Herkesi nasıl tek bir hedef üzerinde düşünmeye sevk edebiliriz? Aramamız gereken şey budur çünkü yaşamlarımızın her anı için hazır çözümler yoktur.

Her an ne tür ve ne formda bir bağa sahip olmam gerektiğini araştırmamız gerekir ki saran ışığı üzerime çekebileyim ve bu bana manevi olana doğru, yani karşılıklı garanti, komşunu sevme ve Yaradan’a bağlılık yasasını yerine getirmeye doğru biraz yükselme sağlayabilsin.

Tüm veriler zaten içimizdedir ve buna göre saran ışık üzerimde parlar. Tek yapmam gereken onunla aramdaki farka karşı duyarlı olmak ve onun yardımıyla kendimi ıslaha ulaşmak için ayarlamaktır. Saran ışığın tam olarak ıslah olmamış kapları, ıslah olmamış niyetlerimi etkilediği bir koşula gelmem gerekir.

Ve her seferinde, koşulumu analiz etmeli ve onları netleştirmeliyim. Ama buna ancak grup bana önem verdiğinde hazır olabilirim: “Bak, sen hastasın! Korkunç bir hastalık seni tüketiyor ve eğer bunu fark etmezsen öleceksin! İçinde ne olduğuna bir bak!”

Yine de kişinin bunu gerçekten dinlemediğini görüyoruz. Doktora gitmek için acele etmiyor. “Belki bir hafta sonra… Henüz korkutucu değil.” Ama ona her taraftan bu söylenirse ve doktora gitmeyenler hakkında korkunç hikayeler paylaşılırsa, o zaman henüz hiçbir şey hissetmese bile doktora koşacaktır. İhtiyacımız olan şey tam olarak budur.

Tüm bileşenler zaten içimizde: ışık parlıyor ve kap ıslah olmamış durumda. Zorunluluk bizi analiz ve ıslah çalışmasına başlamaya zorlar.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Analiz Ve Islah için yorumlar kapalı