Kişi bir tohum gibidir: toprakla temas edene kadar cansız kalır. Baal HaSulam yazılarında bu örneği verir. Toprağa bir tohum eker ekmez ve onunla temas kurar kurmaz – yani çevreyle, grupla – her şey başlar. Büyümeye başlar.

İçindeki güçler uyanır, tohumun kendisinin daha önce farkında olmadığı güçler. Büyüyüp bir ebeveyn olabileceğini hiç düşünmemiştir bile. Ne de olsa bu yalnızca önceki bir aşamanın sonucudur: biri onu yaratmış, biri onu doğurmuş, biri onu yetiştirmiştir.

Diyelim ki bir buğday tanesi, bir buğday sapından toprağa düştü ve filizlenmeye başladı – yani tamamen yeni bir yola, yeni bir yaşam döngüsüne başladı. Bu döngü ne zaman başlar? İçinizdeki Reşimo için, gelişiminize uygun olan çevreyle temas kurulduğunda.

Çevreyle temas Reşimo’nuzu harekete geçirir ve bu da üzerinizdeki ikincil etkileri tetikler: hava, sıcaklık, güneş ışığı vb.

Ancak çevreyle temas kurmak için, örneğin içinde olduğunuzu fark etmek üzere toprağa girmeniz gerekir. Kendinizi onun içine sokamazsınız, bir şey sizi oraya yerleştirir, ama onunla temas kurmalısınız, yani grupla bağ kurmalısınız. İşte o zaman her şey ilerleyecektir.

Filed under: Birlik, Çevre, Grup, Kabala, Maneviyat | Grup İle Temas Kurun için yorumlar kapalı