Kendimi Yaradan’ın hissine uyumlamalıyım ki hislerim tüm dünyayı, O’nun içimde yarattığı her şeyi, beş duyumuz aracılığıyla hayal ettiğimiz bu dünyanın kaba görüntüsünden içsel manevi durumlara, Yaradan’ın buna karşı tutumuna ve benim bu dünyanın perdesi aracılığıyla O’na karşı tutumuma kadar algılasın.

Tüm bunları Yaradan’ın bana gösterdiği muazzam ilgi ve özen olarak hayal etmeliyim ki bu da O’nu hissetmeye başladığım bir koşula gelişimimi amaçlamaktadır. O gizlenmez; O’nu benden gizleyen benim bilincimdir.

Bir önceki koşulumda mükemmelliğe bir anlık bakışım ya da bir miktar anlayışım ve farkındalığım olduğunu düşündüysem, bir sonraki koşul bunun aksine hiçbir şey anlamadığımı, kaybolmuş hissettiğimi ve dünyanın bu karmakarışık algısıyla nasıl başa çıkacağımı bilmediğimi ortaya çıkarır.

Burada ne için çabaladığımın farkına varmalıyım. Doğal olarak, egoizmime göre, her şeyin zihnim için açık olmasını ve duygularıma ifşa edilmesini istiyorum ki böylece kendimi bir imgenin duyumları ve algılarıyla doldurabileyim ve bunun aracılığıyla bu imgenin Yaratıcısını, dünyanın Yaratıcısını görebileyim.

Dünya benim algıladığım görüntüdür. Yaradan ise onun arkasında durandır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Dünyanın Yaratıcısını Hissedin için yorumlar kapalı