Soru: Bilinçsiz gelişimin anlamı nedir?
Cevap: Bilinçsiz gelişim, bir hayvanın insan olmaya hazırlanması anlamına gelir, çünkü en başından itibaren, bir hücreden, arzu noktasından, hiçlikten, Yaradan’a kesinlikle benzer ve eşit olacak böyle bir cihaz, böyle bir varlık geliştirmek gerekir.
Soru: Kişi sürekli sorun yaşıyorsa ve sürekli gruba başvuruyorsa. Grubu kullanma tutumunun eşiği nerededir?
Cevap: Fark, gruba tam olarak daha fazla birleşmesine, bağa ulaşmasına ve sorunlarım nedeniyle onları çözmekten ziyade yükselmesine izin vermek için döndüğümü anlamakta yatıyor.
Soru: Ama hedefe doğru ilerlemeyi engelleyen bir engel varsa bunun ortadan kaldırılması gerektiğini söylüyorsunuz. Aynı zamanda, bu engeller bize onları iptal etmek yerine onların üzerine yükselmemiz için veriliyor. O halde gerçek nerede?
Cevap: Kişi gerçeği, yaratılışın amacına yönelik tutumunun saflığında keşfeder: ona şu ya da bu şekilde bakmak, onun üzerine çıkmak ve başkalarını rahatsız etmemek ya da tam tersine, herkesi daha da birleştirmek için onları bu sorunla uğraştırmak faydalı olacaktır. Bunu önceden bilemezsiniz.
Mutluluk, kişinin gerçek bir hedefi olması ve bu hedefte hiçbir şekilde ve hiçbir zaman hayal kırıklığına uğramamasıdır çünkü bu hedef gerçek, ebedi ve mükemmeldir. O zaman kişi açıkça ona doğru ilerler.
Her zaman oradan buradan sorular gelse de, bu sorular tam da kişinin kendisini sürekli olarak bu hedefe doğru yönlendirmesi içindir. Ve o zaman her şey yoluna girecektir.
Soru: Ama bunu bir Kabalist olarak söylüyorsunuz. Sıradan bir insan için de aynı şey geçerli mi?
Cevap: Zamanımızdaki sıradan bir insan bile bunu zaten bilmelidir.
Soru: Bir hedeften bahsettiniz. Bu hedef herkes için aynı mıdır, değil midir?
Cevap: Hedef herkes için aynıdır, ama bu hedefi kim biliyor? Eğer herkesin aynı hedefe sahip olduğunu bilseydik, birbirimizle hemfikir olurduk. Bu hedefe nasıl ulaşacağımızı hep birlikte araştırmaya başlardık.
Ama şimdi herkesin kendine ait bir hedefi olduğunu hissediyoruz. Egoizm bizi parçalara ayırıyor ve hepimizin tek bir hedefe doğru birlikte hareket etmesi gerektiğini hissetmemize izin vermiyor.
Soru: Bu hedef nedir?
Cevap: Hedef çok basittir: hayatın anlamına ulaşmak.
Soru: Peki bu anlam nedir?
Cevap: Hayatın anlamı, onun anlamını bilmektir.
Hayatın anlamını hissettiğimde, kesinlikle tatmin olmuş hissediyorum! Neden var olduğumu, bana kimin rehberlik ettiğini, kime yöneldiğimi, varlığımın her anında neyi doldurduğumu ve nereye gittiğimi bilirim.
Önümde yeni ufuklar açılıyor. Kendimi Disneyland’e girmiş bir çocuk gibi hissediyorum. Ve tüm bunlar inanılmaz! Hepsi bir peri masalı! Yaradan’ın planını ifşa ederken bir insan böyle hissetmelidir.
Soru: Herkesin kendine ait bir hayat anlamı var mıdır, yok mudur?
