Soru: İkinci sınıf öğrencisi Stasik, Yaradan’a sorar: “Bana kendi ruhumu mu verdin yoksa başkasınınkini mi?”

Cevap: Hayır, kendi ruhunuzu aldınız. Ancak bundan memnun değilseniz, ıslah etmek için çalışabilirsiniz.

Soru: Kişi ne tür bir ruhu hedeflemelidir?

Cevap: Herkesi seven bir ruh.

Soru: İnsanlar bu arzuya sahip midir?

Cevap: Sanmıyorum.

Soru: Peki ya çocuklar?

Cevap: Kişisel olarak, çocukların yetişkinlere göre ıslaha daha meyilli olduklarını düşünüyorum. Yetişkinler zaten kendi yöntemlerine alışmışlardır ve işlerin daha iyiye gitmeyeceğine ve gidemeyeceğine inanırlar ve sadece sahip oldukları şeyi kabul etmelidirler.

Soru: Çocuklar hala umutlarını koruyorlar mı?

Cevap: Evet.

Yorum: İdeal olarak, deneyimle birlikte biz yapmalıyız…

Cevabım: Ama biz yapmıyoruz. Sahip olduklarımıza direnecek sabrı, deneyimi ya da kararlılığı nereden bulacağız? Onu olduğu gibi kabul ediyoruz.

Soru: Bunun nedeni aldığımız darbeler mi? Sürekli aksilikler yaşadığımız ve darbeler aldığımız için mi?

Cevap: Evet, çünkü kendimizi ıslah etmek için çok tembeliz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Yaradan Kişiye Kimin Ruhunu Verir? için yorumlar kapalı