Soru: Yakında evlenmek üzereyim ve öyle bir sevinç içindeyim ki, bu armağan için Yaradan’a sürekli şükrediyorum. O’nu memnun etmek için başka ne yapabilirim?
Cevap: O’na sorun. Ben O’nun sekreteri ya da O’na özellikle yakın biri değilim. O’na neşe ve memnuniyet getirmek için neler yapabileceğinizi O’ndan öğrenin. Bunu sadece O’na sorun.
Soru: O’nunla doğrudan bir bağ kurmayı mı kastediyorsunuz?
Cevap: Evet, tabii ki.
Soru: Yaradan’ın alma arzusu yoktur; O yoktan var etmiştir. Yaradan sadece alma arzusu içinde olan yaratılışı nasıl hissedebilir? Bir yaratılan O’nu alma arzusuna nasıl davet edebilir?
Cevap: Aksiyomdan başlarız ve sonra şunu keşfederiz: kişinin Yaradan’la ilgili yaptığı her şey, O’nunla bağlantılı olarak ifşa olur. Burada gizlenecek hiçbir şey yoktur.
Soru: Yani Yaradan yaratılışı hem almakta hem de ihsan etmekte %100 hisseder mi?
Cevap: Elbette, çünkü biz O’nun içinde varız.
Soru: Eğer yalan tatlılıkla, gerçek ise acılıkla sarmalanmışsa, neden bu duygulara dayanarak ilerleyemiyoruz?
Cevap: Nasıl ilerleyeceksiniz? Sizi ileriye ne çekecek? Kendi nitelikleriniz ve duygularınızla acıya doğru ilerleyemezsiniz.
Soru: Ama tatlılığa doğru da ilerleyemiyorum. Bu, duygular aracılığıyla gerçeği yalandan tam olarak ayırt edemeyeceğimiz anlamına mı geliyor?
Cevap: Evet ayırt edebiliriz. Eğer gerçeğin tatlı olduğunu hissederseniz, o zaman ona doğru ilerleyebilirsiniz. Ancak acı ise hiçbir şey gerçeğe doğru ilerlemenize yardımcı olmaz, ilerleyemezsiniz.
Soru: Öğrencileriniz tarafından yazılan metinler ışık içeriyor mu? Yazmalarının bir anlamı var mı?
Cevap: Evet, çünkü insan kaçınılmaz olarak kendisi aracılığıyla başkalarını üst dünyaya bağlar. Bunun hem kendileri hem de başkaları için makul ve faydalı olduğuna inanıyorum. Bu tür kitapların var olması diğerlerinden daha iyidir. Dünyada kaç tane kitap yayınlandığına bir bakın. Bu büyük bir mesele değil.
Şöyle diyebilirsiniz: “Evet ama dünyada başka kitaplar da var ve bunlar insanların kafasını karıştırabilir.” Ben öyle düşünmüyorum. Gerçek bir arayışçı her şeyi çabucak çözecektir. Kabala hakkında o kadar çok saçmalık yazılıyor ki! Öğrencilerimin yazması daha iyi olur.
Soru: Öğrencilerinizden birinin bir video klip çektiğini, bir makale veya bir şarkı yazdığını varsayalım. Bu materyal ışık içerir mi?
Cevap: Evet, bizimle çalışan bir kişi, henüz tam olarak anlamasa veya çok şey bilmese bile izlenimlerini bir şekilde aktarmaya çalışırsa her materyal ışık içerir.
Çaba sarf ediyordur ve ışık harekete geçer çünkü o genel sisteme dâhildir. Ne yaptığının farkında bile olmayabilir ama gerçekte her şey onun aracılığıyla gerçekleşmektedir. Bunun gerekli olduğuna inanıyorum ve öğrencilerimin çabalarını memnuniyetle karşılıyorum.
En önemli şey çalışmalarıdır çünkü bunu yaparken kendilerini geliştirirler ve yarattıklarıyla başkalarına yardımcı olurlar.
Soru: Rabaş, 13. Makale’de dost sevgisinde ne kadar ilerlediğimiz sorusunu sürekli olarak gündeme getirmeyi unutmamamız gerektiğini yazar.
