Önümüze çıkan tüm engeller ve gecikmeler, bir nevi yaklaştırmadır, Yaradan bizleri yakınlaştırmak ister ve tüm bu engeller sadece bizleri yakınlaştırır, zira bunlar olmasaydı, Yaradan’a yakınlaşma imkânımız olmazdı. Bu böyledir çünkü doğamız gereği, Yaradan yücelerin yücesi iken bizler saf maddeden yaratıldık, bundan daha büyük bir mesafe yoktur. Ancak kişi yaklaşmaya başladığında, aramızdaki mesafeyi hissetmeye başlar. [Kendisiyle Yaratıcı arasındaki mesafeyi. Bu uçurumun şimdi ortaya çıktığını düşünmesin. Kesinlikle hayır! O oradaydı ve kendini ona ancak şimdi ifşa ediyor.] Dolayısıyla, üstesinden gelinen her engel [bu sadece bağ içindedir], o kişi için, yolu daha da yakınlaştırır.

(Bu böyledir çünkü kişi, uzaklaşan bir çizgide ilerlemeye alışır. Dolayısıyla, kişi her ne zaman uzak olduğunu hissetse, bu, süreçte herhangi bir değişikliğe neden olmaz çünkü uzaklaşan bir çizgide ilerlediğini baştan biliyordur çünkü gerçek budur, Yaradan ile aramızdaki mesafeyi tarif edecek kelime yoktur. (Baal HaSulam, Şamati 172, “Engeller Ve Gecikmeler Konusu”)

Başlangıçta, Yaradan’dan son derece, kutupsal olarak, azami derecede uzak olduğumuzu ve her yeni koşulumuzun – ne olursa olsun, mutlak değer açısından bir ölçüye göre – bize daha uzak görünse de, Yaradan’a her zaman daha yakın olduğunu kabul etmemiz gerekir. Sonuç olarak ben kendi gerçek durumumu ifşa ederim ve sonra onu ıslah ederim – sol adım, sağ adım ve bu şekilde devam eder.

Gördüğümüz gibi, bir insanın bu yoldan sapmadan tutunmasına yalnızca çevre yardımcı olabilir. Kendini daha kötü hissettiğinde, gerçekte artık Yaradan’a daha yakın olduğuna kendini nasıl ikna edebilir? İçlerindeki her şey onlara daha uzakta ve daha kötü olduklarını söyler. Kendilerini lanetlerler ve kınarlar.

Ama aslında ona ifşa edilen şey, sadece daha önce orada olandır, ancak şimdi onu ıslah etmek ve böylece gruba daha da yaklaşmak ve diğer hesaplara rağmen onlarla birleşmek için görmüştür.

Bu nedenle, giderek artan bir mesafede yürümeye alışmamız gerekir. Sonuçta, yolumuzda büyük uzmanlar hâline gelirsek, her küçük dönemeç ve her küçük engel bize büyük görünecektir.

Küçükken bu engelleri görmeyiz, fark etmeyiz ve bize hiç yokmuş gibi gelir. Ve sonra her küçük sapma, her küçük değişiklik büyük bir engel olarak hissedilecektir. Bir uzman ile sıradan bir insan arasındaki fark budur.

Bu nedenle, Yaradan’a yaklaştıkça, Rabbi  Şimon’un öğrencileri gibi, birbirimizi daha çok iteceğiz ve birbirimizden daha fazla nefret edeceğiz.

Yaklaşmak istemeyeceğiz; onluları kınamaya, hissettiklerimize ve gördüklerimize inanmaya başlayacağız: “Bu insanların yanında nasıl olabilirim? Eskiden farklıydılar! Onlardan uzaklaşmam lazım!” Ve benzeri şeyler. Bizi ancak karşılıklı yardım, karşılıklı destek, karşılıklı garanti kurtarabilir.

