün %99’unu bu iç mücadelenin getirdiği koşullarda hayatta kalmakla harcıyoruz.

Peki, bencillik bu derece büyükse ne olur? O bizi yönetir; herkesi kendi fikirleri için savaşmaya ve en zeki olanın kendisi olduğunu düşünmeye zorlar. Doğamızla savaşmak imkânsızdır ve zaten buna gerek yoktur, sadece onun üzerine yükselmemiz gerekir.

Tıpkı aile bireylerinde olduğu gibi herkesin kendi görüşü vardır, ancak biz hep birlikte ilgilenmemiz gereken bir ailede dayanışma içindeyizdir. Hayattaki bu örneği izlemeliyiz. Diyelim ki çocuklarım benimle aynı siyasi görüşü paylaşmıyor; biri daha muhafazakar, sağ görüşlere sahip, diğeri sol görüşlere sahip, üçüncüsü katı dindar olmuş, vb., herkes kendi partisine oy veriyor.

Fakat biz tek bir aileysek, buna rağmen herkesi sever ve yardım ederiz. Bizim için önemli olan, bunun bize yakın bir kişi, ailemizin bir üyesi olmasıdır. Bu şekilde, tüm insanlara tek bir aileymiş gibi bakmamız gerekir.

Ancak o zaman dikkatimizi görüş farklılıklarına vermeyiz. Birileri farklı yaşamak istiyorsa, bırakın öyle yaşasınlar. Herkes kendini başkalarını sevmekle yükümlü hissediyorsa, kendi egosuyla kalabilir. Başkaları benden farklı düşünüyordur, fakat onlara baskı yapmam ve onları zorla ikna etmem. Herkes olduğu gibi kalmakta özgürdür yani tüm kötülükler, sevgiyle örtülür tıpkı iyi bir ailede olduğu gibi.

Kendimi başkalarının önünde iptal ediyorum ve görüşlerimi başkalarına dayatmıyorum, aksine, onların arzularına dahil olmaya ve onlara yardımcı olmaya hazırım. Ve böylece herkes diğerlerine destek oluyor, bu sayede, aile hissiyatı ya da “tek adam” adı verilen özel, sıcak bir ortak alan yaratmış oluyoruz.

Bizler sevgi, ortak katılım, birlik olma, sıcaklık ve karşılıklılık bulutuyla kuşatılmış durumdayız. Bu tamamen yeni bir şey. Bu daha önce yoktu, “sevgi tüm günahları örter” kuralına göre inşa edildi.

Herkes kendi egoizmiyle kalır, ancak biz bununla nasıl baş edeceğimizi biliriz. Sonuç olarak, egoizm bize doğa tarafından verilmiştir ve bugün bu konuda hiçbir şey yapamayacağımız kesindir. Fakat İbrahim’den, egoizmimizi aşabileceğimiz ve birlik olabileceğimiz bir metodu aldık.

Egoizmin üzerine çıkmayı bilenlere, “Yehud” (birlik) kelimesinden gelen Yahudiler (Yehudim) veya İsrail halkı, Yaşar-El yani Yaradan’a doğru denir. İsrail milleti bu temelde yaratılmıştır.

Küçük çekişmelerle Babil’den ayrıldıktan sonra İsrail, Mısır sürgünü adı verilen egoizminin kölesi olduğu bir dönemde bulur kendini. Egoizm bizi yönetir ve bağ kurmamıza izin vermez. Ne kadar denersek deneyelim, ne kadar sıkı çalışırsak çalışalım, hiçbir işe yaramaz.

Buna kölelik denir yani bedensel varlığımız üzerinde yorucu bir çalışmadır. Aramızda bir şeyler inşa etmeye çalışırız ama egomuzun üzerine çıkmamız gerektiğini fark edene kadar hiçbir şey elde edemeyiz. Bu, birçok darbe ve sıkı çalışmadan sonra gerçekleşir.

Neticede, bu şekilde var olmanın imkânsız olduğuna karar veririz. Bugün kendimizi içinde bulduğumuz durum budur. Aksi takdirde, bir iç savaşta birbirimizi sadece yok edeceğiz.

Hayatımızın kölelik olduğunu gerçekten anlamamız gerekiyor. İçimizde yaşayan kötülüğün gücü bizi yiyip bitiriyor. O zaman daha önce yaptığımız gibi egoizmin üstesinden gelmeyi kabul edeceğiz. Bunu nasıl yapacağımızı bilmiyoruz ama en azından karşılıklı nefretten kaçıyor, Firavun’un gücünden kurtulmak istiyoruz.

Bu, Mısır’dan ayrılıp karanlıkta kimsenin bilmediği bir yere doğru koştuğumuz anlamına geliyor. Tek anladığımız, artık orada var olamayacağımız. Ve sonra Sina Dağı’na varıyoruz ve aramızda ne tür bir nefretin (günahın) var olduğunu görüyoruz.

Bu nefretin üstesinden gelip tek kalp, tek adam olarak birleşme, karşılıklı güvenceyi sağlama, Tora’yı yani birleşme metodunu kabul etme ile hem fikiriz. Tora’nın temel kuralı, komşunu kendin gibi sevmektir. İşte o zaman, “Bugün Benim halkım oldunuz” dediği gibi, İsrail halkı olarak doğarız.

Filed under: Bayramlar, Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Bugünün Işığında Mısır Köleliği için yorumlar kapalı

Arzu Nasıl Değişir?

Arzuyu değiştirmeye çalışmakla meşgul olmamalıyız çünkü bunu yapmak bizim elimizde değildir. Kişi arzularını değiştiremez. Hazırlığımız, arzuyu değiştirme arzusunun iyi olmadığını, yaratılan varlığın hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini ayırt etmektir. Arzular, Yaradan tarafından yaratılmıştır. Arzularımızı kendi başımıza değiştiremeyiz, hatta onların içinde bir düşünceden diğerine ya da bir arzudan diğerine dahi geçemeyiz. Bu yalnızca yukarıdan, ışıktaki değişimler aracılığıyla gerçekleşir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 133 için yorumlar kapalı