Bu, bunu onlu buluşmalarında, toplantılarda zorunlu bir alıştırma olarak yapmamız gerektiği anlamına mı geliyor, yoksa bu bireysel bir çalışma mı? Onluda çalışmak için hangi egzersizi önerirsiniz?
Cevap: Çalışmalarınız sırasında, sürekli olarak nasıl birleşebileceğinizi, herkesin dostlarına nasıl yol açabileceğini düşünmenizi tavsiye ederim ve o zaman başarılı olursunuz.
Soru: Kişi ihsan etme uğruna arzularını ne kadar kısıtlarsa, o kadar ilerler. Arzuların herhangi bir derecelendirmesi var mıdır, yoksa her insanın kendine ait bir arzusu var mıdır?
Cevap: Her insanın kendi arzuları vardır ve hangilerinin onları tökezleteceği bilinemez.
Soru: Çabalarımı nereye odaklamalıyım? Yaradan’a ve aynı zamanda tüm dostlarıma onlar için dua ederek tutunmaya mı çalışmalıyım? Yoksa sadece kendimi iptal etmeye ve herkesin içinde erimeye mi çalışmalıyım?
Cevap: En iyi yaklaşım budur.
Soru: Kalplerimizi açmamızı ve daha büyük bir ışık istememizi engelleyen “duvarı” nasıl kırabiliriz?
Cevap: Israrla.
Soru: Kıskançlık Yaradan’ın benim gözümde ne kadar yüce olduğuna mı bağlıdır? Bu kıskançlık duygusu nereden geliyor? Sadece Yaradan’ın yüceliğinden mi?
Cevap: Evet.
Soru: Dünya Kli’sinden dostlarımla aramdaki çaba farkından duyduğum utanç ve pişmanlıkla ne yapmalıyım? Onlar Yaradan’dan ihsan etme yeteneğini aldılar ve bunu kullanıyorlar, oysa bana henüz bu fırsat verilmedi.
Cevap: Bu ne daha iyi ne de daha kötüdür. Ne verilmişse verilmiştir. Bu nedenle, başkalarına bakmayın, sadece yükselmeye çalışın.
Soru: İnternet ve cep telefonlarının kişiye bizimle sürekli bir manevi bağ simülasyonu sağlayabileceğini söylüyorsunuz. Bu oyunun bizi bir uyuşturucu gibi tüketeceği noktaya kadar içine çekilme tehlikesi yok mu?
Cevap: Tam da ihtiyacımız olan şey budur. Böyle bir oyunun güçlü bir bağımlılığa dönüşeceğini sanmıyorum çünkü kişi sürekli zorluklarla karşılaşacak ve bunları çözmek zorunda kalacak.
Bu bilinçli bir oyun, gerçek bir varoluş hali olacak. Kendisi ile grup arasındaki, kendisi ile Yaradan arasındaki tüm sorunlarını, tüm iç uyumsuzluklarını görecektir. Bu nedenle, egoizmimiz üzerinde diğer bağımlılık yapıcı şeylerin sahip olduğu gibi aynı sürükleyici güce sahip olmayacaktır.
Öte yandan, rekabet ruhu, hedefe ulaşma arzusu, ben ilerleyemezken başkaları ilerliyor kıskançlığı, öz saygı, kibir, güç arzusu – görünüşte olumsuz olan tüm bu nitelikler aslında bize yardımcı olmalıdır. Neden yaratıldıklarını göreceğiz.
Egoizmin kendisi bize karşı bir yardımdır: Adem’e, Havva hakkında “Sana karşı bir yardımcı yarattım” denmiştir. Bu tam olarak bizim egoizmimizdir. Başka bir deyişle, bir insandaki tüm olumsuz nitelikler onu egoizmden çıkarmak için gereklidir.
En kötü egoist nitelikler – güç, şöhret, başkalarına yönelik çeşitli olumsuz dürtüler, hükmetme ve kontrol etme arzusu – aslında beni çevreme bağlayan şeylerdir. Ve burada, gerçekten onun kölesi oluyorum.
Eğer kıskançlığım, başkalarından üstün olma arzum ya da onların saygısına duyduğum ihtiyaç olmasaydı, senfoni orkestrasının önünden geçen bir kedi kadar kayıtsız bir şekilde yanlarından geçerdim. Ancak çevremden tam anlamıyla faydalanmak istediğim için ona bağımlı hale gelirim.