Yol boyunca “vagonumuzdan” düşen kaç arkadaşımız oldu! Yazık mı? Elbette, onlar geri gelecekler. Ama her seferinde, her adımda, öyle bir onlu, öyle bir Kli (kap) yaratacağımızı düşünmeliyiz ki, kimse ondan düşmeyecek.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan’a Yaklaşmanın İşaretleri için yorumlar kapalı

Tıpkı tiyatrodaki aktörlerin her şeyin gerçek olduğunu düşünmemize sebep olacak kadar rollerini en iyi şekilde yapmalarını beklediğimiz gibi, din yorumcularımızın da din inancını gerçek realiteymiş gibi algılamamız için kalbimize derinden dokunmalarını bekleriz. (Baal HaSulam, Son Neslin Yazıları)

Kabalistler insanlara daha yakın olmalı ve onlara yaklaşmalıdır ki böylece sözleri insan kalbine hitap etsin ve kalp onları anlasın. Burada hala yapılacak daha çok iş var çünkü egoist insan kalbi sadece belirli klişelere açık olmaya alışkındır. İnsanlar söylediklerimizden çok uzak. Bu, onlar için anlaşılmaz, yabancı ve iticidir.

Kabala bilimi ile modern, kaba insan bilinci arasında, özellikle gerçekliğin algılanması, özgür irade ve karşılıklı sevginin, yani zihnin kabul etmediği şeylerin farkına varılması konusunda büyük bir mesafe vardır. Sonuçta, hayvansal beş duyumuzla gördüğümüz maddi dünyamızı değil, bambaşka bir boyutu var olan bir gerçeklik olarak algılamalıyız.

İnsanların bunun farkında olmadığını anlamalıyız. Onlar, biz Kabalistlerin gördüklerini ve hissettiklerini göremezler veya hissedemezler. Burada kendi zayıflığımızla karşılaşırız. Bizi anlamadıkları için insanları suçlayamayız. İnsanları anlamadığımız için kendimizi suçlamamız gerekiyor.

Yorum: Baal HaSulam neden sanatçılarla net bir karşılaştırma yapıyor?

Cevabım: Ebeveynler de çocuklarıyla aynı şekilde oynarlar. Sanatçı olmak ne demektir? Bu, başkalarından daha yüksek bir seviyede duran bir kişinin, izleyicinin bunu gerçek olarak hissedebilmesi için gerileyip daha düşük bir seviyede hareket etmesi gerektiği anlamına gelir.

Bir Kabalist, tıpkı bir sanatçı gibi, her şey hakkında doğru konuşmalı ve başkalarının bu metodun nasıl uygulandığını anlaması için örnekler kullanmalıdır.

Genellikle insanlar bizim onların seviyesine inmemizi değil, onları yükseltmemizi isterler. Ve eğer kitlelere ulaşırsak, dünyadaki insanların %90’ının, hatta daha fazlasının bu metodolojiye hâkim olmaktan aciz olduğunu anlamalıyız.

Bu nedenle onlara kendi seviyelerinde açıklamalıyız ki, küçük olanın büyüğe tutunması gibi, onlar da bize katılsınlar ve böylece doğru yolda olduklarından emin olsunlar.

Soru: Genel kitleler için hareket etmenin yanı sıra, her şeyden önce birbirimiz için mi hareket etmeliyiz?

Cevap: Elbette, birbirimizle daha fazla bağ kurabilmemiz için, her birimiz başkalarının özelliklerini özümseyerek bütünsel olarak bir araya geliriz.

Soru: O zaman neden babasının serçe parmağını tutan bir çocuk gibi bizi takip eden bir dış insan çemberine ihtiyacımız var?

Cevap: Gerçek şu ki, biz onlar için varız. Yaradan, onların Kendisine yaklaşmalarını ister. Biz ise aracı halkayız, O’nun elçileri ve işçileriyiz. Bu yüzden bize Yaradan’ın işçileri denir. Ve onlar ise Yaradan’ın Kendini göndermek istediği adrestir; O, bizim aracılığımızla onların Kendisine bağlanmasını ister.

Soru: Onları doldurduktan sonra, aktarıcı olarak bizden geriye bir şey kalır mı?

Cevap: Hiçbir şey, sıfır ve bundan büyük bir memnuniyet duyarız.

Soru: Aktarıcılar neden aktör olmak zorundadır?

Cevap: Oyunculuk, bir yandan bağlı olduğunuz Yaradan seviyesinden, diğer yandan insanların daha düşük seviyesine iniş ve bunun kendiniz aracılığıyla dönüşümüdür. Yaradan’ın rolünü üstlenmeli, O’nu metodolojisi, yönetim sistemi ve diğer her şeyle öyle bir şekilde oynamalısınız ve seviyeleri kademeli olarak düşürmelisiniz ki küçük olanlar için her şey açık olsun.