Cevap: Bir kişi bireysel olarak bundan haz alacaktır çünkü hepimiz bu şekilde tasarlandık. Ancak kişi sürekli olarak başkalarıyla bağda olduğu gerçeğinden haz alacaktır. Bu manevi “Disneyland”in ifşası, aramızdaki bütünsel bağları giderek daha fazla ifşa ediyor olmamızdan kaynaklanmaktadır. Ve bunlar tam olarak üst dünyanın edinimi olarak ifşa olacaktır.
Soru: İçsel çöl, her insanın doğasında olan bir koşul mudur, yoksa değil midir?
Cevap: İçlerinde egoist arzunun o kadar geliştiği insanlar vardır ki yaşamlarından memnun olmamaya başlarlar.
Bu bir çölde olmak gibidir. Kişi bunun neden olduğunu bilmek ister. Bir amaç, daha yüksek bir program var mıdır? Neden yaşamında hiçbir meyvenin yetişmediği böyle bir kuruluk, böyle bir boşluk hissediyor?
Kendisine içindeki çölü araştırması gerektiğini söyler. Bu, atalarımız gibi çöle kaçtığı, bir amaç aradığı ve bulamadığı anlamına gelir. İçsel incelemenin daha da derinlerine dalar, hayatta neden böyle bir boşluk hissettiğini anlamaya çalışır ve hiçbir şey yapamaz.
Bu, bir zamanlar İbrahim ya da İshak’ın yaptığı gibi, kişinin su kaynakları, kuyular aradığı çöl koşuludur. Tora’da, özellikle çölde çok gerekli olan kuyularla ilgili birçok hikâye vardır. Sonuçta, kişi hayatın kuruluğunu hissediyorsa ve ruhunu canlandıracak hiçbir şeyi yoksa bir yaşam suyu kaynağı yani ona cevap verebilecek bir üst güç bulmalıdır – hayatının amacının ne olduğunu, özünü ve anlamını.
Bu iki durumu – kuraklığı ve suyu yani egoizm ve sevme arzusunu, kötülük ve iyiliği – yaratan gücü aramaktadır. Bunların aynı kaynaktan geldiğini öğrendiğinde, bunun nasıl olabileceğini merak eder. Ne de olsa insanlar iki güç olduğuna inanıyordu: iyilik ve kötülük. İbrahim’in kendisi bile bir zamanlar eski Babil’de yarısı kötü, yarısı iyi olan putlar yapmıştı.
Çöle gidip su için kuyular kazarak orta çizgiyi bulur. Orta çizgi hem kuraklığı hem de suyu getiren aynı üst güçtür. İnsanın arayışının cevabı budur: kuraklık ve çöl hissi, her iki olgunun da kaynağı olan üst gücü aramak ve bulmak için verilir.
Soru: Çölde üst gücü nasıl bulursunuz?
Cevap: Kişi tam da kuraklığı ve yaşamın mutlak boşluğunu hissettiği için üst gücü ifşa eder.
Soru: Neden özellikle çölde?
Cevap: Kişi ruhunda neden böyle bir kuruluk olduğu sorusuna yanıt vermelidir. Ve sonra tam olarak çölde bulunan, canlı su içeren bir kuyu bulur.
Soru: Onluda Mısır’dan çıkabilecek kadar dost sevgisine ulaşmak ne demektir?
Cevap: Gelişimimizin sonunda ulaştığımız ve Mısır’dan (kötü eğilimden) çıktığımız bağ, tam ve mükemmel birliğimizdir. Tam da bu birlik sayesinde birbirimizi reddetme noktasından yükselir ve nefretten sevgiye geçeriz.
Soru: Bu, tüm ıslah süreci boyunca sistematik bir çalışmanın sonucu mudur? Yoksa ara aşamalar var mıdır? Örneğin, Mısır’dan gerçekten çıkmak için yarın ya da bir hafta içinde dost sevgisine ulaşabilir miyiz? Yoksa bu sadece ıslahın sonunda gerçekleşecek bir şeye mi işaret ediyor?
Cevap: Yolun en başından itibaren ve tam ıslaha kadar tüm dönem boyunca, içimizde Mısır’dan çıkışa karşı çıkan güçleri tespit etmek için sürekli çaba göstermeli ve bunların ıslah edilmesini talep etmeliyiz.
