Soru: Karşılıklı garantiye ulaşmak için çabalarken, kendi içimizde eylem yapmak yerine çok fazla çabayı dışarıya yöneltiyor olabilir miyiz?

Cevap: Eğer pratikte dışsal dağıtımın bizi birleştirdiğini, bize güven, güç ve yükseliş sağladığını ve bunları hizmet ettiğimiz topluluklardan geri aldığımızı görmeseydik, bu geçerli olabilirdi.

Dışarıda bir şeyler inşa ederek kendimizi de inşa etmiş oluyoruz. Doğru dengenin ne olması gerektiğini söylemek mümkün değil. Deniyoruz. Bu, esasen, “yapacağız ve duyacağız” denilen bir tür eylemdir.

Sürekli değişimlerden geçtiğimizi görüyoruz. Kişi içinde bulunduğu safhanın idrakine göre hareket etmelidir. Başka ne yapabiliriz? Yolumuz budur, çünkü arayış ve keşfetme, açıklığa kavuşturmalar ve ıslahlar gerçekleştirdiğimiz pratik çalışmadır.

Nihai safhaya ulaşmayı arzulamak iyidir. Ancak şimdi farklı şeyler keşfederek ve küçük eylemler gerçekleştirerek, onsuz ıslahın sonunun hissedilemeyeceği algı detayları yaratırız.

Islahın sonu ile yaratılışın başlangıcı arasındaki fark, yalnızca yol boyunca topladığımız, algımızın (Avchanot) eklenen ayrıntılarında yatar.

Aynı safhaya geri dönersiniz, sadece kendi içinizde daha çeşitli ve daha rafine hale gelirsiniz; algının daha zıt detayları ve ayırt edilebilir içsel nitelikler içinizde belirir.

Bu, bir zamanlar olduğunuz gibi Yaradan’la birleşmiş bir nokta olmak yerine, bir Partzuf olmanızı ve O’nun seviyesinde gerçekten var olmanızı sağlayan şeydir.

Filed under: Arvut, Kabala, Maneviyat, Yaradan | Açıklamalar Ve Islahlar için yorumlar kapalı