Yorum: Her gün önemli miktarda video ve ses materyali kaydediyorsunuz.

Yanıtım: Başka türlü yapamam; bunu üretmek zorundayım. Bu materyali organize etme görevi gelecekte öğrencilerime düşecek. Ancak şu anda bile malzeme yavaş yavaş yapılandırılıyor ve çeşitli mesajlar ve programlar oluşturuyor.

Her zaman şu an için elimden gelenin en fazlasını sunmayı hedefliyorum. İnsanlar beni anlayamayacağı için acele etmek mümkün değil. “Bir gün” için ya da bir şeylerin kullanılmadan kalması için yaratmıyorum; çalışmalarımı bugün uygulayabilecek olanlarla paylaşıyorum. Yarın başkaları gelecek ve bugünün öğrencilerine katılacak ve süreç devam edecek.

Zaman sınırlı olsa da, ideal olan her yıl tüm materyallerimizi yeniden gözden geçirmek ve onları yeni dalgaya, yeni koşula ve ulaştığımız yeni dereceye uyarlamaktır. Ancak her şeyi tekrar gözden geçirmesek bile sonuç aynıdır. İnsanlar bir temel oluşturur ve zaman içinde daha önceki bilgileri yeni anlayışları ışığında yeniden yorumlayabilirler.

Soru: Bu, bu bilginin ne olursa olsun faydalı olacağı anlamına mı geliyor?

Cevap: Kuşkusuz. Ayrıca, katkıda bulunduğumuz her çabanın kalıcı bir parçası haline geldiği ebedi, mükemmel bir manevi sisteme doğru ilerliyoruz. Başka bir deyişle, bugün ürettiğim şey, dünyada hiç kimse duymasa bile, yine de bu sisteme girer, orada kalır ve bu dünyadaki insanlık tarafından özümsenir.

İnsanlığın kolektif bilgisinin bir parçası haline gelir, bu da gelecek nesillerin onunla bağ kurmasını kolaylaştırır.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Sonsuza Kadar Süren Bilgi için yorumlar kapalı

Soru: Her gün yeni bilgiler vermeniz önemli mi?

Cevap: Evet, öğretmenim Rabaş, benimle sık sık bu konuda konuşurdu. Bana kopuk, odaklanmamış bir bakışla bakar ve sadece konuşur ve konuşurdu çünkü birilerine sesini duyurması gerekiyordu.

Konuşun! Böylece bu bilgi havada asılı kalacak, birinden geçecek (anlaşılsın ya da anlaşılmasın, önemli değildi), dünyaya girecek ve onun içinde var olacaktı. Daha sonra insanlar ona doğru çekilecek, onu keşfedecek ve onu ifşa etmeleri daha kolay olacaktı.

Soru: Yani bu bilgiyi sözel olarak ifade etmek önemli mi?

Cevap: Sözelleştirmek çok büyük bir anlam ifade eder. Bu yüzden bize “konuşan varlıklar” (Medaber) deniyor. Bu bizim seviyemizdir; bizi hayvanlardan ayıran şey budur.

Yorum: Ama biz bunu fiziksel bir düzeyde konuşuyoruz.

Yanıtım: Bu önemli değil. Bilgiyi kendi içinizden ifade edersiniz. Konuşmak içeride anlamsal bloklar inşa etmek demektir.

Soru: Ya birisi sadece kendi kendine konuşursa? Bilginin başka birinden geçmesi gerekir mi?

Cevap: Tercihen başka biri aracılığıyla olur. Örneğin, Baal HaSulam için bilgiyi başkaları aracılığıyla iletmek yeterli değildi; yazıp sonra da yakardı. Artık bunun bir önemi yoktu çünkü bilgi çoktan dünyaya girmiş, yankılanmış, rolünü yerine getirmiş ve o andan itibaren dünya onunla birlikte var olmaya devam etmişti.

Manevi bilgi fiziksel değildir. Almanız, sıkıştırmanız, paketlemeniz, çıkarmanız veya işlemeniz gereken bir şey değildir. Hayır, tamamen farklı taşıyıcılar üzerinde çalışır.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Bilgiyi Dünyaya Taşıyın için yorumlar kapalı

Soru: Lo Lişma’da bir dua neye yönelik olmalıdır ve Lişma’da bir dua neye yönelik olmalıdır?