Yorum: Manevi imgeleri tanımlarken, şu anda kendimizi tamamen farklı bir şekilde algıladığımızı söylüyorsunuz. Ancak bunu açıklarken yine de bir şekle sokmaya çalışıyorsunuz.
Cevap: Aksi takdirde, bunu nasıl yeniden üretebilirim?
Soru: Diyelim ki size maneviyatın nasıl aktarılabileceğini sordum? Görsel anlamda bunu yapmak zordur. Ama belki bazı alegoriler veya kategoriler vardır?
Cevap: Ben bunu örneğin “alan” gibi kelimelerle aktarıyorum.
Soru: “Alan” derken dalgaları, havadaki titreşimleri mi kastediyorsunuz?
Cevap: Hayır, bir şeyle dolu bir tür alan ve siz onun içinde hareket ediyorsunuz. Bu alanın neresinde olduğunuza bağlı olarak, her seferinde onun yeni niteliklerini algılıyorsunuz.
Ve sonra bunun hareket ettiğiniz ve dolayısıyla onun niteliklerini algıladığınız için değil, alan sabitken ve içinde sevgiden başka bir şey yokken, bu hareketlerin prensipte size ait olduğu için gerçekleştiğini anlamaya başlarsınız.
Soru: Ama bu alan sonsuzdur. Ve ben onun içinde hareket edebilen bir unsur gibi miyim?
Cevap: Evet, bir tür sonlu unsur, bir detektör.
Soru: Ama küçük bir unsurken tüm alanı nasıl kucaklayabilirsiniz?
Cevap: Çok küçük olsanız bile, alanla aynı sevgi niteliğini edindiğinizde, o zaman aranızda hiçbir engel kalmayacak ve kendinizi onu tamamen hissediyor, kavrıyor, onunla birleşiyor hissedeceksiniz.
Manevi bir dereceye yükselmek için çalışıyor ve kendimizi hazırlıyoruz, ancak yapabileceğimiz tek şey çaba sarf etmekten başka bir şey değil.
Asıl eylem ışık tarafından gerçekleştirilir; kendimin üzerine çıkacak güce sahip değilim. Kendimi saçlarımdan tutup egoizm bataklığından çekip çıkaramam!
Tüm çabalarımızın sonucuna “Emek verdi ve buldu” denir, çünkü eylem üst ışık tarafından gerçekleştirilir.
Mısır’dan çıkış, çok büyük bir ışığın, GAR de Hohma’nın ifşası sayesinde yukarıdan uyanışla gerçekleşir.
Buna Mısır’ın karanlığı denir çünkü ışık ifşa olmuştur ama onu algılayacak Hassadim kıyafetimiz yoktur.
Bu yüzden ona gündüz değil gece denir ve manevi derecelerde bir yükseliş değil, bir kaçış, bir sıçramadır. Pesah “atlamak” (geçmek) kelimesinden gelir.
Bu yükseliş kişide zamanın, hareketin, mekânın veya herhangi bir insan değerlendirmesinin ötesinde tek bir dürtü olarak gerçekleşir.
Her şey yukarıdan gelen etkinin gücüyle gerçekleşir. İşte bu yüzden bu çıkış için hazırlıklı olmalıyız.
Aniden, aceleyle gelir ve gerçekleşmeden bir an önce kişi Mısır’dan çıkmanın eşiğinde durduğunu ve bunun gerçekleşmek üzere olduğunu hayal bile edemez.
Tamamen plansız bir şekilde gerçekleşir. Ve geçişin kendisi hakkında Yaradan bunu bize yaptığında, bunu bir rüyadaymışız gibi deneyimlediğimiz söylenir.
Soru: Pesah’dan önce ve Pesah sırasında ulaşmamız gereken bu özel birlik nedir?
Cevap: Birbirimize bağlandığımız, Yaradan’a yaklaştığımız ve O’ndan birlik talebimize ışık tutmasını talep ettiğimiz zamandır. Bu şekilde birleşir ve hepimizden tek bir grup oluştururuz.
