Yorum: Sıradan bir insan, bu dünyada her şeyi kendisinin yaptığını düşünür: “Ben çok muhteşemim, çok mükemmelim, çok harikayım.” Ancak Kabala’da kişi bir sistem tarafından etkilendiğini fark eder. Bu sistemi hissetmeye başlarlar ve onun kendileri olmadığını anlarlar. Bu şekilde, kendilerine erişmeye başlarlar.

Bu iki katman arasındaki büyük farktır: dünyanın dışsal algısı ve Kabala çalışan bir kişinin doğasında olan içsel algı.

Cevabım: Evet, bu doğru. Ancak bu konuda konuşmak benim için zor çünkü dünyayı diğerlerinden biraz daha farklı algılıyorum. Bazen sadece algıladıklarını hisseden bir kişiyle bağ kurmak benim için zor oluyor. Artık böyle bir koşulu hayal bile edemiyorum.

Felsefemi, dünya görüşümü ve duygularımı açıklamak için onlara yaklaşmaya çalışıyorum. Ancak, kural olarak, bunda pek başarılı olamıyorum. Bu çok zor. Bunu tüm Kabalistlerde görüyoruz.

Sonuçta, dünyamızdaki bir kişi manevi bir algılama organından yoksundur. Bu nedenle, onları bir çocuk gibi “oyuncaklarla” ve “şekerlemelerle” çekeriz, ta ki onlar kendi gelişim süreçlerine katılmaya başlayana ve üst dünyayı kendi içlerinde hissetmeye başlayana kadar.

Filed under: Dünya, Kabala, Maneviyat | İki Tür Dünya Görüşü için yorumlar kapalı