Soru: Oyunculuk becerilerim yoksa ve oyunculuk yapamazsam ne olur?

Cevap: Yapabilirsiniz! Kabalistler de dahil olmak üzere birçok bilim adamı insanlığın geleceği hakkında düşünüyor. Düşüncelerini kitlelere nasıl aktaracaklarını düşündüler ve zekice şeyler yazdılar. Ama kimse bir şey anlamadı!

Ve bazıları roman yazdı. Onlar sadece yazarlar değil, aynı zamanda düşüncelerini sanatsal bir biçimde ifade eden büyük filozoflar ve öğretmenlerdi. Hayat felsefelerini anlaşılabilir bir şekilde aktarmak isteyenler, romanlarının karakterleriyle ilişki kuran kitleler için daha erişilebilir olduğu için, onu edebi bir eser şeklinde sunmuşlardır.

İnsanların her şeyi algılamasının ve özümsemesinin tek yolu budur; aksi takdirde yapamazlar. Onlara aynı şeyi bilimsel terimlerle anlatmaya başlarsanız, her şey hemen kurur.

Soru: Yani Kabalistler olarak bizim sanatımız, insanların empatisini uyandırmak mı?

Cevap: Kesinlikle. Her türlü semineri düzenliyorsunuz ve bu onları yavaş yavaş yeni bir koşula getiriyor.

Soru: Her kültür ve ulus kendisine uygun bir şey düzenleyebilir mi?

Cevap: Elbette. Kendine özgü bir şekilde, biçim olarak ulusal, içerik olarak Kabalistik.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan’ın Tiyatro Okulu için yorumlar kapalı

Bütünlükle ödüllendirilen erdemliler, o yüce birleşme için MAN yükselttiklerinde artık kendileri için hiçbir alımda bulunmazlar. Yükselttikleri MAN da almak için değil, ihsan etmek içindir.

Dolayısıyla, yaptıkları iyi işler ve yükselttikleri MAN aracılığıyla Nukva’nın perdesini ıslah eder ve onu bu büyük birleşmeye uygun hale getirirler. Bu uygunluk, aslında Nukva’nın perdesinden yukarıya doğru yükselen yansıyan ışıktır, çünkü aşağıdan yukarıya yükselen her şey, kendisi için almayı reddetme ve ihsan etme anlamına gelir. O anda, üst ışıkla çarpışarak çiftleşme meydana gelir ve üst ışık, yükselen yansıyan ışığın kıyafetine bürünür. (Raşbi, “Herkes için Zohar’”, Cilt 1, Zohar Kitabı’na Giriş, “Benimle Ortaklık İçindesin”, Madde 63)

Soru: Grup içinde dostlarımızla çalışırken yansıyan ışığı yükseltmek ne anlama gelir?

Cevap: Bizim durumumuzda, aşağıdan yukarıya yükseliş, aramızdaki daha büyük bir bağa uyanmamız ve aramızda karşılıklı ihsan gücünün hüküm sürmesini dilememiz anlamına gelir; bu, Yaradan’ı memnun eder. Tıpkı annelerini mutlu etmek için kavga etmeyi bırakan çocuklar gibi.

Yansıyan ışığı yükseltmek, içinde yaşamak istediğimiz ihsan niteliğinin değerini yüceltmek, ihsanın içinde yer almak ve ona karşılık vermek demektir. Bu, bir sünger üzerine sıvı döküp, onun her gözenek tarafından tamamen emilmesini istemek gibidir.

Aynı şekilde, ihsan etme niteliğini de özümsemek istiyoruz ki, tüm kılcal damarlarımıza ve hücrelerimize, tüm atomlarımıza girsin ve tüm varlığımızı o kadar derinden doyursun ki, elektronlar bile ters yönde dönmeye başlasın. İhsan etme zihnimize, kalbimize, hislerimize, dünya algımıza ve onun analizine – tüm kararlarımıza – tam olarak girmelidir.