O zaman gerçek birliğin ne anlama geldiğini ve içimizde olan ama henüz aramızda tezahür etmemiş olan gücün ne anlama geldiğini hissedeceğiz. Bunu başarmamızı gerçekten çok istiyorum.
Soru: Çabalarımıza, dualarımıza net bir cevap alana kadar birlik için egzersizlere devam etmemiz gerektiğini söylediniz. Çabalarımıza cevap almak ne anlama geliyor?
Cevap: Bu, her birimizin kendisini iten ve bizi kendilerine yakın tutan birçok dostun baskısı altında olduğunu hissedeceğimiz anlamına gelir.
Bunu gerçekleştirmeye çalışalım. Sizi temin ederim ki, eğer gerçekten hakikatte var olmayı dilerseniz, yukarıdan, gerçekten arzu ettiğiniz her şeyi alacaksınız.
Ve bir şey daha rica ediyorum: Rabaş’ın makalelerini iyice anlamak çok önemlidir. Hepsi bu kadar. İyi şanslar!
Soru: Bir derste bir şey söylediğinizde, herkese bunun size bağlı olduğunu, bunun da size bağlı olduğunu vb. vurguluyorsunuz. Ben de duyuyorum ve neden her şeyi birbirine bağlamadığınızı merak ediyorum?
Cevap: Onlara hitap ediyorum çünkü bu şekilde onların gerçekliğine giriyorum. Onlarla gerçekliklerinin seviyesinde konuşuyorum.
Eğer ikimiz de gerçekliği farklı algıladığımız başka bir düzeye yükselseydik, ben de sizinle gerçekliği algıladığımız başka bir düzeyde farklı konuşurdum. Diyelim ki ikimiz de bu dünyanın yokluğunu hissettik ve Yetzira dünyasında var olduk, o zaman şu anda yaptığımız gibi imgeler değil, kuvvetler düzeyinde iletişim kurardık.
Şu anda siz beni bilgisayar ekranınızda görüyorsunuz, ben de sizi bilgisayar ekranımda görüyorum. Ancak ekranın ötesindeki elektrik sinyalleri alemine geçip, imgeler aracılığıyla değil de bilgisayar komutları olarak iletişim kurmaya başlasaydık, her şey farklı olurdu. Birbirine bağlı iki kablo düşünün, başka bir şey değil. Ve bilgi birinden diğerine görüntü olarak değil, impuls olarak akıyor.
Ama bir derste, insanlara sanki benden ayrı bir varlıkları varmış gibi bilgi aktarıyorum, çünkü aksi takdirde hiçbir şey açıklayamazdım.
Ve Kabala’nın tamamı bu şekilde tarif edilir. Başka nasıl olabilir ki? Dünyamızı kendi içlerinde var olan bir gerçeklikten ziyade, içinde var oldukları nesnel bir gerçeklik olarak algılayan bir kişiye hitap ediyoruz.
Soru: Yani onlarla mı konuşuyorsunuz? Yoksa sadece benimle mi konuşuyorsunuz?
Cevap: Kendimle konuşuyorum.
Soru: Kendinizle mi? O zaman neden sürekli sana, sana, sana bağlı diyorsunuz? Ben de duyuyorum, demek ki onlara değil bana bağlıymış.
Cevap: Tabii ki! Sadece sana bağlı! Biz şöyle deriz: “Tüm dünya sadece sana bağlı.”
Yorum: Bu bir numara gibi geliyor.
Yanıtım: Bu bir numara değil. İletişim kurmak için başka bir yolumuzun olmadığı bir durumda varız. Kimse kimseyi kandırmıyor. Bu dünyada birbirimizi kandırarak çocukça oyunlar mı oynuyoruz? İnsanların birbirlerini sözde kandırdıkları bu çocuksu seviyede kayda değer bir şey var mı? Onlar kendilerini kandırıyorlar!
