Soru: Bir eylemin Yaradan olmadan hiçbir anlamı olmadığını söylediniz. Her eylemi Yaradan’la birlikte nasıl yapabiliriz?

Cevap: Yaradan olmadan yapılan bir eylem genellikle makul bir eylem olarak görülmez çünkü içgüdüsel olarak her zaman O’nunla ilişki kurarsınız. Tek soru bunun sizin tarafınızdan bilinçli olup olmadığıdır.

Yeni doğmuş bir bebek de içgüdüsel olarak annesini ve ona karşı tutumunu hisseder. Ancak onu öyle bir şekilde algılar ki, hayatta ihtiyaç duyduğu her şeyi ona sağlamak zorundadır ve bunu annesinden talep eder.

Yaradan ile ilişkimizdeki durumumuz da böyledir. Bu, her şeyin O’na bağlı olduğunu, bizim O’na bağlı olduğumuzu, O’nun bizim için her şey olduğunu ve O olmadan var olamayacağımızı hissetmemizle karakterize edilen küçük bir koşuldur!

Bu koşulu içimizde ne kadar kritik hissetmemiz gerektiğini görüyor musunuz? Bu bizim hayatımız! O’nunla aramdaki küçük bağ tüpü aracılığıyla ben her şeyi alıyorum, ama O olmadan hiçbir şey yok. Bu küçük koşulun başlangıcıdır; pratikte bu bir gebeliktir, bir embriyodur.

Sonra bu koşullar daha bilinçli hale gelir. O’na tamamen bağımlı olmadığımı ama O’na karşı tutumuma bağlı olarak, seçici bir şekilde talep edebileceğimi ve alabileceğimi anlarım.

Bu nedenle, taleplerimi analiz eder ve bir şekilde onları özel bir yolla Yaradan’a yönlendiririm. Buna uygun olarak, O’ndan benim üzerimde sıralı eylemler almaya çalışırım. İşte o zaman harfler, kelimeler ve cümleler ortaya çıkar yani benden O’na ve O’ndan bana sıralı sinyaller gelir. Bu hisler manevi çalışmanın başlangıcıdır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Manevi Çalışmanın Başlangıcı için yorumlar kapalı