Bu noktada, egoizmin ne kadar harika bir şekilde tasarlandığını anlamaya başlarız, çünkü mevcut durumumuzdan çevremizle bağ kurmanın tek yolu egoizmdir. Ve böylece size bu fırsat, çevreye olan bağımlılığınız verilir.
Şimdi çevre kendi şartlarını dikte edecektir: “Ah! Yani biz sizin için önemli miyiz? Bizim saygımızı mı istiyorsun? Bizi kıskanıyor musun?” Ve size egoist ihtiyaçlarınızı bir şekilde karşılayabileceğiniz ve tatmin edebileceğiniz koşullar dayatacaklardır.
Ve koşulları çok katıdır: ihsan edin, sevin ve kendinizi bizim için feda edin. Ve siz de bu koşulların kendinizi doldurmanız ve ilerlemeniz için gerekli olduğunu anlamaya başlarsınız. Bu gerçekten de içinizde var olan yardımdır.
Dünya Kabala Kongresi: Lişma’ya Bağlanmak, Ders 3
Yaradan’la temas kurmaya çalıştığımızı hissetmeliyiz ki bu sürekli olsun, kaybolmasın ve gittikçe daha da güçlensin. Bunu yenilemek için sürekli çaba göstermeliyiz ki tüm dostlarımız bu bağa tutunsun ve her dakika Yaradan’a nasıl daha sıkı sarılabileceğimizi ve hiçbir koşulda kendimizi O’ndan koparamayacağımızı düşünsün.
Herkes tüm duygularını ve her birinin içindeki her şeyi keskinleştirmek istediğinde, bunu pratik olarak yapmaya çalışalım, böylece kişinin içsel çabası sadece Yaradan’a yönelik olsun, öyle ki kişi bunun dışında başka hiçbir şeyle ilgilenmesin.
Dünyada, yaşamda, işte ya da ailede ne yaparsak yapalım, en önemli şey yaşamın her anının bizi Yaradan’a yaklaştırmasıdır. Bununla yaşamak zorundayız.
Yarın, Uluslararası Kabala Kongresi başlıyor. Her saniye dünyanın dört bir yanından yeni dostlar geliyor ve yarın onlara İsrail’in dört bir yanından gelen dostlar da katılacak. Sadece İsrail’deki kongrenin fiziksel merkezinde iki bin beş yüzden fazla kişi katılacak.
Burada nasıl bir rehberlik verilebilir? Basitçe her birinin kalbinde başkalarını hissetmeyi arzu etmesini dilemek. Bu en doğru ve en güzel niyettir.
Birbirinize mümkün olduğunca yakın olmaya çalışın ve sevgiyi netleştirmeyi amaçlamayan tek bir kelime bile söylemeyin.
Birbirimiz Hakkında Övgü Dolu Sözler Söylemenin Faydası Nedir?
Bir grupta oturuyorum ve aniden tüm grup orada bulunmayan bir dost hakkında konuşmaya başlıyor. Herkes onun eylemlerini övüyor, ne kadar harika ve ciddi olduğundan bahsediyor. Şaşırdım çünkü onun hakkında hiç böyle düşünmemiştim ve aslında ona pek de değer vermiyordum. Ancak başkalarının onu bu kadar övdüğünü duyduğumda içimde bir ateş tutuşuyor. Kıskanmaya ve onu kendimle kıyaslamaya başlıyorum: “Bu nasıl olabilir? Neden o? Ve ben neredeyim? O çoktan benden daha yüksek bir seviyede olabilir mi?” Bu yakıcı kıskançlık bana enerji veriyor.
Bu iç ateşi tutuşturan, amaç için faydalı olan kıskançlığı uyandıran davranışlar aramalıyız. Bizi bir dostumuzun çok fazla öne çıkmaması için onun yolunu sabote etmeye iten şey kıskançlık olmamalıdır. Böyle bir kıskançlık sadece bize zarar verir. Faydalı kıskançlık olmadan ilerleme olmaz ve kıskançlık doğru şekilde kullanılması gereken büyük bir güç taşır.