Soru: Peki iletişim kurduğunuz bu unsurlarla nasıl ilişki kurmalıyım?
Cevap: Hiçbir şekilde. Kendinizi ıslah edin.
Soru: Peki ya bağ? Her zaman bağdan bahsediyorsunuz.
Cevap: Bağ kurun! Ve hepsinin siz olduğunu, hepsinin sizin olduğunu, Yaradan tarafından doldurulan tek ve biricik Adem olduğunuzu keşfedeceksiniz. Ve diğer herkes bütünsel olarak sizin olmuş parçalarınızdır ve sadece siz varsınız.
Soru: Ama sorunun insanların bağa ulaşamaması olduğunu çünkü herkesin bunu istemediğini söylüyorsunuz. Nasıl oluyor da herkes istemediği halde her şey bana bağlı olabiliyor?
Cevap: Çünkü bunlar henüz bir araya getirmediğiniz ve Yaradan’a benzeyecek şekilde ıslah etmediğiniz kendi arzularınızdır. Bu nedenle size zıt, karşınızda duran, bir şekilde birlikte çalışmanız, bağ kurmanız ve kendinize çekmeniz gereken kişiler gibi görünürler.
Soru: Ama eğer birliğin olmaması benim suçumsa, neden bana baskı yapmıyorsunuz, neden söylemiyorsunuz? Etrafınızdaki tüm kitleye seslenmek yerine neden “Bu senin hatan” demiyorsunuz?
Cevap: Çünkü onların her biri tıpkı sizin gibidir ve her biri her şeyin kendi içinde bulunduğunu idrak etmelidir.
Soru: Hayır, bunu anlamak muhtemelen mümkün değil. Çok emin bir şekilde konuşuyorsunuz, bunun açık ve net olduğunu söylüyorsunuz ama aynı zamanda içinde bir çelişki var.
Cevap: Kuantum fiziğinde bile böyle paradokslarla karşılaşıyoruz. Ne yapabilirsiniz?
Yorum: Yani hem varlar hem de yoklar.
Yanıtım: Evet. Başka bir dünyaya geçiş için bir tür eşiğin olduğu mikro dünyaya yaklaşmaya başladığımızda, hiçbir şeyin kesin olmadığını, iki şeyin aynı anda aynı yerde olabileceğini ve bir şeyin iki yerde olabileceğini, mesafenin var olmadığını – tamamen koşullara bağlı olduğunu keşfederiz.
Bir kâğıt parçasını alıp katladığımı ve iki zıt noktayı bir araya getirdiğimi düşünün. Doğrusal geometride bunlar bir düzlem üzerindedir. Ancak kâğıdı katladığımda artık tek bir bütünü temsil ediyorlar. Her şey benim mekân algıma bağlıdır.
İşte uzaysal sıçrama budur – milyonlarca ya da milyarlarca ışık yılı boyunca evrenin bir bölümünden diğerine sıçrama yeteneği. Bir düzlemde birbirlerinden milyarlarca yılla ayrılırlar ama ben basitçe katlarım ve kendimi anında başka bir noktada bulurum. Ve bu sadece benim algıma bağlı, sadece bana! Eğer onu kendi içimde katlayabiliyorsam, o zaman seçtiğim herhangi bir noktadayım demektir.
Her şey yalnızca bana göre var olur.
Soru: Bunu uyguluyor musunuz?
Cevap: Bu uygulayıp uygulamamakla ilgili değildir. Bu sadece içinizde var olan gerçekliktir.
Ona yükselmelisiniz çünkü her şey egoizminizin seviyesine bağlıdır – doğrusal mı, düz mü, yoksa onu herhangi bir şekilde şekillendirebilir misiniz, kontrol edebilir misiniz, ona herhangi bir biçim verebilir misiniz ve gerçek gerçekliğinizi onun üzerine inşa edebilir misiniz? Herhangi bir şekli alın ve şöyle deyin: “Bu bir düzlemdir” deyin ve geometrinizi onun üzerine inşa edin, yani tüm dünyayı onun üzerinden algılayın.
