Yorum: İnsan, içinde yaşadığı dünyanın ne kadar berbat, iğrenç ve sınırlı olduğunu anlasaydı, birçok şeye bambaşka bir gözle bakardı.

Cevabım: Ama insanların toplama kamplarında, çalışma kamplarında, cezaevlerinde, her yerde yaşamaya nasıl alıştıklarını da biliyoruz.

Cezaevinden ayrılıp yanındaki köyde kalan bir arkadaşım vardı. Şaşırmıştım! “Burası güzel. Başka neye ihtiyacım var ki?” dedi. Bu, iyi bir gıda kaynağına, kültüre, her şeye sahip olan Leningrad ile kıyaslandığında böyleydi!

Alışkanlık! İnsanın başka hiçbir şeye ihtiyacı yoktur. Dahası, cezaevlerinde basit ilişkiler vardır, her şey açık ve nettir: sen kimsin, ben kimim. Tüm düzen çok daha basittir.

Yorum: Evet, insan zaten içinde yaşadığı tanıdık dünyaya gömer kendini.

Cevabım: Bu korkunç bir şey! Çevremizi sürekli bu şekilde algılıyoruz; sadece bizi mutlu eden, ihtiyaç duyduğumuz, yetiştirilme tarzımıza ve iç dünyamıza uygun olanı algılıyoruz. Gördüğümüz tek şey bu!

Ama sonsuz bir dünyasındayız! Aramızda ve çevremizde inanılmaz miktarda derinlik, olgu, güç ve eylem dönüyor! Bunların hiçbirini fark etmiyoruz çünkü istemiyoruz. Sadece önceden programlandığımız, alıştığımız şeyleri fark ediyoruz. Diğer her şey bilinçaltında eleniyor. İşte böyle yaratılıyoruz. Alışkanlık, bilincimizi etkileyen korkunç bir şey!

Soru: Gerçekliğin başka bir boyutuna geçtikten sonra, kişinin yaşadığı koşulları çok renkli bir şekilde anlatıyorsunuz. Ancak, çalışmak ve diğer her şeye ek olarak, bunun için bir arzu geliştirmeyi hedeflemek yeterli mi? Kişi gerçekten isterse, daha yüksek bir boyuta geçebilir mi?

Cevap: Hayır, arzu yeterli değildir çünkü arzumuz egoisttir; onu özgecil bir arzuya dönüştürmeliyiz.

İnsan, egoist arzusunun içinde üst dünyayı hissedemez. “Ama ben onu istiyorum!” Hayır, istemiyorsunuz; üst dünya olarak hayal ettiğiniz başka bir şey istiyorsunuz. Onu şimdi isteyemezsiniz çünkü her şey vermek, başkalarını sevmek ve kendinden çıkmakla ilgilidir. Sizin böyle arzularınız yok! Dolayısıyla bunu istediğiniz konusunda yalan söylemeyin.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Alışkanlığın Gücü için yorumlar kapalı