Cevap: Tüm dualar Yaradan’a yöneltilmelidir, sadece O’na. O bunlardan birine yanıt verecektir, ancak hangisine yanıt vereceğini önceden bilemeyiz.

Soru: Yaradan’ın dualarımı duyduğunu hissediyorum, ancak çoğu zaman niyetimi onlu aracılığıyla Yaradan’a olan sevgiye nasıl hizalayacağımı bilemiyorum. Bu niyeti nasıl doğru bir şekilde ayarlayabilirim?

Cevap: Onluya danışın; onlar size rehberlik edecektir.

Filed under: Dua, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Tüm Dualar Sadece Yaradan’a için yorumlar kapalı

Soru: Bize ihsan etme içindeymişiz gibi görünen durumlar ifşa olduğunda, ihsan etmeden uzak olan doğamıza nasıl geri döneriz?

Cevap: Neden egoist doğamıza geri dönmek isteyelim ki? Ben her zaman ihsan etme niteliğinde kalmak istiyorum. Eğer Yaradan’a yaklaşmak istiyorsam, neden kendimi O’ndan uzaklaştırmak isteyeyim?

O’nun Kendisi beni bir sonraki safham için gerekli olan ölçüde ve biçimde uzaklaştıracaktır. Bir sonraki safhamın ne olacağını -negatif (sol çizgi) veya pozitif (sağ çizgi)- söyleyemem. Bu beni ilgilendirmez.

Benim görevim sadece uygun çabayı göstermek ve şu anda gruba göre içinde bulunduğum koşulu değerlendirmektir. Sürekli olarak analiz etmem ve geliştirmek için çabalamam gereken şey tam da budur.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Doğanıza Geri Dönmeyin için yorumlar kapalı

Soru: Bir insan iyi bir durumda olduğunda Yaradan’ı unutur. Kötü bir durumda olduğunda, bunu Yaradan’a atfetmeme kuralı varmış gibi görünüyor. Bu durumlar arasında her şeyi Yaradan’a getirmeye yardım etmesi gereken ve yardım edebilecek olan rehber nerede?

Cevap: Genel olarak, böyle bir kanal kişinin Yaradan’ı haklı çıkarmaya başlayabileceği bir pozisyon almasına yardımcı olan gruptur. Ya da Yaradan’ın Kendisi kişide manevi olmayan bir şey için bir arzu uyandırır ve aynı zamanda ona bu eylemin Kendisinden geldiğine dair bir anlayış verir.

Ya da başka bir şekilde ifade edersek, manevi olandan başka bir şeye duyulan arzu ona verilir ki Yaradan’dan geldiğini idrak ederek, kendi çabalarıyla kendisini doğru bir şekilde yönlendirebilsin.

Soru: Yani Yaradan, herhangi bir hisle birlikte, kişiye her zaman O’na dönme, O’nu haklı çıkarma fırsatı mı verir?

Cevap: Bunu her zaman söyleyemem çünkü çift gizlenme de vardır.

Tek gizlenme, kişinin şu anda içinde bulunduğu gizlenmenin Yaradan’dan geldiğini fark etmesidir; yani daha yüksek bir sebep vardır. Çift gizlenme ise sebebin ortadan kalkmasıdır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Her Şeyin Yaradan’dan Geldiğini Nasıl Fark Edersiniz? için yorumlar kapalı

Soru: Bir kongrede fiziksel olarak bulunan insan grubu için istemek ile kongre koşulunda olan tüm dostlar için istemek arasındaki fark nedir?

Cevap: Bu koşulları birbirine karıştırmayın. Her seferinde farklı koşullardayız. Ve hatta aynı koşuldayken bile kendimi dostların arasında küçük bir çocuk olarak, onlarla eşit ya da onların üstünde hissedebilirim. Embriyo, küçüklük koşulu ve büyüklük koşulu olarak adlandırılan bu üç koşuldan onlara ve Yaradan’a dönebilirim.

Soru: Fiziksel olarak kongrede birlikte olduğum dostlarım için istemek ile fiziksel olarak yanımda olmayan dostlarım için istemek arasındaki fark nedir?

Cevap: Onlarla nerede olduğum ne fark eder? Yaradan’ın bizi yükseltmesini ve ıslah etmesini istiyorum. Mesafelerin bununla ne ilgisi var?

