Mısır sürgünü nedir? Bir insanın içindeki öz-sevginin ifşa olmasıdır!

Ve Mısır’dan çıkış, komşuma duyduğum sevgiyi ilk kez kendi içimde hissetme becerisini kazandığım zamandır.

Mısır’dan ancak başkaları için sevginin gücünü kazanmayı gerçekten istersem ayrılabileceğim.

Baal HaSulam’ın “Yehuda Hakkında” makalesinde yazdığı gibi, gelecekteki kurtuluşun özü, henüz sürgündeyken net olmalıdır. Ne istediğinizi, sürgünlüğünüzü neye göre tanımladığınızı anlamalısınız.

Eğer sürgün sizin için kendinize duyduğunuz sevginin kölesi olmaksa ve kurtuluş başkalarını sevme gücünü kazanmaksa, Yaradan’ı birlik içinde ifşa etmek için Adem’in parçalanmasından önce olduğu gibi, birleşme ve tek bir ruh olma yeteneğiyse, bu durumda gerçekten sürgün durumundasınız ve kurtuluşa hazırsınız demektir; ve o size gelir!

Eğer arzularınızı hazırladıysanız, kaynağa dönen ışık ortaya çıkar ve sizi egoizmden çıkarır. Her şey sadece sizin egoist kaygılarınızdan kurtulma arzunuza bağlıdır!

Sürgün bunun için tasarlanmıştır. Bu yüzden kurtuluşa hazır değiliz, çünkü kurtuluş sadece bunun içinde yatar! Maneviyat ihsan etmektir. Eğer bunu istiyorsak, özgürleşmeye hazırız demektir.

Şimdi sürgünümüzü uzatıyoruz çünkü bunu sürgün ve kölelik olarak görmüyoruz! İçinde kendimizi rahat hissediyoruz!

Biz sadece daha fazla para, güç, tatmin istiyoruz; bizi komşunuza olan sevginizle rahat bırakın. Biz bunu arzu etmiyoruz!

Cehennem ise tam tersine, ihsan edememektir. Cennet ve cehennem sıradan insan kavramlarından uzaktır. Bir insan ne cenneti ne de cehennemi ister ve bunları kendi içinde hissetmez.

Bu da onun ne günahkâr ne de erdemli bir insan olduğu, sadece sürgünde olmayan bir hayvan olduğu anlamına gelir.

Bir günahkâr egoist olduğunu bilir çünkü erdemli bir insan, ihsan eden bir insan olmayı arzular. Bu nedenle ıslah olmamış koşulunu cehennem olarak adlandırır.

İhsan etme ve sevgi niteliklerine ulaşmış erdemli bir kişi ise kendini cennette hisseder!

Filed under: Kabala, Maneviyat | Gerçek Cennet Ve Cehennem için yorumlar kapalı