Soru: Sinemanın farklı kategorileri var. Sanat sineması, deneysel sinemadır. Daha ciddi filmler var, Hollywood var ve hepsi kendini önemli bir şey olarak konumlandırıyor. Eskiden sanat sinemasına hayrandım. Ama şimdi bu filmleri bile izleyemiyorum çünkü özünde, Dostoyevski hakkında söylediğin gibi, bir adamın yaşlı bir kadını öldürüp bunun hakkında yazması gibi, düz deneyimlerdir. Aslında bunun hiçbir faydası yok. Bu, insana gerçekten ne kazandırır ki?

Cevap: Sorun şu ki, insanın kendini ölçebileceği net bir ölçüt yok.

Örneğin, Dostoyevski’nin bir yandan aşk, diğer yandan nefret hakkında harika ifadeleri var. O, kendini nasıl konumlandıracağını bilmiyor.

Yani, insanların mutlak bir referans noktası, bir standardı yok. Bu da işi çok zorlaştırıyor.

Ve bahsettiğiniz sanat, çeşitli deneysel filmler ve diğer her şey, insan doğasında net bir temel olmadığı, kendimizi ölçebileceğimiz hiçbir şey olmadığı için sonu gelmez bir gevezelik.

Sonuç olarak, tüm bunlar hayvansal varoluş seviyesinin üzerine çıkmaya başlayan insan tarafından ihmal edilmeye mahkûmdur. Bunlar zeki, arayış içinde olan insanlardır, ancak kafaları karışıktır. Her şey yolundadır, tek bir şey hariç: Kendilerini ölçebilecekleri hiçbir şey, mutlak bir nokta yoktur.

Bu nedenle, yazılanlara rağmen, sonsuza dek kalacak hiçbir imge yaratamazlar. Sonuçta, eğer bu, Yaradan’a göre doğru ölçütlere sahip olmayan bir kişinin iç dünyasının tasviriyse, bu hiçbir şey vermez. Dolayısıyla her şey aynı kalır:  yaşlı bir kadını öldürdü, başka bir şey değil.

Sanat bu yüzden ölüyor, bu yüzden insanlar, insanlığın binlerce yıldır yarattığı tüm büyük eserleri ihmal etmeye başlıyor. Buna değer veren sadece birkaç naif entelektüel kalıyor.

Her şey yok olacak, belki müzik hariç, zira bir müzik eserinde her insan bir şekilde kendini ifade edebilir. Ama edebiyat, resim veya başka bir şey…

Resmin hâlâ bir geleceği var çünkü değeri hakkında yanlış bir uzlaşım var, zira sermayeyi koyacak başka bir yer yok. Diyelim ki Rembrandt bir milyon dolar değerinde, Rubens beş yüz bin dolar, bir diğeri şu kadar vs. Onların resimleri, para birimi olarak kalacak. Resim de böyle değerlendirilecek, başka bir şey değil.

Peki, elmaslar neden değerli? Gerçek şu ki, dünyada çıkarılması yasaklanmış birçok elmas yatağı var, aksi takdirde fiyatları düşer ve insanlar hiçbir şeysiz kalırdı. Ama diyelim ki kasamda 30 veya 100 milyon değerinde küçük bir taşım var. Ama aniden piyasaya birkaç kilo elmas atarsanız, taşımın fiyatı otomatik olarak on kat düşer. Bunu yapmanıza izin vermeyeceğim! Yani tüm bunların değeri görecelidir.

Ama klasik müzik kalacak çünkü tüm insani duyguları yansıtır ve onun içinde insan kesinlikle her şeyi ifade edebilir. Ahengi, ruhun yapısına uygundur. Resim kalacak çünkü menkul kıymet gibidir. Edebiyat ise hiç kalmayacak.

Soru: Öyleyse edebiyatın ne faydası var? Klasiklerin Tolstoy’un, Puşkin’in?

Cevap: Onları kim okuyacak?! Eminim ki şimdi bile artık okunmuyordur. Genç nesil bu kitapları okuyor mu?! Hayır.

Belki de klasiklerin, Tolstoy’un tüm eserlerinin elli sayfada sunulduğu kısaltılmış versiyonları vardır. Peki, bugün kim oturup Savaş ve Barış’ı okur? Kimin buna vakti var? Genç bir insan için sunduğu tüm olanaklarla günümüz internetinin yerini alabilir mi? Bu bambaşka bir dünya! Ve bunun için gençleri suçlayamayız.

Filed under: Dünya, Kabala, Maneviyat, Toplum | Sanat Sineması, Dostoyevski, Elmaslar… için yorumlar kapalı

 

Soru: Ruhun kökü nedir ve onu nasıl ediniriz?

