Kişi Toplumun Kendisini Etkilemesine İzin Vermeye Ne Zaman Hemfikir Olur?

Kendi gücümüzden umudumuzu kestiğimizde grubun bizi etkilemesine mecburen izin veririz. Baal HaSulam “Mektup No. 57”de şöyle yazar: “Bu dünyada insanın kendini çaresizlikte görmesinden daha mutlu başka bir durum yoktur. Bu demektir ki, çabalamış ve yapabileceğini düşündüğü her şeyi yapmış fakat bir şifa bulamamıştır.” Ancak o zaman kalbimizin derinliklerinden gelen gerçek dua için uygun hale geliriz.

Başlangıçta, doğamız başkalarının üzerimizde kontrol sahibi olmasına izin vermediğinden, dış etkiye direniriz. Hastaneye giden, yatan ve doktorların onları tedavi etmesine, ne gerekiyorsa yapmasına, yatıştırıcı vermesine, bedenlerini açmasına ve istediklerini yapmalarına izin veren ağır hasta bir kişi gibi, zorunluluktan gruba yöneliriz.

Sadece yetersizliğimizin kabulü uzlaşmayı getirir. Ondan önce direneceğiz çünkü “benliğimiz” bağımsız olarak yaratıldı ve kendini dünyada eşsiz hissediyor. Ve eğer dünyamızda gerçekten de sadece biz varsak, başka hiçbir şey yoksa, başkalarına nasıl boyun eğebiliriz ki?

Filed under: Kabala, Maneviyat, Toplum | Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 29 için yorumlar kapalı