Soru: Kişi kalbini bir dostuna açtığında, kendine zarar verebileceğini söylüyorsunuz. Kıskançlık, kişiyi ileriye götürür ancak diğer yandan kötü göze de yol açabilir. Ne yapmalı?

Cevap: Çok basit! Başkalarını kıskandığımda, bu iyidir çünkü onları olumlu bir şekilde kıskanırım. Bir dostum ilerliyor ve ben onu kıskanıyorum: “Bak nasıl çalışıyor! Bak ne kadar yatırım yapıyor! Bak bir yerlere koşuyor, bir şeyler yapıyor, bir şeylere katılıyor! Neden bende bu yok?”

Ancak, iyi bir örnek olan kişi bana ruhunu açarsa, yani kişisel duygularını paylaşmaya başlarsa, kıskançlığım ona acımasız bir oyun oynayabilir. Kıskançlığım ona zarar verebilir.

Ve bunun için beni suçlayamazsınız, ben basitçe böyleyim. Ne yapabilirim? Benim seviyemden, onları böyle algılıyorum. Bu nedenle kendilerini bu şekilde açığa vurmamalılar.

İçsel, özel duygularını paylaşmadan, sadece bende olumlu bir ilerleme uyandıracak şekilde açılmalılar. Ancak dostlar arasındaki grup ve birlikteliğin önemi hakkında konuşurken, istediğiniz kadar kıskanın. Bundan kötü bir şey çıkmaz.

Filed under: Kabala, Maneviyat | İki Yüzlü Kıskançlık için yorumlar kapalı