Nazarbay soruyor: “Ruhta boşluk olduğu zaman ne yapmalı?”

Cevabım: Onu doldurun. Ruhta boşluk olduğunda, bu ruhu ışığa açmak gerekir ve o da onu dolduracaktır.

Ruhunuzu ışığa açtığınızda, bu doyumu Yaradan’dan beklersiniz. Sanki O’na uçuyormuşsunuz ve O’ndan her şeyi kabul etmeye hazırmışsınız gibi O’na doğru çabalarsınız. O zaman, O ruhunuzu ıslah eder ve onu ışığıyla doldurur. Ve bu Yaradan’ın bir kişiye ifşasıdır.

Soru: O’ndan gelen her şeyi kabul etmeye hazır mısınız?

Cevap: Evet.

Soru: Kesinlikle her şeyi mi?

Cevap: Bu noktada hiçbir şey kalmaz, hiçbir koşul kalmaz.

Soru: Yani; bunu kabul ediyorum ama şunu kabul etmiyorum, diye ayırmıyor musunuz?

Cevap: Asla.

Soru: Ne olursa olsun, her şeyi mi?

Cevap: Her şeyi! Çünkü siz Yaradan’ın önündesiniz. Burada hiçbir ön koşul yoktur.

Yorum: Ama sonra her türlü korku devreye giriyor: “Allah korusun, ya böyle bir şey olursa?”

Cevabım: Önemli değil. Her ne olursa olsun. Sadece uçuruma doğru ilerleyin. Hepsi bu. Ve bunun üst dünyaya giriş olduğunu fark edersin.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Ruhta Boşluk Varsa Ne Yapmalı? için yorumlar kapalı

Soru: Karşılıklı garantiye egoistçe girmeye başladığımızı söyleyebilir miyiz?

Cevap: Tabii ki, sadece egoistçe.

Soru: Bu karşılıklı garanti bizi Yaradan’a doğru nasıl ilerletiyor?

Cevap: Sadece egoizmi kullanarak ilerleyemeyiz. Ama şimdilik sahip olduğumuz tek güç budur. Henüz başka bir şeye sahip değiliz! Hemen ihsan etme, sevgi ve birbirinizle bağ kurma seviyesine mi atlamak istiyorsunuz? Nereden?

Bütün bir merdiven var ve bu merdiveni tırmanarak, genel olan benim kişisel “ben ”imden daha yüksek olduğunda, doğru bağı, ihsan etme arzusunu yavaş yavaş biriktiririz. Bu hemen gerçekleşmez, ancak yüksek ışığın etkisi altında gerçekleşir.

Soru: Onlunun karşılıklı garanti durumunda olmasının sonucu nedir?

Cevap: Eğer kendinizi değil de onluyu hissediyorsanız, onluyu dikkate alıyorsanız, birlikte düşünüyorsanız, sanki kendi içsel yaşamınız yokmuş, sadece ortak bir yaşamınız varmış gibi birlikte arzuluyorsanız ve aniden onludan ayrıldığınızda oksijen kaynağınız kesilmiş gibi hissediyorsanız, o zaman bu karşılıklı garanti (Arvut) koşuludur.

Filed under: Arvut, Kabala, Maneviyat - Karşılıklı Garanti Koşulunun İşaretleri için yorumlar kapalı

Yorum: Sıradan bir insan, bu dünyada her şeyi kendisinin yaptığını düşünür: “Ben çok muhteşemim, çok mükemmelim, çok harikayım.” Ancak Kabala’da kişi bir sistem tarafından etkilendiğini fark eder. Bu sistemi hissetmeye başlarlar ve onun kendileri olmadığını anlarlar. Bu şekilde, kendilerine erişmeye başlarlar.

Bu iki katman arasındaki büyük farktır: dünyanın dışsal algısı ve Kabala çalışan bir kişinin doğasında olan içsel algı.

Cevabım: Evet, bu doğru. Ancak bu konuda konuşmak benim için zor çünkü dünyayı diğerlerinden biraz daha farklı algılıyorum. Bazen sadece algıladıklarını hisseden bir kişiyle bağ kurmak benim için zor oluyor. Artık böyle bir koşulu hayal bile edemiyorum.

Felsefemi, dünya görüşümü ve duygularımı açıklamak için onlara yaklaşmaya çalışıyorum. Ancak, kural olarak, bunda pek başarılı olamıyorum. Bu çok zor. Bunu tüm Kabalistlerde görüyoruz.

