Soru: İnsanlar bir kara parçası bulmak veya bir şey keşfetmek için okyanusları aşarlar. Bu umuttur. Her şey yanıp kül olduğunda, umudun tüm mumları söndüğünde – sevgi, inanç, huzur, her şey – nasıl umudumuzu kaybetmeyiz?

Cevap: Her şeyin Yaradan’ın elinde olduğunu bilerek, çünkü insan hiçbir şeyin kendi elinde olmadığını kesin olarak anlar.

Soru: Bu mum bir umut mu? Her şey Yaradan’ın elinde, bir sonraki adım bu mu?

Cevap: Evet.

Soru: Yaradan neden bize her zaman bu küçük adımı, bu son mumu bırakır?

Cevap: Son dakikada, son saniyede veya son anda bizi yakalamak ve bizimle beraber devam etmek için.

Bu mum, bu dünyadaki bir kişi ile üst dünyadaki bir kişi arasındaki bağın mumudur.

Soru: Bu mum sürekli yanar mı?

Cevap: İleriye doğru kişiye eşlik eder.

Soru: Bu mumun yanmadığı, umudun olmadığı koşullar var mı? Böyle koşullar mevcut mu sizce?

Cevap: Hayır, her zaman yanar.

Soru: “Yaradan iyi ve iyilik yapandır” dediğimiz şey bu mu?

Cevap: Evet, aksi takdirde böyle bir kişi doğmazdı, çünkü Yaradan onun tüm hayatını sonuna kadar önceden bilir.

Soru: Neden bu mumu çoğu zaman görmüyoruz ve umudumuzu kaybediyoruz?

Cevap: Var oluşumuza o kadar da uyum sağlamış değiliz.

Soru: Doğru yaklaşım nedir?

Cevap: Doğru yaklaşım, Yaradan’ın iyiliğinin her zaman önümüzde olduğu düşüncesidir.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Umut Ateşi Asla Sönmeyecek için yorumlar kapalı