Soru: Bir insanı kalbinin derinliklerinden Yaradan’a dua etmekten alıkoyan nedir?

Cevap: Bizi en içsel, gerçek arzularımızın derinliklerinden dua etmekten alıkoyan nedir? Egoist arzuların kendileri. Sayısız çabanın sonucunda onları daha keskin bir şekilde hissetmeye başlayana ve onları Yaradan’a yönlendirebilene kadar bize Yaradan’a doğru bir şekilde hitap etme fırsatı vermezler. Her şey bizi Yaradan’dan ayırmak için değil, Yaradan’la birleşme koşuluna getirmek için yapılır.

Şimdi kendinize bakın: bazılarınız uyuyor, bazılarınız yarı uykuda, bazılarınız daha gerçek bir koşulda ve hatta bazılarınız heyecanlı bir koşulda. Bu sayede Yaradan bize birbirimizle ve Kendisiyle olan gerçek ilişkimizi ifşa ediyor. Bu, biz bunu daha derinden hissetmeye başlayana ve içsel olarak bu koşullar içinde yaşamaya başlayana kadar devam edecektir.

Çevremizdeki tüm dünya, hayal ettiğimiz her şey, bize dışsal gelmeye başlayacaktır. Dünya, Yaradan ile aramızdaki içsel bağı derinleştirmek için bir araç olarak algılanacaktır.

Bu süreç içimizde yavaş yavaş ortaya çıkacak ve gerçekleşecektir. Daha fazla dinlersiniz, daha fazla hissedersiniz ve ders sırasında uyumamaya çalışırsınız, bu koşula direnirsiniz. Bu sayede, sonunda sonraki aşamaları deneyimlemeye başlayacaksınız.

Bütün bunlar size bilinçli olarak verilir. Yorgunluk ya da bizim dünyamızdan gelen başka nedenler diye bir şey yoktur – böyle bir şey yoktur! Bunlar tamamen manevi nedenlerdir. Burada fiziksel hiçbir şey yoktur, yalnızca önem vardır. Ve önem Yaradan’ın hissini daha derinden aramaktan doğar.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Tüm Olası Koşullar Boyunca için yorumlar kapalı