Dünyamızda, sadece masal olduklarını bildikleri halde masalları izlemekten hoşlanan pek çok yetişkin var.

Soru: Neden böyle? Gerçeklikten kaçmak için mi?

Cevap: Aslında bizim hayatımızdan daha gerçek.

Soru: Peri masalları hayatımızdan daha mı gerçek? Ama bir masaldaki gerçeklik nedir?

Cevap: Adaletin ödüllendirildiği, sadakatin ödüllendirildiği.

Soru: Gerçekten öyle mi?

Cevap: Öyle, ama tüm bunların pek çok dönemeçten, egoizmimizin her türlü köşesinden ve labirentinden geçmesi gerekiyor.

Soru: Peki peri masalları gerçekte ne olacağını anlatır mı?

Cevap: Elbette.

Soru: İyilik kötülüğe galip gelecek mi?

Cevap: Kesinlikle. Aksi takdirde hiçbir şey başlamamış olurdu.

Soru: Peri masalları tam olarak iyi biten masallar mıdır?

Cevap: Hepsinin sonu iyi bitmek zorundadır çünkü bu en başından bellidir.

Soru: Peki ya sonu kötü biten masallar, onlar ne olacak?

Cevap: Böyle bir şey yoktur. Bu onların tamamlanmamış olduğu anlamına gelir.

Soru: Onlar yazarın bitiremediği, zaman bulamadığı bir şey mi?

Cevap: Evet, söylenmemiş bir şey kalıyor.

Yorum: Yani bir peri masalı yazılmış…

Yanıtım: Sonundan itibaren. Ancak iyi bir son tüm yapıyı içermelidir: kurgu, gelişme, doruk noktası, kısacası her şey ve mutlaka iyi bir son. Hepsi başlangıçtan itibaren tasarlanır.

Benim vardığım sonuç şu: bir peri masalı bir girişle başlamalıdır. Daha sonra eğitici, suçlayıcı ve benzeri bazı kanıtlayıcı süreçler olmalıdır. Karakterler altüst olmalı ve olanlardan memnun olmamalı: bu öldürmek istedi ve yapamadı, şu kaçmak istedi ve başaramadı, bu ikisi evlenmek istedi ve yürümedi vb.

Yani tüm kurgu içinde bu masalı kimin yazdığını çözemiyorlar. Yaradan! Her biri kendi yöntemiyle kendi çözümlerinden yavaş yavaş umudunu kestiğinde ve ne yapacaklarını bilemediklerinde, o zaman üst yönetimin kontrolü altında olduklarını anlamaya başlarlar ve ancak o zaman işler yürümeye, bir araya gelmeye başlar. Bu üst yönetimin, bu üst gücün onları doğru çözüme ulaştırdığı ortaya çıkar.

Yorum: İyi bir sona. Ve iyilik, zafer kazanır.

Yanıtım: Evet.

Soru: Aslında şu anki zamanımızdan mı bahsediyordunuz?

Cevap: Tam da bizim zamanımızda bu üst güç çeşitli koşullarda kendini göstermeye başlar, insanlığın sorularına “bu üst güçtür” demekten başka bir cevabı kalmadığında.

Yorum: İnsanlığın gördüğü bu pek de hoş olmayan peri masalı değişmeye başlar…

Yanıtım: Ve o zaman iyi olur! Çünkü sizi en yüksek çözüme, onu başlatana, onu tasarlayana, onu geliştirmeye ve şekillendirmeye başlayana ve şimdi onu tamamlamak üzere olana işaret eder.

Soru: Sevgiye, mutluluğa mı yönlendiriliyoruz? Doğruca oraya mı?

Cevap: Evet!

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - Yorum yapılmamış→

Soru: Neden farklı insanlar size aynı soruyu sorduğunda farklı cevaplar veriyorsunuz?

Cevap: Tek bir cevap veriyorum ama farklı seviyelerde. Ben iki yüzlü bir Janus değilim ve yalan da söylemiyorum. Bu, soruyu kimin sorduğuna ve cevabın kime verildiğine bağlı: küçük bir çocuk, bir yetişkin, bir erkek veya bir kadın vb.

Yani, cevabın farklı versiyonları var. Prensipte cevap tektir, ancak dışsal ifadeleri değişebilir.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Aynı Soru, Farklı Cevaplar için yorumlar kapalı

Soru: Kabala’da tüm duygularınızın İbranice olduğunu söylüyorsunuz. Kabalistik metinleri bu dilde okuduğunuzda veya dinlediğinizde, onları nasıl algılıyorsunuz?

