Üst dünyada bağ kurmanın koşulu, “kendi iyiliği için değil, başkaları için” koşuludur. Fakat bu, bizim basitçe anlayamadığımız bir ilkedir.

Bizim dünyamızda sağlık hizmetleri, eğitim, yangın güvenliği gibi sistemler kurarız, ancak bunların hepsini kendimiz için yaparız. Yoksa bunlara katılmazdık. İşte bu bizim dünyamızdır. Bu bizim doğamızdır. Farklı olduğumuzu sanarak kendimizi kandırmamalıyız.

Fakat manevi birlik, bunun tam tersi bir ilke üzerine kuruludur: “Komşunu kendin gibi sev.”

Eğer bunu elde etmek istersem, başkalarıyla onlarla iyi hissettiğim için değil; birlikte daha fazla güvenlik, rahatlık ya da başarıya ulaşacağımız için değil; onların arzularını kabul edip kendi gücümle onları yerine getirdiğim için bağ kurarım. Hepsi bu!

Başka bir deyişle, sanki ben hiç yokmuşum gibi. Yalnızca başkalarının arzularını yerine getirmek için çalışan bir mekanizma vardır. İşte bu, “Komşunu kendin gibi sev” ilkesinin yerine getirilmesidir.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan | Manevi Birlik İlkesi için yorumlar kapalı