Soru: Bir duanın sözlerinin, kalpten bir duayı, tercihen ortak kalpten gelen bir duayı uyandırmasını nasıl sağlayabiliriz?

Cevap: Bu gerçekten de asıl soru. Görünüşe göre her birimizin bir tür Hisaron’u (eksikliği) var. Peki, Yaradan’dan kopukluğumuzdaki bireysel sürgün hislerimizin ortak bir arzuda birleşebilmesi için eksik olan nedir? Bu hiç de basit değil.

Grubun yerine getiremediği arzular nelerdir? Bunlar, diğer grupların arzularıyla birleşen ve birlikte daha eksiksiz, daha mükemmel bir isteği ortaya çıkaran arzulardır; Yaradan’ın kesinlikle karşılık vereceği bir arzu.

Bunun ötesinde, kelimelerle açıklayamam çünkü bu yalnızca kalpte hissedilen bir şeydir. Sorun şu ki, konuştuğumuzda, kelimelerin kendileri, altlarında yatan duyguyu yok etme eğilimindedir. Temel kaybolur ve kelimeler ölür.

Bunları önceden hazırlamış, hatta belki de derinlemesine düşünmüş olabilirsiniz, ama söylediğiniz anda, aniden orada hiçbir şey olmadığını hissedersiniz. Boşlardır, tamamen boş. Ve içlerinde Yaradan’ı gerçekten sarsabilecek hiçbir şey yoktur.

Filed under: Dua, Kabala, Maneviyat | Kalpten Duayı Nasıl Uyandırabilirsiniz? için yorumlar kapalı