Peki, bu neye bağlıdır? Dokuz temel niteliğinizi, dokuz Sefirot’u, Malhut’ta onuncuya ne kadar entegre edebildiğinize. O zaman her şey sizin içinizdedir. Zaman ve mekânın ötesindeki her şeyi, sadece içsel dönüşümünüzle, içinizdeki Yaradan’ın hissiyle gerçekten algılarsınız. Ve başka hiçbir şey var olmaz.
Ve insanları, ruhları ya da iletişimi kaybettiğiniz için yas tutmazsınız. Hepsi içinizdedir ve daha da yakınlaşmış, daha da derinleşmiştir.
Soru: Grup çalışmasından bahsediyorsunuz ama geçmişte Kabalistler gerçekten bir grup içinde çalışmıyorlardı, değil mi?
Cevap: Hayır, sadece o zamanlar insanların tüm çabalarını tükettiklerini ama yine de ilerleyemediklerini hissettikleri bir koşul yoktu, çıkmaza girdiğinizi hissettiğiniz ve bir sonraki adımda ne yapacağınızı bilmediğiniz bir grup çaresizliği koşulu yoktu.
İnsanlar her zaman bu gibi aşamalardan geçmiştir. Kabala’yı dağıtırız, harekete geçeriz, kendimizi önemli, sorumlu hissederiz, çok bilgeyizdir. Ama sonra şöyle dediğimiz bir noktaya ulaşırız: “Peki şimdi ne olacak? Elimizde hiçbir şey yok” – bu tür bir koşul henüz ortaya çıkmamıştı.
Ben bunu bekliyordum. Zohar Kitabı’nı bu an için hazırladım. Biz daha okumaya başlamadan önce Zohar’ın neredeyse %70’ini hazırlamıştım. Bu çok uzun bir yolculuk oldu.
Ama şimdi içsel harekete, içsel gerilime ihtiyaç duymaya başladığımız zaman geldi. Grubun büyük bir kısmı, yıllardır ilerleyen, tüm makaleleri defalarca gözden geçiren, tüm materyali özümseyen, Kabala’yı her yere dağıtan, dünyayı dolaşan, küresel olarak dostlarıyla bağ kuran insanlar, esasen bu seviyedeki her şeyi gerçekleştirdi ve tüketti. Peki, sırada ne var?
İşte tam da bu nokta gerçek koşulun ifşa olduğu, şunu söyleyebileceğimiz noktadır: “Çocuklar, bu kadar oyun yeter! Dışarıdan hiçbir şeyin yardımcı olamayacağını görüyorsunuz. Şimdi ya yükseleceğiz ya da hiçbir şey yapmayacağız.”
Elbette, olduğumuz gibi devam edebiliriz. Kabala’yı dağıtabilir, küresel bir akademi, iyi fikirleri teşvik eden dünya çapında bir topluluk gibi hissedebiliriz. Ancak gerçekte, bu bize gerçek bir şey getirmeyecektir.
İlerlemek için, Yaradan’ın bireysel değil, grup olarak ifşa edilmesine ihtiyacımız var. İşte bu yüzden bu yönde çalışmaya başladım.
Soru: Gerçekten bu eşikte duruyor muyuz – yukarı mı yoksa aşağı mı?
Cevap: Hayır, “ya yukarı ya aşağı” değil. Düşmeyeceğiz. Hareket etmeye devam edeceğiz ama en kısa yolu seçmek yerine aynı düzlemde kalacağız.
Ya gerçekten noktalarımızı birleştirmeye, Yaradan’ın yardımıyla birleşmeye ve kendimizi O’nunla doldurmaya başlayacağız ya da yavaşça ilerlemeye devam edeceğiz – başka bir kitap, başka bir klip, başka bir küçük adım, yavaşça yayılacağız.
Elbette bu hala varoluştur ve kişinin hayatta olduğu sürece yalnızca fiziksel bedenini düşündüğü tamamen hayvansal varoluştan kesinlikle daha iyidir.
