Dünyamız, sonsuzluğun yalnızca en küçük duyusal seviyedeki bir kopyasıdır. Gerçekliği ancak önemsiz bir derecede algılayıp hissederiz; tam algıdan olabildiğince uzağız.

Bu, gözleri zayıf olan ve gözlüksüz neredeyse hiçbir şey göremeyen birine benzer. Etrafındakileri, tam yanında dursalar bile, zar zor ayırt eder.

Uykulu, bulanık hisler; sonsuzluğun çok küçük bir parçasına dair net bir farkındalık—işte dünyamız budur. Yine de her zaman tam bir resmi ifşa ederiz; tıpkı bir hologramın her parçasının tüm görüntüyü içermesi gibi.

En düşük derecede bile, gerçekliğin tüm spektrumunu öyle bir şekilde gözlemlerim ki, “gözlük” olmadan da görebilirim. Bu gözlükler ne kadar iyiyse, tablo o kadar netleşir.

Biz değişmeyen bir durum içinde var oluruz; onu yalnızca algımızın açıklığına göre hissederiz. En berrak, en berrak algı ise sonsuzluk dünyasıdır.

Buna yaklaşmak için, önce algı araçlarımızı (Kelim) ıslah etmemiz, içlerinde biraz daha fazla ışık ifşa etmemiz gerekir. Ve bunun gerçekleşebilmesi için, ışığa benzemeleri gerekir.

Kabalistlerin öğütleri bu ıslahta bize yardımcı olur ve ışık ifşa olduğunda bir ‘hazine’ veya daha doğrusu bir birikimi, başlangıçta hesabımıza ‘yatırılmış’ olan, gerçekliğin yeni bir katmanını keşfederiz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Sonsuzluğu Göremiyor Musunuz? Gözlüklerinizi Takın! için yorumlar kapalı

Dünyamız haz alma arzusuna göre işler; yani, yaratılışın her parçası, anlayışına, içsel yapısına, doğuştan gelen niteliklerine, yetiştirilme tarzına ve çevrenin etkisine göre, kendisi için en faydalı olanı belirlemek üzere içgüdüsel olarak içsel bir hesaplama yapar. Bizler başka türlü davranamayız.

Her birimizin her an ne kadar egoist bir hesaplamaya kilitlendiğinin farkında bile değiliz. Ve merhametli bir eylemde bulunduğumuzda bile, bunu sadece bir şeyler kazanmak için yaparız; aksi takdirde, bu şekilde davranmak için hiçbir motivasyonumuz olmaz. En küçük atom parçacığından en eğitimli ve gelişmiş insana kadar tüm doğa bu şekilde işler.

Ancak başka bir niyet daha vardır: kendi yararı için değil, başkasının yararı için ihsan etmek. Bu, zıt-dünya, zıt-madde, bu dünyada var olan her şeyin tam tersidir.

Orada kişinin kendisiyle ilgili bir düşünce bile olamaz; böyle bir düşünce kısıtlanmış (Tzimtzum) ve yok edilmiştir. Her şey, yalnızca başkasının iyiliği için duyulan kaygıyla yönetilir ve hareket eder.

Peki, böyle bir vizyona ve hesaplamalara nasıl yaklaşabiliriz? Doğal olarak, bu bizim gücümüz dahilinde değildir, çünkü bizim dünyamızda böyle bir güç yoktur. Onu, Mahsom adı verilen manevi dünyanın sınırlarının ötesinde var olan diğer, zıt gerçeklikten kendimize çekmeliyiz.

Peki, her şey form eşitliği yasasına göre işliyorsa ve benzerler birbirine bağlanıyorsa, bu gücün bize ulaşması nasıl mümkün olabilir? Yine de, “kaynağa dönen ışık”, “ıslah eden ışık” veya “saran ışık” olarak adlandırılan özel bir güç vardır ve bu güç, o zıt dünyada olma arzumuzun ölçüsünde bize ışık tutabilir.

Bu ışık, özlemimiz sahte olsa bile, o dünyayı anlamasak veya hissetmesek bile, onunla en azından bir bağımız, tek bir temas noktamız, “kalpteki nokta”, manevi dünyanın bir kıvılcımı olduğu sürece bize yardımcı olur.

Bu kıvılcım üzerinde çalışırsak, çabalarımızın ölçüsünde, manevi güç üzerimize parlar ve bu çabaları o nokta etrafında “manevi beden”e dönüştürür ve bu da büyümeye başlar. Ta ki, o zıt-dünyaya girmenizi sağlayan tam bir manevi kap haline gelene kadar ve o zaman kendinizi “karşıt gerçeklik”te bulursunuz.

Değişimleri getiren gücü – kaynağa geri dönen ışığı, niyetlerimizi egoist olmaktan başkasına ihsan etmeye doğru ıslah eden ışığı – talep etmek dua olarak adlandırılır. Ve özlemimizin, talebimizin, ısrarımızın ölçüsünde, bu mucizevi güç üzerimizde etki eder ve içimizde değişiklikler gerçekleştirir.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Zıt-Dünyaya Doğru Atılım Yapmak için yorumlar kapalı

Dışarıdaki Yaradan’dan beni ayıran kendi kabuğumun içinde kilitliyim. Ben bir köleyim; kendi başıma buradan çıkamam. Her an, beni otomatik olarak kendime, egoist merkeze geri döndüren bir güç üzerimde etki ediyor.

Dışarıda olanlara dikkatimi nasıl verebilirim ki, bunun da ben olduğumu ve dışarıda, Yaradan ile birlikte var olduğumu anlayabileyim? Bu benim gerçek gerçekliğimdir, orada hayvansal yanımın ötesindeyim ve ruhum orada, şu anda kendimi tanımladığım egoist “ben”in dışında.

Bunlar doğada etki eden iki güçtür. Ve ikinci, merkezkaç kuvvetinin, birinci, merkezcil kuvvet kadar doğal, içgüdüsel ve kaçınılmaz bir şekilde üzerimde etki etmesi için işleri düzenlemem gerekiyor.

Zihnimi ve kalbimi ele geçirsin ve onları zorla dışarı çeksin!

Beni başkalarını düşünmeye ve onlara değer vermeye zorlasın! Buna ihtiyacım var, çünkü bu olmadan ruhumu bulamam.

Ve burada Kabalistik grubun gücü bana yardımcı oluyor. Sadece o, kendi çevremden çıkıp “dışımda” olanlara dikkat etmem için beni ikna edebilir.

Ve yönelimimi “iç”ten “dış”a çevirdiğimde, bedenim için endişelenmeyi bırakıp ruhumla ilgilenmeye başlıyorum. Bana yabancı ve tamamen kayıtsız görünen dış gerçekliğin, gerçek beni içinde sakladığını anlıyorum!

Bu dış çevre, iç çevreden çok daha değerlidir benim için, çünkü orada sonsuz olan ruhum yatmaktadır. İç çevre ise, 70 yıl ömrü olan bir hayvandan başka bir şey değildir.

Ama gizlilik, tüm bunları görmemi engelliyor. Ve bunu anlamaya başladığımda, Yaradan’ın bana yaptığı şakaya hayret ediyorum.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Şaka için yorumlar kapalı