Soru: Egoizmin bizi sürekli gelişime itmesinde ne yanlış var? Sonuçta bu doğaldır.

Cevap: Evet, doğal ama egoizm hayattan zevk almamızı sağlamaz. Normal bir şimdi veya gelecek inşa etmemize izin vermez.

Yorum: Fakat başkalarını kullanan bazı insanlar keyif alırlar.

Cevap: Hayır, bu keyif değildir. Bu, doğal olmayan bir durumdur çünkü sadece başkalarının üstünde nasıl olunacağını düşünürsünüz.

Dünyadaki herhangi bir insanı ele alırsanız, hiçbiri gerçekten mutlu değildir. Milyonerler veya çok ünlü kişiler bile hâlâ mutluluktan uzaktır. Ve en büyük talihsizlik, sürekli kaçtığımız bu hayatın sorunları bir yana, tüm varoluşumuzun ölüme doğru bir yarış olmasıdır. Dolayısıyla, kişinin önceki tüm hayatı prensipte tamamen anlamsızdır.

Soru: Milyonerler mutsuzdur. Peki, Kabalistler mutlu mu ve ölümden kaçmıyorlar mı?

Cevap: Kabalistler, tamamen farklı bir değerler eksenine sahiptir. Hayatlarının anlamı, Yaradan’ın ifşasında ve bu ebedi, mükemmel niteliğe ait olmakta yatar. Tamamen bunun için çabalarlar ve bu arayışın neredeyse bir sonu yoktur. Fakat her an, Kabalist’e anlatılamaz, tarif edilemez mükemmellik koşulları verir.

Soru: Yol boyunca mutlu olduğunu mu söylüyorsunuz?

Cevap: Evet, kesinlikle bir sonu yoktur. Sadece mutlusunuz. Elbette, kişi “Bir an dur, çok harikasın!” diyebilir. Fakat prensipte, tarihinizin, hareketinizin her anında, hala ebedi, mükemmel güçle temas halindesiniz.

Bu, insanın felsefesini tamamen değiştiren tamamen farklı bir algıdır. Artık insan korkudan, eksiklikten, bir şeyi hemen başarma zorunluluğundan değil, bir tamamlanma, bir mükemmellik koşulundan hareket eder.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Sonsuz Mutluluk için yorumlar kapalı