Her şeyin ne kadar değişeceğini hayal etmek imkânsız. Bazen insan, belirli olayların etkisi altında büyük ölçüde değişir, ancak burada çok daha büyük bir dönüşümden bahsediyoruz. Bu niteliğin içimize girmesini ve egoistik muhakemesini kaybetmiş bir sarhoş gibi, yeni bir otorite altında olduğumun farkında olmasam bile, her bakımdan üzerimizde tam kontrol sahibi olmasını istiyoruz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - İhsan Etmeyle Sarhoş Olmak için yorumlar kapalı

Soru: Şüpheye düştüğümüzde ne yapmalıyız? Bu nesilde kime ya da neye bakmalıyız?

Cevap: Tam olarak aramızda olan şeye bakmalıyız.

Derslere katılan, Baal HaSulam’ın eserlerini dinleyen ve çalışan büyük bir grup var. Bu yüzden, isteyen herkesi bir araya getirmeye çalışacak şekilde hareket etmeliyiz.

O zaman, beş temel soruyu soran ve bunları kendisi cevaplayan Baal HaSulam’ın sözlerinin anlamını hissedebileceğiz.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Kendinize Bakın için yorumlar kapalı

Tüm genel gerçeklik sisteminde yalnızca iki şey vardır: Yaradan ve yaratılan yani, üst ışık ve O’nun kendi içinde yarattığı, geliştirdiği siyah bir nokta olan arzu. Bu nokta öyle bir duruma kadar gelişti ki, artık kendini bağımsız olarak var olan bir şey, yani bu dünyada yaşayan ve kendi haline bırakılmış bir insan olarak hissetmeye başladı.

Artık kendisini yöneten, ilerleten ve üzerinde sürekli çalışan o üst ışığın içinde olduğunu fark etmez hale geldi. Bu siyah nokta — yani bu dünyadaki insan — varoluşunun tamamının, yaptığı, söylediği, düşündüğü, hissettiği, karar verdiği her şeyin ışık, yani o yüce güç tarafından belirlendiğini hiç bilmez. İşte biz böyle bir gizlilik içindeyiz.

Ve tüm çalışmamız, bu üst gücü ifşa etmek ve onun bizim içimizde işlediğini, bize tek bir şey dışında hiçbir şeyde özgürlük bırakmadığını fark etmektir: onun geri dönmesini ve üzerimizde hüküm sürmesini dilemek, aslında zaten öyle yapar, yalnızca biz bunun farkında olmayız.

Bu nedenle iki dünya vardır: Sanki kendi halimize bırakıldığımız alt dünya ve her şeyin yalnızca yukarıdan, ışıktan, Yaradan’dan geldiğini ifşa ettğimiz üst dünya. Bu çalışmadaki en önemli şey, özgür irademizin yerini belirlemektir — yani gizlenme ile ifşa arasındaki o noktada, gerçekten özgürlüğümüzü bulabildiğimiz yeri. Yalnızca orada, gerçekten yaratılmış bir varlık olarak var oluruz.

Ve bunun dışında, farkında olarak ya da farkında olmadan, tamamen Yaradan’ın kontrolü altındayız. Ancak birinin ve diğerinin arasında, bizim kendi bağımsızlığımızı kurabileceğimiz özel bir nokta vardır. Bu nokta sadece mantık ötesi inançla yürümeye çalışarak bulunabilir. O zaman yavaş yavaş, insanın öneminin üzerinde olan Yaradan’ın önemi açığa çıkar.

Bu yukarıdan ifşa edilir ve kişi, en azından bazen, Yaradan’ın kendisinden daha önemli olduğunu hissetmeye başlar ve tüm hayatını, tüm gücünü O’na yatırmaya hazırdır. Bu duygu gelir ve kaybolur ve yeniden ortaya çıkar. Bu tür çalışmalara, alma arzusunun üzerinde ihsan eden, mantık ötesi inanç denir. Ondan önce her şey, kişinin içinde ortaya çıkan haz alma arzusuna dayanıyordu.

Ona “yaşlı ve aptal kral” denir, ancak aynı zamanda, bu iki güç arasındaki kişinin bağımsızlığını orta çizgi olarak kurması için bir fırsat yaratmak için, ona karşı inanç gücüyle birlikte sürekli olarak büyür. Orada, ortada, orta çizgide, Yaradan ve yaratılan buluşur.

