Soru: Kabala çalışırken sizinle aynı fikirde olmak mı yoksa direnip öğrenmek mi daha iyidir?

Cevap: Elbette direnmek ve öğrenmek! Öğrencilerimden istediğim bu! Buna Kabala öğretmeni denir.

Soru: Peki ya mantık ötesi inanç, nerede iptal olmalıyım?

Cevap: İnanç, mantığın ötesindedir, eğer onu gerçekleştirebiliyorsanız bu sizin çalışmanızdır. Ama aynı zamanda bilgiyi yok etmiyorsunuz, egoizminizi yok etmiyorsunuz. Onun üzerine yükseliyorsunuz. Bu, egoizminizin üzerinde ihsan etme niteliğini inşa ettiğiniz bir yastık gibidir. Egoizm size inancı inşa etme olanağı verir.

Egoizm ortadan kalkarsa, o zaman ihsan etme niteliği de ortadan kalkar, zira o egoizmin zıttı üzerine kuruludur ve bir karşı güç görevi görür. Dolayısıyla burada kesinlikle bir boyun eğme söz konusu değildir!

Öğretmenimle ne kadar zor zamanlar geçirdiğimi kendi deneyimlerimden biliyorum. İlerledikçe ondan daha çok nefret etmeye başlıyorsun. Onda hep bir önemsizlik, bir boşluk hissediyorsun, onunla aynı fikirde olamıyorsun!

Bütün bunları biliyorum ve bu yüzden öğrencilerimin içini çok iyi görüyorum. Bu beni ilgilendirmiyor ve onlara karşı tavrımı hiçbir şekilde etkilemiyor. Kesinlikle! Hiçbir şekilde! Onların bana olan nefretlerini anlıyorum çünkü onlara doğalarına aykırı bir metot sunuyorum. Beni nasıl sevebilirler ki?!

Soru: Öyleyse neden yine de sizinleler?

Cevap: Çünkü gidecek başka yerleri yok. Hepsi bu!

Filed under: Kabala, Maneviyat | İnsanın Doğasına Karşı Yönlendirilmiş Bir Metot için yorumlar kapalı