Cevap: Kabalistik bir metni İbranice okuduğumda, onu kendi içimde algılıyorum. Tıpkı dünyamızdaki bir durumla ilgili bir metni Rusça okuduğunuzda, içinizde belirli bir içsel resim yaratması gibi.

Kabalistik bir metin okuduğumda benim için de aynı şey geçerli. İçimde bir içsel resim yaratır çünkü bu kelimelere, terimlere, cümlelere ve bağlantılara karşılık gelen belirli bir dizi niteliğe zaten sahibim.

Bu nedenle, okurken, bu resmi bir mozaik gibi içimde birleştiriyorum ve içimde yaşamaya başlıyor. Metin boyunca devam ettikçe, hepsi içimde parıldıyor, dönüyor, bağlanıyor ve ayrılıyor. Metin içimde yaşıyor ve eylemlerini gerçekleştiriyor. Onu o anda yaşadığım hayat olarak hissediyorum.

Bu, roman okuduğunuzda hikâyenin içine dalmanıza benzer.

Filed under: Kabala, Uncategorized - Kabalistik Metinlerin Algılanması için yorumlar kapalı

Soru: Kişi sorularını dile getirmeyip sadece yazsa bile, yine de onları sisteme bıraktığını ve eninde sonunda yanıt alacağını söylüyorsunuz. Soruyu dile getirmek önemli mi, yoksa iyice düşünüp yazmak yeterli mi?

Cevap: Her ikisi de gereklidir: iyice düşünün, seslendirin ve yazın.

Kendini yazılı veya sözlü olarak ifade etmenin farklı seviyeleri vardır. Yazılı düzeye ulaştığında zaten ciddidir ve sözlü düzeye de ulaşabilirse, o zaman daha da ciddidir. Maneviyatta da durum böyledir. Maddesellikte ise tam tersidir.

Yorum: Yani önce düşünce, sonra onu işlemek.

Yanıtım: Düşüncenin yazılı olarak işlenmesi ve ardından sözlü olarak ifade edilmesi.

Soru: Soruları yazmak, Kabala çalışan bir öğrencinin çalışmasını, sinemadaki gibi sadece dinlemeye kıyasla güçlendirir mi?

Cevap: Elbette güçlendirir. Bu yüzden dersler sırasında öğrencilere kalem, tükenmez kalem ve kâğıt dağıtıyoruz. Lütfen oturun ve not alın.

Herkesin gerçek öğrenciler gibi çalışmasını, sonra düşüncelerini formüle etmesini ve kısa bir rapor yazmasını destekliyorum.

İnsanları daha fazla çalışmaya teşvik edecek bir simülatör yaratmak istiyoruz.

Soru: Ama bir ders sırasında ortaya çıkan bilgi zaten belli bir güç taşımıyor mu? Yani, kişi buna dayanarak bir makale yazarsa, büyük bir güce sahip olur mu?

Cevap: Elbette büyük bir güce sahiptir, zira en azından ders sırasında birkaç bin kişi bir arada bulunmakta ve bu bilgiyle aşılanmaktadır. Bu dünyada muazzam bir güçtür.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Sorular Sorun için yorumlar kapalı

Yorum: Kabalistlerin kelimeler olmadan iletişim kurabildiğini söylüyorsunuz. Bizim dünyamızda iletişim genellikle harfler ve sesler aracılığıyla gerçekleşir.

Yanıtım: Ancak manevi dünyada bu, düşünceler aracılığıyla gerçekleşir. Düşünce en büyük, ebedi, en sadık ve mükemmel güçtür.

Hiçbir sınırlaması yoktur ve sonsuz bir hızla her yöne, her yere, her şekilde, dünyalar arasında, yaşayanlar ve ölüler arasında yayılır. Düşünce her şeydir.

Soru: Geçmişin Kabalistleri ile düşünce yoluyla iletişim kurabilir misiniz?

Cevap: Elbette. Kiminle olduğu önemli değil. Öğretmenimle, kesinlikle, hala onunla iletişim kuruyorum; hala onu hissediyorum.

Ne de olsa, fiziksel olarak bana yakın olduğunda, onu hissettim ve bu his içimde kaldı.

Öyleyse onu gözlerimle görmem ya da kulaklarımla duymam ne fark eder?

İçimde olan şey onun içsel imgesiydi, dışsal değil. Şimdi de aynı şey geçerli. Bu imge içimde kalmaya devam ediyor – fiziksel bir imge değil, onun dünyaya, bana, kendisine ve Yaradan’a karşı tutumu, başka bir deyişle manevi imgesi.