Bu çalışmanın gerçekleştirilmesi ancak grup içinde, onlu içinde mümkündür. Bu nedenle, Sina Dağı çevresinde karşılıklı sorumluluk ve birliğin sağlanması, yukarıdan inancın gücünü almak için gerekli bir ön koşuldur.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan Ve Yaratılanın Buluşması Uğruna Yaşam için yorumlar kapalı

Sözlerimin başında, Tapınağın yıkılmasından bu nesile kadar bizi Kabala bilgeliğinden ayıran demir duvarı yıkmanın büyük bir gereklilik olduğunu düşünüyorum. Bu duvar üzerimizde ağır bir yük gibi duruyor ve İsrail’de unutulma korkusunu uyandırıyor. (Baal HaSulam “On Sefirot’un Çalışılmasına Giriş”)

“Demir duvarı yıkmak”, Kabala bilgeliğinin ne olduğunu anlamak isteyen bizlerin, bilgeliğin kendisinden uzaklaşmamamız gerektiği anlamına gelir. Bu, herkesin hem içsel hem de dışsal olarak çalışmasını gerektirir.

Soru: Bu duvarı yıkmak ve Tora’nın gizli kısmını anlamak için neyimiz eksik??

Cevap: Tora’nın hem ifşa olan hem de gizli kısımlarını elimizden geldiğince çalışmalıyız. Ve tüm bunlar birbirimizle birlik içinde kabul edilmelidir.

Umalım ki, çalışmalarımız bizi kesinlikle birliğe doğru itsin.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Tora - Demir Duvarı Yıkmak için yorumlar kapalı

Soru: Yaradan, en derin arzularımı yerine getirerek beni şefkatli bir baba gibi şımartıyorsa, kendimi kısıtlayıp bunlardan haz almamalı mıyım? Bu, benim ilerlememin yetersiz olduğunu mu gösterir? Buna nasıl bakmalıyım?

Cevap: Yaradan’ın, O’nunla oynadığınız bu küçük oyunlar aracılığıyla, size O’nun seviyesine yükselme fırsatı verdiğini anlamalısınız. Bu yüzden bu oyunlara katılmak istersiniz.

Soru: Bu arzuları kabul edip minnettar olmalı mıyız, yoksa reddetmeli miyiz?

Cevap: Bu, sizin bunu nasıl ele aldığınıza bağlıdır. Eğer sadece arzularınızın yerine getirilmesini kabul ederseniz, Yaradan’ın zıt bir koşulda olursunuz – O verir, siz alırsınız, hepsi bu kadar.

Eğer O’nun koşuluna benzer bir koşulda olmak isterseniz, bu şekilde almayı reddedip, örneğin O’nun size vermek istediği ödülün sadece bir kısmıyla bağ kurarsınız, böylece onu aldığınızda gerçekten haz duyarsınız. Bu şekilde, O’na benzeyerek, Yaradan’a daha yakın olursunuz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yaradan’a Yaklaşın için yorumlar kapalı

Dünyevi hayatta hiçbir özgürlüğümüz yoktur. Ancak manevi gelişimde, çevremizi, bu çevrenin bize aktaracağı arzuyu ve topluma karşı tutumumuzu seçebiliriz.

Halen bu sistemin belirlediği sınırlar içinde hareket etsem de, manevi yolun iki noktası olan başlangıç ve bitiş noktaları arasında ilerleyeceğim şekli seçebilirim.

Bu noktaları değiştiremem çünkü son hedef ruhumun kökünde, bir zamanlar indiğim ve şimdi geri dönmem gereken yerdedir. Farklı bir yol izleyemeyeceğim açıktır.

Ancak, ilerlememin niteliğini seçebilir, gelişim için araçlar ve fırsatlar arayabilirim ve bunu yaparak Yaradan’ın aklını edinir ve O’na benzer hale gelirim. Bu sayede, şimdiki ve gelecekteki koşullarımla ilgili belirli bir ölçüde özgür irade kazanırım.

Bugün içimde, üst olanın AHP’ı olarak adlandırılan, gelecekteki koşulumun bir parçası vardır; bu benim bir sonraki seviyemdir, “Ben+1”. Bu, manevi dünyada zaten mevcuttur ve onun alt kısmı (AHP) şu anda benim içimdedir.

