Soru: Kötülüğün ifşası koşulunda olduğumuzda; bu sevinçten uzaktır. Bununla birlikte, manevi yolda kişinin neşeli olması gerektiği söylenir. Bu nasıl uzlaştırılabilir?

Cevap: Hâlâ koşulunuzun farkındalığına sahipsiniz. Manevi bir koşulda olmadığınızı ama olmanız gerektiğini hissedersiniz. Yalnızca bu farkındalık bile size biraz neşe getirmek için yeterlidir.

Soru: Yaradan’dan uzak olmanın verdiği umutsuzluktan gelen bir neşe ve yükseldiğimiz zamanki neşe vardır. Bu iki tür sevinç eşitlenebilir mi, yoksa farklı seviyeler midir?

Cevap: Bunlar farklı sevinç kaynaklarına sahip farklı seviyelerdir. Bu nedenle, basitçe her koşulda Yaradan’a yaklaşmaya çalıştığımızı anlamalıyız. Bu bizim en önemli görevimizdir. Deneyimlediğimiz her koşuldan, şüphesiz bize Yaradan’dan geldiği için, Yaradan’a daha yakın olmayı dileriz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Ana Görev için yorumlar kapalı