Soru: Yaradan ile ilişkilerimizin düzeni, ihsan etmeye doğru bir koşullar zinciri midir? Tüm bu durumlara nasıl tutunabiliriz?

Cevap: Hiçbir şeye tutunmaya gerek yoktur. Bu koşullardan birini alın ve onu ıslah etmeye çalışın. Sonra bir sonrakini, sonra bir diğerini ve bir diğerini. Hepsi bu kadar.

Soru: Eğer kişi erdemlilik koşulundaysa, Yaradan’la birleşmişse ve daha fazlasına ihtiyacı yoksa, Yaradan onu yalnız bırakabilir ve daha fazla çaba talep etmeyebilir mi?

Cevap: Bu Yaradan’ın verdiği en kötü cezadır. Bu koşullarda kalmayın.

Soru: Bir yandan, bir kişinin önemsizliğinin, egoist olduğunun bilincine varması gerektiğini öğreniyoruz. Diğer yandan, Yaradan’ın benzerliğinde yaratıldığımız yazılı. Soru şudur: Kişi ne zaman bu kötülüğü ifşa etmeyi bırakıp kendisinde ve başkalarında iyilik aramaya başlayabilir? Kişi bu sefalet noktasından nasıl çıkabilir?

Cevap: Kişi kendini keşfetmeyi ve ıslah etmeyi bitirdiğinde ve nihai ıslahı başardığında, ıslah çalışmasına başladığında kim olduğunu ve şimdi neyi başardığını görür.

Soru: Kişinin Yaradan’ı her iki eğilimle de sevmesi gerektiği yazıyor. İyi eğilimde, Yaradan’ın niteliklerine benzeriz ve Yaradan’ı sevmek bizim için kolaydır. Ama kişi Yaradan’ı kötü eğilimle nasıl sevebilir?

Cevap: Gelecektir, endişelenmeyin. Önce sahip olduğunuz şeyi ıslah edin.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Manevi Çalışma İle İlgili Sorular – 144 için yorumlar kapalı