Şu anda birlikte olduğum dostlarım hakkındaki izlenimlerimle Yaradan’a bir taleple dönüyorum. Bir insan nereden gelirse gelsin, her şeyi içinde barındırır. Yani Kli’nin tamamı için istiyorum; aksi takdirde, Yaradan’a tam olarak hitap etmemiş olurum.

Yaradan için, hepimiz ve genel olarak tüm zamanlar boyunca var olan her şey, tüm olaylar, hayal edilebilecek her şey O’nun yarattığı tek bir arzudur. Burada başka hiçbir şey yoktur ve bu nedenle işleri karmaşıklaştırmaya gerek yoktur.

Dostlarımdan kaçının evde kaldığı ve kaçıyla şu anda fiziksel olarak daha yakın hissettiğim ve kaçıyla daha uzak olduğum benim için ne fark eder? Bunun bir önemi yok. Yaradan’dan onlara yardım etmesini istemek yeterli ve O da onlara yardım edecektir.

Filed under: Birlik, Kabala, Kongre - Herkes Her Şeyi İçerir için yorumlar kapalı

Kongrede hazır bulunacak kolektifi hissetmeye çalışmalı ve kendimiz de dahil olmak üzere herkes için dua etmeliyiz. Rabaş, kişinin tüm toplum için, tüm dünya Kli’si için dua etmesi ve kendisini de buna dahil etmesi gerektiğini yazar.

İşin özü şu ki, ruhları hayal ettiğimde, Yaradan’ın tam olarak onların içinde bulunduğunu da hayal etmeliyim. Peki ya benim içimde? O benim içimde, beni O’nunla ve bu kolektifle özel bir şekilde ilişki kurmaya sevk eden bir biçimde var olur.

Prensip olarak, sanki ben bu kolektif gibi değilmişim gibi beni olumsuz bir şekilde ayırt eder: O onların içinde ama benim içimde değil. Yaradan, O’nun ifşasını kendi içimde belirli bir şekilde uyandırmamı arzuluyor.

En önemli şey başkaları için kendi çocuğunuzmuş gibi dua etmektir. Bu çok basittir. Onlar için bu şekilde dua ederseniz, Yaradan’la doğru ilişkiye giriyorsunuz demektir çünkü O da herkesle, beslemek ve yüceltmek istediği çocukları gibi ilişki kurar.

O zaman O’nunla bir bağ, O’na bir benzerlik ve O’nun hakkında bir anlayış oluşturacaksınız. Birdenbire O’nun herkese karşı tutumunu hissetmeye başlayacak ve bu sayede kendinizi ve misyonunuzu anlamaya başlayacaksınız. Bu en güvenilir yoldur.

Yaradan’ın ortağı olursunuz. Sonuçta, her birimiz O’nun kanalı olmalı ve O’na benzemeliyiz; bu da Yaradan’ın dünyada nasıl davrandığına inanıyorsanız öyle davranmanız anlamına gelir.

Filed under: Dua, Kabala, Kongre, Maneviyat, Toplum, Yaradan - Tüm Toplum İçin Dua Edin için yorumlar kapalı

Soru: Tadını kaybettiğinizi hissettiğinizde başkaları için nasıl isteyebilirsiniz?

Cevap: Bu aslında iyi bir şeydir.

Soru: Mekanik olarak çalışmaya devam etmeli miyim?

Cevap: Kesinlikle! Mekanik olarak çalışmak yapabileceğiniz en iyi şeydir. Bu yeni bir derecenin başlangıcıdır.

Mesele şu ki, tat olmadığında, kendiniz için hiçbir şey talep etmiyorsunuz. Tat olmadığında, arzu olmadığında, başkaları için dua edebilirsiniz. Fakat bu küçük bir koşuldur.

Büyük bir koşul, kendinizi doldurmayı derinden arzuladığınız ama yine de başkaları için dua ettiğiniz koşuldur. Şu anda bunun için hazırlanıyorsunuz.

Bu yüzden başkaları için dua edin ve göreceksiniz ki o tat ortaya çıkacaktır: “Peki ya ben?! Bana ne oluyor?” -ve işte bu şekilde yavaş yavaş bu arzuların üzerine yükseleceksiniz.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Manevi Çalışma İçin Bir Tat Geliştirmek için yorumlar kapalı

Yaradan neden O’na benzeyecek şekilde dönüşebilmemiz için, O’na doğru yönlenerek O’nu uyandırabilmemiz için bunu yarattı? Bunun amacı nedir?

