Soru: Önümüzde bayramlar var: Slichot, Roş Aşana ve Yom Kippur süreçleri. Eğer manevi ve maddi zaman koşulları birbiriyle bağlantılı değilse, o zaman bu bayramların maneviyatta ne gibi bir yeri vardır?
Cevap: Genel olarak maneviyatta neler olup bittiğini bilmeliyiz çünkü ışığın genel etkisi üzerimize iner, biz ona bağımlı oluruz, daha fazlası değil.
En önemli şey, kalbimizde ne olduğudur.
Soru: Bir formdan diğerine geçişi hızlandırmak için çabalamamız gerektiğini söyleyebilir miyiz? Belirli bir dereceye ulaştığımızda, yeni seviyenin tadını çıkarmaktan ziyade bir sonraki seviyeye bakmalıyız, peki böylece bir sonraki forma geçişin yeni krizine doğru mu ilerliyoruz?
Cevap: Kesinlikle doğru. Zamanın bizden ne talep ettiğini hissetmeli ve onunla hep birlikte bağlı kalmalıyız.
Soru: Yeni bir formu kabul etmenin neredeyse imkânsız göründüğü durumlar vardır. Bu sürecin daha sorunsuz ve hızlı gerçekleşmesi için ne gibi adımlar atılabilir?
Cevap: En önemli şey, grup içinde birbirimizle birlik olmaktır. Bu şekilde zamanı hızlandırabiliriz.
Soru: Kişinin kendi içindeki arzunun gelişim aşamalarını ifşa etmesinin önündeki en önemli engel nedir?
Cevap: Engel, ışığın tam olarak açığa çıkacağı Kli’yi yani arzuyu (Ratzon) ifşa etmemiz gerektiğidir.
Burada birçok nüans ve bileşen vardır. Bunu yine de çalışıp pratikte uygulayacağız.
Soru: Dostlarım ve ben Yaradan’a şöyle bir talepte bulunmalıyız: “Ya beni ıslah et, ya da beni öldür.” Ama kalbime baktığımda, çevrenin etkisi sayesinde, tepsiyle yürümek için eğitilmiş bir kedi gibi olduğumu görüyorum; fakat bir fare geçse peşinden koşarım. İçten gelen bir arzuya nasıl ulaşırım?
Cevap: Bu yalnızca üst ışığın etkisi altında mümkündür. Kendi başına başarabileceğinizi mi sandınız?!
Soru: Arzu, ışığın harekete geçmesini sağlayacak şekilde mi olmalı?
Cevap: Hayır! Siz böyle bir arzuya sahip olamazsınız. Nereden gelecek?! Siz doğanız gereği bir egoistsiniz. Eğer biraz olsun kendinizi diğer egoistlerin önünde iptal ederseniz, Yaradan sizin bu karşılıklı iptal olmanıza yanıt verecektir.
Onlunun merkezinde herkesin kendini iptal ettiği böyle bir alan oluşturduğunuzda, orada boş bir yer açılır, beyaz bir nokta oluşacaktır. Yaradan işte orada etki eder.
Soru: Yani sonunda “Böyle bir hayattansa ölmek daha iyidir” gibi bir arzuya mı ulaşacağız, yoksa bu imkânsız mı?
Cevap: Birbirinize ne kadar ilerlediğinizi gösterdiğiniz zaman, kıskançlık sayesinde birleşme arzusuna ulaşacaksınız. O zaman egonuz sizi farklı olmaya zorlayacak.
Soru: Maneviyatta zaman, koşulların değişmesidir. Koşullar ne kadar hızlı değişirse, biz de o kadar hızlı hareket ederiz. Yani zaman hızlanır.
Baal Shem Tov, koşulların “dakikada 400 kez” değiştiğinden bahsetmiştir. Bu ne ölçüde bize, ne ölçüde Yaradan’a bağlıdır?
Cevap: Koşul değişimi, yalnızca çevremize bağlıdır. Onunla ne ölçüde bağlıysak, o ölçüde onunla birlikte değişiriz.
Soru: Bir grup olarak, onlu olarak, manevi bir zamandan geçiyor olmamız ne anlama geliyor?
Cevap: İçimizde değişimler hissediyorsak manevi bir zamandan geçiyoruz demektir. Ve bu değişimler doğrultusunda, manevi olarak ne kadar yükseldiğimizi hissederiz.
Neden Açık Bir Dille Dua Etmemiz Gerektiği Yazılıdır?
Bu, arzumuzda yaptığımız incelemelerin bizim için açık ve anlaşılır olması gerektiği anlamına gelir. Elbette bunun nedeni Yaradan’ın duayı anlamaması, sanki işitme güçlüğü çekmesi ya da İbranice anlamaması ve bu yüzden duayı kelime kelime, harf harf, özel telaffuzla söylememiz gerektiği değildir.
“Açık bir dil”, arzumuzun gerçekten bir dua olarak kabul edileceği ölçüde açıklığa kavuşturulması gerektiği anlamına gelir. Bunu Yaradan’a karşı değil, kendimize karşı doğrulamamız gerekir. Çünkü tam olarak incelediğimiz her derece, derhal daha yüksek bir dereceye dönüşür. Tamamen netleştirmediğimiz sürece, kendi arzumuzu henüz derinlemesine tanımadığımız sürece, belirli bir derecede kalacağız.
