Soru: Dünyamızda bir insan doğar, gelişir, yetişkin olur ve kendi çocukları olur. Ama bir insan Mahsom’u geçtiğinde, kendini, ruhunu bunun ötesinde mi inşa eder?

Cevap: Evet. Zaten seçim yapar: anneden “beslenip” beslenmeyeceğine, ona daha yakın olup olmayacağına; bağımsız olarak işler yapar ve ondan öğrenir.

Yorum: Dünyamızda bir insan sonunda ölür.

Cevabım: Maneviyatta, bir sonraki dereceye yükselmek için mevcut derecesinde ölür. Orada, bedensel bedenimizdeki gibi bir ölüm yoktur.

Kendini bir sonraki dereceye yükseltir ve bundan sonra önceki derecesi ölür. Katı yönetiminden görünürde kaybolur. Yeni niteliklerle, yeni on Sefirot ile çalışmaya başlar. Geçmiş onun altında kalır; artık buna gerek yoktur.

Soru: Öyleyse doğmak ve ölmek, kalpteki noktadan tam bir ıslaha kadar geçmek midir?

Cevap: Maneviyatta, 125 dereceden geçerken her birinde ölür ve bir sonraki derecede yeniden doğarız.

“Ölürüz” ne demek? Önceki derece üzerinde çalışmayı tamamladım ve şimdi sanki yeni bir insan olarak doğmuş gibiyim. Uyanıyorum ve içimde yeni niteliklerin ortaya çıktığını hissediyorum. Dünyayı yeni bir şekilde algılamaya başlıyorum. Bu benim için net bir şekilde gerçekleşiyor.

Hem doğum hem de ölüm arzu edilir! Ben kendim onları kendi içimde uyandırıyorum.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Yeni Bir Derecede Doğmuş Olmak için yorumlar kapalı