Soru: Bir dostun hastalığını, onun bir kısmını üzerine alarak hafifletmek mümkün mü? Ve mutluluk duygusunu bir dosta nasıl aktarabilirim?
Cevap: Eğer benim sistemim sizinkinden daha yüksekse, yaşamın ve dengenin daha yüksek bir seviyesinde bulunduğu için daha fazla mutlulukla doludur. Bu yüzden, siz umutsuzluk içindeyken, aramızdaki içsel bağ ölçüsünde size bir miktar enerji, bir ölçüde mutluluk aktarabilir.
Daha yüksek olan bu sistemden bakıldığında, siz küçük bir çocuk gibi görünürsünüz; o sistem sizden daha büyüktür çünkü mutluluk, farkındalık ve değer açısından memnuniyetsizliği üzerinde bir seviyededir. Bir kişiyi mutlu eden şeyin ne olduğu bile önemli değildir; çok basit bir şey bile olabilir.
Soru: Mutluluğu gerçekte birbirimize nasıl aktarırız: sözlerle mi, duygularla mı, düşüncelerle mi?
Cevap: Bunların hiçbirine ihtiyaç duymadan da mutluluk aktarabiliriz; her şey aramızdaki bağın seviyesine bağlıdır: cansız, bitkisel, hayvansal veya insan seviyesine. Mutluluk, bağımızın kalitesine ve o anda dostumun önünde kendimi ne kadar iptal edebildiğime bağlı olarak, daha yüksek bir sistemden daha düşük bir sisteme akar.
Tüm insanlar herkesle bağlıdır. Bu bağı kurmamız ya da kesmemiz gerekmez. Zaten beyin nöronları veya tek bir bedendeki hücreler gibi tek bir ağ içinde birbirimize bağlıyız.
Tüm evren, tek bir sistemdir. Tek soru, biz insanların bunu ne kadar fark ettiği ve bu bağı aramızda ve yaratılışın tüm parçalarıyla ne kadar ortaya çıkarmak, canlandırmak ve güçlendirmek istediğimizdir. Ancak bağ zaten mevcuttur. Bu bağın farkına varma derecemiz, dostluğumuzun ölçüsünü belirler.
Soru: Dostumun mutluluğunun bana akıp akmayacağı kime bağlıdır – ona mı yoksa bana mı?
Cevap: Bu karşılıklılık gerektirir; tek taraflı yapılamaz. Dostunuzla ilgili olarak bu tür bir aktarım için en azından kendinizi biraz açmalısınız. Diyelim ki kederiniz o kadar büyük ki tamamen içinize kapanıyor ve başkalarından kopuyorsunuz; o zaman onlardan hiçbir şey alamazsınız.
Soru: Kendimizi bir dostun etkisine açmak ne demektir?
Cevap: Onu kendiniz gibi sevmek demektir. Bu, gerçek bir kalpten kalbe bağdır; kendimizi ayrı bedenler veya yabancı sistemler olarak değil, sanki tek bir bütünmüşüz gibi birbirimize bu kadar yakın hissettiğimiz bir bağdır.
İki sistemimiz öyle iç içe geçer ki tek bir sistem gibi çalışırlar. Bağımız sınırsızdır; aramızda sonsuz miktarda bilgi, his ve düşünce akışı olur. Bunlar iki ayrı sistemdir ama mümkün olan en yakın şekilde birbirine bağlanmıştır.
Soru: Bir dostun olumlu etkisine kendimi nasıl açmalıyım?
Cevap: Bir bebeğin annesinin kucağında davrandığı gibi; tamamen onun önünde kendini iptal ederek. Bebek kendisi hakkında bir şey bilmez ve hiçbir şey anlamaz; sadece annesinden gelen her şeyi almaya ayarlıdır. Bu yüzden bebekler çok hızlı gelişir; sahip olduğumuz her şeyi onlara aktarırız.
Biz sadece nazik sözleri ve gülümsemeleri değil, enerjiyi, tutumumuzu da aktarırız. Bir bebek bu enerjiyi, sahip olduğu binlerce algılayıcı aracılığıyla emer.
Tıpkı bebekler gibi olmalıyız; tüm sorunlarımızla birlikte, dostlarımızın etkisi karşısında kendimizi tamamen iptal etmeliyiz. O zaman onlar diledikleri kadar mutluluklarını bize aktarabilirler. Mutsuzluğun aksine, mutluluk paylaşıldığında azalmaz; yalnızca artar. Ne kadar çok kişiyi mutlu edersek, o kadar mutlu oluruz.
Mutluluk enerjisinin sınırı yoktur. Başkalarına ne ölçüde verebilir ve onları doldurabilirsek, kendimizde bunu yapma arzusunu ve kapasitesini daha da büyük hissederiz. Sonuçta, bu şekilde Büyük Patlama’nın enerjisinin kaynağına ve tüm evreni yaratan, sürdüren üst güce bağlanırız.
Soru: O hâlde buna göre, başkalarına hizmet eden insanların çok mutlu olmaları gerekir. Neden bunu görmüyoruz?
Cevap: Çünkü onlar iradelerine karşı veriyorlar ve bu yüzden sürekli tükenmiş hissediyorlar. Oysa bebeğini seven bir anne, fiziksel olarak yorulabilir ama ona bakmaktan ya da onu sevmekten asla yorulmaz.
Filed under: Dost, Dost Sevgisi, Kabala, Maneviyat -
Bir Dostunuzla Mutluluğu Paylaşın için yorumlar kapalı