Sonuçta, dünyamızdaki bir kişi manevi bir algılama organından yoksundur. Bu nedenle, onları bir çocuk gibi “oyuncaklarla” ve “şekerlemelerle” çekeriz, ta ki onlar kendi gelişim süreçlerine katılmaya başlayana ve üst dünyayı kendi içlerinde hissetmeye başlayana kadar.

Filed under: Dünya, Kabala, Maneviyat - İki Tür Dünya Görüşü için yorumlar kapalı

Soru: Hedefe ulaşmak isteyen bir kişi nasıl hisseder?

Cevap: Kişi asıl işinin kendisini grubun ve Yaradan’ın önünde sürekli olarak iptal etmek olduğunu hisseder, başka bir şey değil.

Egoizm bizim ters yardımcımızdır. Onu iptal edebilmemiz ve böylece Yaradan gibi olabilmemiz için bize özel olarak verilmiştir. Düşünmeniz gereken tek şey budur.

Bunun etrafında pek çok düşünce, eylem ve niyet vardır ama genel olarak en önemli şey budur.

Filed under: Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Hedefe Ulaşmak İstiyorsanız için yorumlar kapalı

Soru: Yaradan’dan korkmayı nasıl bırakabiliriz?

Cevap: Doğada insanın negatif egoizm gücü ve Yaradan’ın pozitif gücünden başka bir şey olmadığı için, sadece kendimizden korkmamız gerektiğine inanıyorum.

Yaradan’dan korkacak hiçbir şeyimiz yok. Daha iyi, daha nazik, daha mükemmel hiçbir şey yok. Bu nedenle, insandan, kendinizden korkun çünkü tüm sorunların tek kaynağı biziz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Kendinizden Korkun! için yorumlar kapalı

RABAŞ “Dünyada Bir Kral Olduğunu Bilmeyen İnsanlar Var” Sözüyle Ne Demek İstiyor?

Bu dünyada, henüz Yaradan’a doğru gelişim göstermemiş insanlar var. Neden? Çünkü her insanın içinde, kolektif ruh olan Adam HaRişon’un farklı bir parçasından uzanan bir ruh vardır. Bazı parçaların şimdi gelişmesi gerekirken, bazılarının 3.000 yıl önce gelişmesi gerekiyordu ve diğerleri ancak 200 yıl sonra gelişecek. Gelişimin zamanlaması üzerinde hiçbir kontrolümüz yoktur. Dolayısıyla bunu sorgulamaya ya da tartışmaya değmez. Gelişim planı biz doğmadan önce, biz kolektif ruhtan ayrılmadan önce yaratıldığı için, anlayışımızın ötesindedir. Kişinin rolü sadece çalışmayı yapmaktır, tamamlamak değil. Bu, her an elimizden geleni yapmamız gerektiği anlamına gelir.

Dolayısıyla, gelişimin tüm aşamaları insanlık tarihinin her anında mevcuttur. Bu her zaman böyle olmuştur ve böyle olmaya devam edecektir. Bu aşamalara göre anlayışla hareket etmemiz gerekir. Bazı insanlar manevi ilerlemeye hazırdır ve Kabala metoduna bağlıdır, bazıları ise hala böyle bir hazırlıktan yoksundur, bu yüzden Kabala’ya farklı tepkiler verirler. Diğerleri bu kavramı tamamen anlayamazlar ve her zaman onu çeşitli fiziksel formlara büründürürler. Bu da var olan bir aşamadır ve bu tür insanlar yalnız bırakılmalıdır. Böyle bir yaklaşımı İbrahim ve babası Terah örneğinden öğrenebiliriz. Terah puta tapan biriydi, İbrahim ise Yaradan’a tapıyordu.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 10 için yorumlar kapalı

Hepimiz, tüm insanlık, küçük parçacıklara bölünmüş ortak bir arzudan kaynaklanıyoruz ve bunların her biri bizden birini temsil ediyor. Bu yüzden bu parçacıkları yeniden birleştirmeliyiz.

Her birimizin, egoizminin üzerine çıkıp, Yaradan’a benzer olmak için kolektif bir bağa doğru arzularımız üzerinde çalışmaya başlayabildiğimiz ölçüde, birbirimize yaklaştıkça, Yaradan içimize kıyafetlenecektir.

Başarmamız gereken şey budur. Esasen bu Kabala bilgeliğinin konusudur. Mevcut durumumuza nasıl geldiğimizi, tek bir sisteme nasıl bağlanabileceğimizi ve bu sistemde birleştikçe Yaradan’ın bizi nasıl doldurduğunu açıklar.

