Soru: “Ben kendim için değilsem, kim benim için” kuralını uygulamayı başardım, çünkü bunu benim için başka kimsenin yapmayacağını hissediyorum.

Ama “O’ndan başkası yok” sözünü yerine getirmek için çaba sarf ediyorum ve Yaradan’ın bana verdiği güçle hareket ediyorum. Yine de çalışma bittikten sonra, kendi çabalarımın olmadığını ve her şeyin Yaradan tarafından yapıldığını kabul edemiyorum.

Bu duygularla ne yapmalıyım? Unutmalı mıyım? Onları yok mu saymalıyım? Yüz mü çevireyim? Çünkü iki kuralı uzlaştıramıyorum. Uzlaştırabilseydim, sonucun ne olacağını hayal bile edemiyorum.

Cevap: Evet, haklısınız. Herkes bu ikilemle karşı karşıyadır ve herkes bunu kendisi için çözmeye çalışmalıdır.

Soru: Kişi eylem sırasında niyetini koruyabilir mi?

Cevap: Kişinin neye muktedir olup olmadığını şu anda söylememeliyiz. Kim olduğumuz netleştiğinde, ancak o zaman böyle bir karar verebiliriz.

Soru: Hem maddi hem de manevi eylemler gerçekleştiririz. Onları yerine getiririz. Sonra idrak gelir: “Yaradan’ın yaptığı her şey en iyisi içindir” yani “O’ndan başkası yoktur.”

Bu koşula gireriz, sanki içimize bir tür çip yerleştirilmiş gibi içimize yerleşir.

Bu koşul bir şekilde tüm insanlığa aktarılıyor mu? Dünyaya verme şeklimiz bu mu? Tüm insanlığın kurtuluşunda Yaradan’ın yardımcıları olmak istiyoruz.

Cevap: Bu ihsandır ve aktarılır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Manevi Çalışma İle İlgili Sorular – 233 için yorumlar kapalı