Soru: Işığın dördüncü safhadan ayrılması ve ardından ilk üç safhayı tekrar doldurması, ışığın mı yoksa Kli’nin mi kararıydı?
Cevap: Çalıştığımız materyalden, bunun Kli’nin kararı olduğu açıkça anlaşılıyor. Işık, Kli’yi etkiler, onu doldurur ve kendi doğasına uygun olarak değişmeye zorlar.
Çalışmamıza, ışık kavramı ve Kli’nin ne olduğu ile başlıyoruz. Ardından Kli’nin farklı kısımlarının nasıl yavaş yavaş değiştiğini, kişinin kendisinin ne kadar değiştiğini ve kendisinde belirli nitelikleri uyandıran ışığa tamamen uyum sağladığı bir duruma nasıl ulaştığını öğreniyoruz.
Tüm bu gerçeklik, hem üst hem de altta olanlar, ıslahın sonundaki nihai koşullarıyla, tek bir düşünceyle ortaya çıkmış ve yaratılmıştır. Bu tek düşünce, tüm işlemleri gerçekleştirir; o tüm işlemlerin özü, emeğin amacı ve özüdür. Nahmanides’in yazdığı gibi, “bir, eşsiz ve birleşik” olan, başlı başına mükemmelliğin ve aranan ödülün ta kendisidir. (Baal HaSulam, On Sefirot’un Çalışılması, Cilt 1, Bölüm 1, “İç Gözlem”).
Her şey, yaratılış amacı olan: “yaratılanları memnun etmek” için yaratılmıştır. Buna, tüm yaratılanlar, tüm eylemleri ve onların tüm hisleri, yaratılanların uyanışını ve ıslahın sonunda Yaradan’la tam bir eşitliğe ulaşmaları dahildir Tüm bunlar, yaratılanlar tarafından, sanki içlerinde değişimler gerçekleşiyormuş gibi, içinden geçtikleri bir süreç olarak deneyimlenir.
Ama gerçekte, hem yaratılanlar hem de onlarla gerçekleştirilen tüm eylemler, tüm hisler, içinden geçtikleri koşullar, ortaya çıkan tüm dünyalar, Sefirot ve Partzufim – bize görünen bu büyük gelişim sürecinin tamamı- yaratılışın amacında, Yaradan’ın düşüncesinde zaten mevcuttur; ondan başka hiçbir şey yoktur! Başka hiçbir şey yoktur; O’nun düşüncesinde var oluruz ve onun içinde tüm bu gelişim sürecini yaşarız. O’nun düşüncesinin içinde yaşarız!
Bu nedenle, dünya bu tek düşünceyle var oldu, yaratıldı ve düzenlendi ve dünya bu düşüncede son ıslahına ulaşacaktır. Her şey yalnızca Yaradan’ın amacında, yani ışığın, O’nun iyilik vermek ve mutlak iyilik koşuluna getirmek istediği yaratılanlarla ilişkisinde mevcuttur.
Ve bize sanki bağımsız olarak var oluyormuşuz, bazı eylemlerde bulunup çabalıyor, dua ediyormuşuz, yukarıdan bir cevap alıyormuşuz ve tüm dünyaları, Partzufim’i, Sefirot’u, uçsuz bucaksız alanları fethediyormuşuz gibi gelir. Ancak tüm bunları yaratılışın amacına uygun olarak hayal ederiz.
Elbette bu, var olmadığı düşünülen dünyamızda bile, çalışmalarımızı ve çabalarımızı hiçbir şekilde azaltmaz. Baal HaSulam, gözlerimiz açıldığında, o zamana kadar sanki bir rüyada olduğumuzu anlayacağımızı söyler.
Soru: Yaklaşan kongre, özellikle tek bir duada gerçekleşecekse, bize zamanın hızlanmasında ne sağlayacak? Her bir dostun katılımı ne kadar önemli?
Cevap: Önemli olan, dostlarla bağda olmak, birbirimizi anlamaya çalışmak ve birbirimizi desteklemek için aynı eylemleri gerçekleştirmektir.
Bu şekilde, yavaş yavaş, bugünümüzün ve geleceğimizin ileriye doğru tek bir harekete bağlı olacağı bir koşula geleceğiz. Yani, grup içindeki koşulumuza bir bütün olarak, bizi bir derece daha hızlandırabilecek ve ilerletebilecek bir tür aracın içindeymişiz gibi bakacağız.
Soru: Onluda birçok eylem gerçekleştiriyoruz, ancak bunlar gerçekten manevi zamanımızı hızlandırıyorlar mı? Yoksa duaya gelene kadar manevi zaman motorumuz henüz harekete geçmemiş ve hızlanmamış mı oluyor?
Cevap: En önemli şey duanızdır; her biriniz duanıza içinizden ne kadar yatırım yaparsanız, sonunda ortak bir arzu ve ortak bir niyet doğar. İşte sonucu getirecek olan tam da budur.
Birbirinizi kalplerinizle hissetmeye çalışın. Bu yeterlidir.