Bu süreçte egoizmimiz yok olmaz; daha da gelişir ve onun varlığına rağmen onun üzerine bağlanmalıyız. O zaman, birçok arzudan oluşan tek bir birleşik arzuyu temsil edeceğiz.

Bağımız her zaman egoizmin üzerindedir. Egoizm büyüdükçe, arzularımızı birleştirmek için daha da yükseğe çıkmalıyız. Bu nedenle, egoizme “kişiye zıt yardım” denir, çünkü bizi daha büyük bir birliğe doğru iter ve bu şekilde Yaradan’ı aramızda daha da fazla ifşa edebiliriz.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala - Egoizmin Üzerinde Bağ Kurma için yorumlar kapalı

Soru: Bir insan topluluğu ne zaman doğru çalışan bir grup olarak adlandırılabilir?

Cevap: Ortak bir amaçları olduğunda ve nasıl ve hangi sisteme göre bağ kurmaları gerektiğini anladıklarında, bir insan topluluğuna grup denir. Bu zaten Kabala çalışan bir grup olduğu anlamına gelir. Bir liderleri ve bir araya gelmelerini, çalışmalarını ve çeşitli faaliyetlere katılmalarını sağlamaktan sorumlu bireyleri vardır.

Başka bir deyişle, bir grup sadece bir barda veya stadyumda bir araya gelmiş bir grup insan değildir. Doğalarına rağmen aralarındaki Yaradan’ı ifşa etmek için bağ kurmaya hazır ciddi bir insan topluluğudur.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala - Grup Nedir? için yorumlar kapalı

Yaradan tek bir arzu yarattı, bu arzu gelişti ve sonra küçük parçalara ayrıldı. Ortak arzunun ayrı parçacıklara bölünmesiyle başlayarak, aralarında egoizm ortaya çıktı, birbirlerini karşılıklı olarak reddettiler ve kendilerini dünyamızda yerleşmiş hissetmeye başladılar.

Hissetmeye başladığımız tüm cansız, bitkisel, hayvansal ve insani arzuları, çevremizdeki dünya biçiminde kendi dışımızda görmeye başladık. Birbirimize yönelik arzularımız cansız, bitkisel, hayvansal ve insan, ya da 0, 1, 2, 3, 4 olarak adlandırdığımız dört seviyeden oluşur.

Bizim işimiz egoist dereceden çıkmaktır, çünkü onun üzerinde durarak nerede olduğumuzu dahi hissetmeyiz.

Egoizm başından itibaren bizi kendi içimize kapatır -her birimizi. Onun içindeyken kendi dünyamızdan başka hiçbir şey hissetmeyiz. Bu, Evrenin en alçak, en önemsiz ve en kırık parçasıdır. Bu nedenle kim olduğumuzu, ne olduğumuzu, ne için var olduğumuzu bilmiyoruz – kesinlikle hiçbir şey bilmiyoruz! Belki de kendimizi bunalmış hissediyoruz. Ve hatta bu gerçeği bile hissetmiyoruz.

Ancak bize bizi geliştiren güç verilmiştir. Birbirimizle birlik olma ihtiyacını hissetmemizi sağlayan ihsan etme niteliği olan daha fazla üst ışık, yavaş yavaş, her seferinde daha fazla üzerimize iner.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat - Evrenin En Parçalanmış Kısmı için yorumlar kapalı

Soru: Bir kişi aile içinde nasıl erdemli olabilir?

Cevap: Eşinizle bir anlaşma yapın, o sizi erdemli bir insan haline getirecektir. Oldukça ciddi konuşuyorum. Eğer kadın isterse, kocasını her konuda, her eylemde sistematik olarak etkileyecek ve kocası da istemeden kendini düzeltecektir.

Soru: Herkesin inişler ve çıkışlar yaşadığını öğreniyoruz. Muhtemelen bir kadın da bunu yaşıyordur. Kocasını her zaman etkileyemeyebilir. Bu düşüş anlarında ne yapılmalıdır?

Cevap: Tabii ki burada karşılıklı çaba gereklidir çünkü her ikisi de ailelerini doğru ve erdemli hale getirmek isterler ki çocukları da aynı şekilde olsun.

Bu nedenle, devam edin ve harekete geçin, başaracaksınız.

Filed under: Aile, Kabala, Maneviyat - Aile İçinde Nasıl Erdemli Olunur? için yorumlar kapalı