Filed under: Kabala, Kabalistler, Maneviyat - Düşünce Düzeyinde İletişim için yorumlar kapalı

“Yaradan’ın Günü”, kişinin hiçbir şeyin eksikliğini hissetmediği ve tek bir koşul altında tüm yaşamı boyunca ve ötesinde bu durumda kalmaya hazır olduğu bir durumdur: sürekli olarak Yaradan’a ihsan etme arzusuna sahip olmak. Ve bu herhangi bir karşılık, bilgi veya telafi olmadan, sadece Yaradan için iyi bir şey yapmak uğruna, hiç kimse, hatta Yaradan’ın Kendisi dahi bilmese bile, kişinin O’nun uğruna çaba göstermesidir.

Bunun kanıtı sevinç ve mükemmellik hissidir. Bu, kişinin zaten ıslahın sonuna geldiği anlamına gelir, zira bundan başka bir şey istemezler. Böyle bir duruma Yaradan’ın Günü denir. Herhangi bir kişi, nerede olursa olsun, bunu kendisi için hayal edebilir ve sürekli olarak buna doğru çabalayabilir. Aksi takdirde buna gün ya da mükemmellik denmezdi.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan - “Yaradan’ın Günü” için yorumlar kapalı

Soru: Islah döneminin şimdi başladığını, bundan öncekinin bir hazırlık dönemi olduğunu defalarca belirttiniz. Islah dönemi ne anlama geliyor ve önceki dönem neden ıslah olarak kabul edilmedi?

Cevap: Çünkü egoizmin kendi değersizliğini, geçiciliğini, umutsuzluğunu, boşluğunu ve tatmin edilemeyeceğini ya da bir insanı iyi veya olumlu herhangi bir şeye yönlendiremeyeceğini tam olarak idrak etmesi için hazırlanması gerekiyordu.

Nihayetinde egoizmin yalnızca kendi dönüşümü için var olduğunu, herhangi bir şekilde yok edilmek için değil, ihsan etmeye ve sevgiye dönüştürülmek için var olduğunu anlamaya hazırlanması gerekiyordu.

Dolayısıyla, bu egoist nitelik kendini gerekli tüm yönlerden tamamen gözden düşürene kadar, onu ıslah etmeye başlamak mümkün değildir.

Günümüzde, zamanın geldiğini açıkça gördüğümüz bir duruma ulaştık, çıkış yolu yok. Ya ekolojik, askeri ve diğer kendi kendini yok etme biçimleriyle ilgili ciddi sorunlarla karşı karşıya kalacağız ya da hala hayatta kalma şansımız var.

Filed under: Egoizm, Kabala, Maneviyat - Egoizm Çıkmaz Sokakta için yorumlar kapalı

Soru: Kabalistler birbirleriyle iletişim kurarken sıradan bir dilde mi yoksa bir tür anlaşılmaz dilde mi konuşurlar?

Cevap: Hiçbir şey söylemeyebilirler ve ortak bir perde aracılığıyla bağ kurarlar. Aralarında ortak bir perde aracılığıyla ruhlarıyla iletişim kurabiliyorlarsa neden bu bedene ihtiyaç duyuyorlar?

Elbette birbirleriyle de konuşabilirler. Buna ek olarak, iletişim kurabilirler ve her biri kendini belirli bir aralıkla sınırlayabilir ve diğerine açılmayabilir.

Böyle bir seçenek var ve bazen birbirlerine zarar vermeme ya da kendilerini ifşa etmeme ihtiyacı var – her şey herkesin iyi niyetine rağmen oluyor.

Yani, Kabalistlerin iletişim kurmaları için çok sayıda fırsat vardır: kitaplar aracılığıyla, şarkılar aracılığıyla, müzik aracılığıyla. Ve onlar, bu hisleri ve resimleri içsel olarak inşa ettikleri için, maddi dünyada ve aynı zamanda bir sonraki boyutta yaşadıkları için, duyularında onun içindedirler ve böylece iletişim kurarlar, ancak sadece form eşitliği yasasına göre. Bu doğanın en genel, en küresel, en temel yasasıdır.

Filed under: Kabala, Kabalistler, Maneviyat - Kabalistlerin İletişim Yöntemleri için yorumlar kapalı

Yorum: Prensip olarak, gerçekliğimizin bir rüya olduğunu anlıyorum, ancak yine de ona bu şekilde davranmak imkânsız.

Yanıtım: Bu gerçekliği biraz daha farklı, daha bileşik bir şekilde algılamamız ve diğer durumları da dikkate alan çoklu açılardan aydınlatmaya çalışmamız gerekiyor.