Bunu ifşa edebilir ve bu bir sonraki koşulu arzu edebilirim; yani, bunu gerçekleştirmek ya da gerçekleştirmemek konusunda özgürümdür. Zaten “bugün” ve “yarın” arasında bir seçimim vardır.

Ama sadece bu dünyada yaşıyorsam, yarın yani bir sonraki an hakkında hiçbir şey bilmem. Peki, seçim sadece gelecekle ilgiliyse, gerçekte neyi seçebilirim?

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat - Yükselişi Seçin, Pişman Olmayacaksınız! için yorumlar kapalı

Hiç kimsenin, kendisine yanlış yapılmış olsa bile, yanlış yapmaya hakkı yoktur (Viktor Frankl, İnsanın Anlam Arayışı).

Evrensel bir yasa vardır ve bu nedenle, her zaman, herkese sanki yüce amacını gerçekleştirmiş bir insanmış gibi davranmalısınız.

Soru: Düşmana bile mi?

Cevap: Hele ona daha da fazla. O zaman doğru bir şekilde davranacak, hayatta kalacak ve hedefinize ulaşacaksınız.

Başka bir deyişle, herkese karşı – düşmana, dosta, herkese karşı – doğru tavrınızla bunu kendiniz yaratırsınız.

Bunu yaparak, kendinizi içsel olarak şekillendirirsiniz, sürekli olarak kendinizi düzeltirsiniz ve bu şekilde nihai hedefe, sonunda ulaşmanız gereken forma yaklaşırsınız.

Soru: Bu mümkün mü?

Cevap: Genel olarak konuşursak, bu bizim yolumuzdur.

Filed under: Kabala, Maneviyat - İnsanlara Karşı Doğru Tutum Ne Olmalıdır? için yorumlar kapalı

Yorum: İnsan güzel giyinmek ister. Bu onun doğasında vardır.

Cevabım: Eğer dışsal koşullar tarafından buna zorlanmıyorsa, o zaman içsel koşulları bakımından eskisi gibi yaşamaya devam edebilir.

Soru: Eski bir giysiyle mi?

Cevap: Elbette.

Yorum: O halde ilerleme olmaz.

Cevabım: O hâlde o türden bir ilerleme olmaz.

Yorum: Şimdi biraz doğaya karşı çıkıyorsunuz. Etrafınıza bakın, her şey bir ev satın almak, güzel giyinmek, moda üzerine kurulu. Bugün her şey böyle.

Cevabım: Her şey, sadece amacınız uğruna rahat yaşamak için gereklidir ki, eşyaların kölesi, zamanın kölesi ve çevrenin kölesi olmayasınız. Hepsi bu. Ve kalan tüm boş zamanınızı sevgili benliğinize ayırın.

Soru: Peki kişi böyle mi yaşamalı?

Cevap: Evet, sizin de söylediğiniz gibi, neden bir giysi için, bir masa için ya da başka bir şey için çalışayım ki?

Soru: “Kendinize iyi bakın” derken ne demek istiyorsunuz?

Cevap: Gerçekten istediğinizi, önemli olduğunu düşündüğünüz şeyi yapın. Çevrenin dikte ettiğini değil, sizin önemli gördüğünüz şeyleri.

Soru: Yani sizin tavsiyeniz durmak mı?

Cevap: Durmak bile değil, en başından buna hiç girmemek. Karışmayın, içine dalmayın.

Soru: İçten içe dönüp duruyorsam, huzursuz olsam bile mi?

Cevap: Bu, insan gelişiminin düşük bir seviyesinde, hayvansal seviyesinde ulaşılması gereken bir hedeftir yani başka hedeflere ya da alanlara kapılmaması içindir. Kendiniz için yaşayın! Egoistçe görünse bile.

Yorum: Az önce çok egoistçe bir formül verdiniz: başkaları için değil, kendiniz için yaşayın.

Cevabım: Bir hedef seçin ve onun için yaşayın. İnsan yolunu gözden geçirmeli, kendi hayatı da dahil olmak üzere kimseye zarar vermeyecek şekilde yönlendirmeli ve düzenlemelidir. Hepsi bu.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat - Köle Olmayın için yorumlar kapalı