Nasıl gruba gelip, bana hedefe ulaşmanın önemini hissettirmelerini sağlayabilirim? Sonuçta, gruba bunu bana vermelerini zorunlu kılma ihtiyacı hissetmiyorum. Öyleyse nereden başlamalıyım?

Bu zorunluluğu hissetmesem bile gruba gelmeliyim. Buna “arzunun yokluğundaki arzu” denir ve tam da bu yüzden her şey gizlidir. Gruba gelip şöyle diyebilirim: “Dostlar, ben hiçbir hedef istemiyorum. Ama sizinle bir sözleşme imzalıyorum; beni etkileyin ki ben de bunu isteyeyim!” Her insan bu yeteneğe sahiptir!

Örneğin, diyabetin tehlikeli olduğunu biliyorum. Ne olmuş yani? Ara sıra tatlılar, pastalar yiyeceğim ve sorun olmayacak.

Hedefin önemini henüz hissetmeden gruba gelirim. Evet, bunun hakkında konuşurlar, bana bir şeyler gösterir, örnekler verirler ama ben bunu kendim hissetmem. Bu yüzden bir grup bulurum, onlara para öderim ve şöyle derim: “Hedefin önemini ve gerekliliğini fark etmemi sağlayın, böyle devam etmenin acı verdiğini hissettirin, vazgeçmek istememi sağlayın, zira aksi takdirde kendimi mahvediyorum.”

Kişi bu şekilde gruba dönebilir. Bu olmasaydı, bu metodun tamamı var olmazdı çünkü metodun tüm amacı, darbe gelmeden önce sanki çoktan almışım gibi acı çektiğimi hissetmektir.

Filed under: Grup, Kabala, Maneviyat | Gruba Dönmeye Hazırlık için yorumlar kapalı