Bugün toplum, bilim, krizler ve yaşadığımız her şey bizden bunu talep ediyor. Aksi takdirde dünyamızı anlayamayız. Onu sıradan bir insan gibi değil, biraz daha yüksek bir düzeyde, farklı bir şekilde tasavvur etmeli ve kavramalıyız. Hayat bizden bunu talep ediyor.

Gerçek şu ki, günlük yaşamımız, en sıradan yönleriyle bile, bu yaşamı, bu dünyayı, onun nedenlerini ve amaçlarını anlamamızı gerektirmektedir. Dünyamızda olup bitenlerden hiçbir şey anlamadığımızı ve herhangi bir çözüme ulaşamadığımızı görüyoruz.

Ne politikacılar ne sosyologlar ne de siyasi analistler bir şey sunabilir. Yukarıya doğru yükselmemiz gerekiyor çünkü arkadan baskı artarken kendimizi ileriye doğru hiçbir yolu olmayan bir tür uçuruma götüren bir sürü gibi yolumuzu kaybettik. Belki de insanlığın tamamen farklı bir yöne gitmesi gerekiyor.

Yani, gerçekliği nasıl tanımlarsak tanımlayalım, yanılsamalı olan şu anki durumumuz, bizi uyanmaya, değişmeye ve durumumuzun nedenini ve sonucunu anlamak için birçokları arasında sadece biri olduğunu fark etmeye zorlar.

Beş milyar yıl önce evrenin, yarım milyon yıl önce Dünya’nın, bir süre sonra Dünya’da yaşamın ortaya çıktığını ve bir milyon yıl sonra, er ya da geç, her şeyin sona ereceğini söylemek kolaydır. Ne olmuş yani? Hepsi bu kadar mı?

Eğer öyleyse, o zaman kendimizi dünyevi hayvansal bir çerçeveye mi hapsedeceğiz? Peki ya hayat bizi bu sorunu çözmeye zorlarsa? Her ne kadar dünyevi, hayvansal varoluşumuzda yalnızca bedenle ilgileniyor olsak da ki bu yüzden böyle bir yaşama hayvansal varoluş diyoruz, yine de içinde kalmamıza izin verilmez. Yaşamın gerçek anlamını bulmalıyız; aksi takdirde acı çekeceğiz. Doğa bizi buna zorlayacaktır.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Gerçekliğimiz Nedir? için yorumlar kapalı

Soru: Dostlarımın niteliklerini doldurmam ve ıslah etmem gerektiğini doğru anlıyor muyum?

Cevap: Elbette, bunlar sizin nitelikleriniz!

Soru: Bununla tam olarak nasıl ilişki kurmalıyız? İnsanların farklı kişilikleri vardır. Diyelim ki bir alçak ya da iyi birini görüyorum. Onlarla nasıl etkileşime girmeliyim ve bağ kurmalıyım?

Cevap: Bunun ne kadar kafa karıştırıcı olduğunu görebilirsiniz. Şimdi şunu soracaksınız: “Başkalarını kendimin bir parçası olarak görüyorsam, onları mı yoksa kendimi mi ıslah etmeliyim? Eğer onlar kendilerini ıslah ederlerse, benim içimde ıslah olmuş olacaklar. Ben kendimi ıslah edersem, onlar dışarıdan ıslah edilecekler. Ne yapmalıyız?”

Tüm bu kafa karışıklığını anlıyorum, ancak bunların hiçbiri gerekli değil çünkü sizi yalnızca gerekli pratik eylemlerden uzaklaştıracak her türlü felsefeye götürecektir. Nihayetinde hiçbir şey başaramayacaksınız; sadece kafanız karışacak veya başkalarına ne kadar zeki olduğunuzla övüneceksiniz.

İşte bu yüzden Kabala buna karşıdır! İlk olarak, insanlara verilen kısımları doğru bir şekilde uygulayabilecekleri ölçüyle sınırlar. Daha fazlasına ihtiyacınız yok. Ne için? Aksi takdirde, hepsi saçmalıktır, felsefedir.

Buna ek olarak, insanın doğru algılayamadığı bazı şeyler vardır ki bunlar onun kafasını daha da karıştırır. Buna izin verilemez. Hazırlıksız bir kişiye kuantum fiziğinden ve zamanın ötesindeki her türlü değişkenden bahsetmeye başlarsanız, sizin aklınızın başında olmadığını söyleyecektir.

Filed under: Kabala, Maneviyat - Kafa Karışıklığının Üstesinden Gelin için yorumlar kapalı