Yaradan, kim olmamız gerektiğini bağımsız olarak keşfedebilmemiz için bizi Kendisininkinden çok farklı niteliklerle yarattı.

Bir yandan, Yaradan’ın yanında iki muhatap olarak, birbirinin karşısında, sanki fiziksel anlamda değil ama niteliklerimiz, eylemlerimiz ve arzularımız anlamında birbirinin karşısında durmamız amaçlanmıştır. O’nun doğası ve bizim doğamız birbirine karşı olmalıdır. Bu ayrım bize O var ve ben varım hissini verir.

Öte yandan, O’na benzer bir koşula ulaşmalıyız. Bu benzerlik ölçüsünde birbirimizi algılamaya, anlamaya ve bir bağ kurmaya başlayacağız. Bu bağ iki bağımsız bileşen arasında gerçekleşecektir: her birimiz ve Yaradan’la birlikte hepimiz.

Yaradan’la aramızda belirli koşullar olduğunu anlamalıyız; bu koşullar başlangıçta bizi etkisiz kılmayacak ya da yok etmeyecek şekilde belirlenmiştir ki O’nun etkisine yenik düşmeyelim ve O’nun hâkimiyeti altında ya da O’nun her şeyi belirlediği gerçeği altında O’nun içinde kaybolmayalım.

Yaradan var olan tek güçtür ve “O’ndan başkası yoktur.” Yine de O, var olmamıza izin vermek için gizli kalmak ve bizimle O’nun arasında bir mesafeyi korumakla yükümlüdür.

Eğer Yaradan’ın etkisi tamamen ifşa olsaydı, o zaman basitçe yok olurduk. Bu, Yaradan’ın kendi içinde alma arzusunu yaratmasına ve bunu geliştirmeye başlamasına rağmen, bu arzunun tamamen O’nun gücü altında olacağı ve o zaman yaratılışın var olmayacağı anlamında gerçekleşmedi. Var olduğunu bile hissetmeden Yaradan’ın iradesini körü körüne yerine getirirdi.

Gerçek şu ki, kişinin varlığı, onu yaratan, besleyen ve çeşitli şekillerde etkileyen üst güce karşıtlığı anlamına gelir. Yani, eğer ona zıtsam, ona aykırıysam veya onunla aynı fikirde değilsem, o zaman “benliğim” var demektir. Ve bu “benlik” üzerine “giysi” adı verilen çeşitli eklemeler yapılabilir, bunlar beni O’na benzetir, içsel olarak ben olmasam bile. O zaman ben varım ve O da var ve O’nu anladığım, O’nu ifşa ettiğim ve O’nunla temasa geçtiğim ölçüde kendimi O’na benzetiyorum.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - “Ben”im Ne Zaman Bağımsız Olur? için yorumlar kapalı

Egoistçe başkalarını sevmeyi dileyebilir ve egoistçe onlarla ilgilenebilir miyim? Evet, bunu yapabilirim.

Başkalarını önemseyen bir kişinin onlardan saygı, ilgi ve onur gördüğünü görürsem, o zaman kıskançlık hissine kapılırım. Ve bu duygu çok güçlüdür çünkü mevcut durumumu küçümser ve şöyle der: “Sen değersizsin. Bak o nasıl saygı görüyor, seviliyor ve takdir ediliyor; ona ne kadar ilgi gösteriyorlar. Ya sen?”

Ve sonra, her şeye rağmen, ben de ihsan etme niteliğini geliştirmek için çaba göstermeye hazırım. Eğer bir kişi bunun için saygı görüyorsa, o zaman ben de ihsan etmeye hazırım.

Dünyamızda dikkat çekmek ve tanınmak için çalışmaya istekliyizdir çünkü bunlar bizi yüceltir ve egomuzu tatmin eder. Burada belirli bir kaldıraç ortaya çıkar, bu da egoisttir ama bu kaldıraçla kendimi alt üst edebilirim.

İşte tam da bu şekilde ilerleyebiliriz.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat - Kendinizi Alt Üst Etmek İçin Bir Kaldıraç için yorumlar kapalı