Grup içinde eylem yaptığımızda, herkesin zamanını, dikkatini ve çabasını gruba vermeye hazır olduğu bir tür hayat yaşadığımızı görürüz. Tüm bunlar doğrudur ama neden bizde gerçekte olmuyor? Çünkü biz, bunun Kelim’imizin (kaplarımızın) içinde gerçekleşmesini istemiyoruz.

Bizler Kelim’imizin efendileri değiliz. Onların tek efendisi ışıktır. Kendisini yaklaştırır ya da uzaklaştırır ve Kli buna göre yükselir ya da alçalır. Şu anda eksiğimiz olan şey, tüm eylemlerimizle, kendi başımıza hiçbir şey başaramayacağımızı idrak etmekten başka bir şey elde edemeyeceğimizi anlamaktır.

Eylemimizin arzu edilen sonucu nedir? Bir haykırışa ulaşmaktır: “Kurtar beni! Bana yardım et!” Yani, Kli kendisini hapishaneden kurtaramayacağını anlar, ancak yazıldığı gibi sadece Yaradan onu Mısır’dan çıkaracaktır.

Firavun’dan kopmayı arzulamalı ve üst güçten bunu talep etmeliyiz. Eğer bunu talep etmiyorsanız, amacınız gerçekten Yaradan’la birleşmek değildir ve başka bir amaç için karşılıklı garantiye ve Tora’nın verilmesine ihtiyacınız var demektir.

Filed under: Uncategorized | Işık Kelim’imizin Efendisidir için yorumlar kapalı