Cevap: Ruhun kökü, ruhun kaynağı olarak adlandırılır; yani aranızdaki bağda ifşa olan Yaradan’dır. Egoizminizin içinde değil, iki egoist arasında karşılıklı ihsan etme niteliğinde ifşa olur.

Bu, her birinizin içindeki kişisel egoya rağmen, siz egoistler arasında ortaya çıkar ve tam da Yaradan’ın ifşa olduğu yer burasıdır.

Bu nedenle, egoizmleri ne kadar büyükse ve kendileri üzerinde ne kadar çok çalışırlarsa, Yaradan da aralarında o kadar çok ifşa olabilir. Ama her zaman onların arasında!

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Yaradan | Ruhun Kökü Nedir? için yorumlar kapalı

 

Yorum: İnsan, içinde yaşadığı dünyanın ne kadar berbat, iğrenç ve sınırlı olduğunu anlasaydı, birçok şeye bambaşka bir gözle bakardı.

Cevabım: Ama insanların toplama kamplarında, çalışma kamplarında, cezaevlerinde, her yerde yaşamaya nasıl alıştıklarını da biliyoruz.

Cezaevinden ayrılıp yanındaki köyde kalan bir arkadaşım vardı. Şaşırmıştım! “Burası güzel. Başka neye ihtiyacım var ki?” dedi. Bu, iyi bir gıda kaynağına, kültüre, her şeye sahip olan Leningrad ile kıyaslandığında böyleydi!

Alışkanlık! İnsanın başka hiçbir şeye ihtiyacı yoktur. Dahası, cezaevlerinde basit ilişkiler vardır, her şey açık ve nettir: sen kimsin, ben kimim. Tüm düzen çok daha basittir.

Yorum: Evet, insan zaten içinde yaşadığı tanıdık dünyaya gömer kendini.

Cevabım: Bu korkunç bir şey! Çevremizi sürekli bu şekilde algılıyoruz; sadece bizi mutlu eden, ihtiyaç duyduğumuz, yetiştirilme tarzımıza ve iç dünyamıza uygun olanı algılıyoruz. Gördüğümüz tek şey bu!

Ama sonsuz bir dünyasındayız! Aramızda ve çevremizde inanılmaz miktarda derinlik, olgu, güç ve eylem dönüyor! Bunların hiçbirini fark etmiyoruz çünkü istemiyoruz. Sadece önceden programlandığımız, alıştığımız şeyleri fark ediyoruz. Diğer her şey bilinçaltında eleniyor. İşte böyle yaratılıyoruz. Alışkanlık, bilincimizi etkileyen korkunç bir şey!

Soru: Gerçekliğin başka bir boyutuna geçtikten sonra, kişinin yaşadığı koşulları çok renkli bir şekilde anlatıyorsunuz. Ancak, çalışmak ve diğer her şeye ek olarak, bunun için bir arzu geliştirmeyi hedeflemek yeterli mi? Kişi gerçekten isterse, daha yüksek bir boyuta geçebilir mi?

Cevap: Hayır, arzu yeterli değildir çünkü arzumuz egoisttir; onu özgecil bir arzuya dönüştürmeliyiz.

İnsan, egoist arzusunun içinde üst dünyayı hissedemez. “Ama ben onu istiyorum!” Hayır, istemiyorsunuz; üst dünya olarak hayal ettiğiniz başka bir şey istiyorsunuz. Onu şimdi isteyemezsiniz çünkü her şey vermek, başkalarını sevmek ve kendinden çıkmakla ilgilidir. Sizin böyle arzularınız yok! Dolayısıyla bunu istediğiniz konusunda yalan söylemeyin.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Alışkanlığın Gücü için yorumlar kapalı

 

ARİ’nin Büyük Bir Tüccar Olması Gerçeği, “Gereklilik Ölçüsünde Maddesellik” İlkesiyle Nasıl Bağdaştırılır?

Sadece ARİ büyük bir tüccar değildi, aynı zamanda birçok başka Kabalist de büyük mülk sahipleriydi. Bu nasıl bağdaştırılır? Burada hiçbir çelişki yoktur. Islah, sadece arzuda gerçekleşir. Sadece geçimimizi sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda günde birkaç saatimizi bu dünyanın işleriyle meşgul olmaya ayırmamız gerekiyor. ARİ’nin büyük bir tüccar olması ya da çok kazanması onun maneviyatından hiçbir şey eksiltmez. Tam tersine, bu dünyada yaşarken ve diğer insanlar gibi işlerini sürdürürken bütünüyle manevi edinime bağlı kalabileceğini gösterir.

Filed under: ARİ, Kabala, Maneviyat | Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 149 için yorumlar kapalı

 

Arzuların Çatışmasıyla, Maneviyat Ve Maddesel Dünya Arasındaki İçsel Bölünmeyle Ne Yapmalıyız?

Baal HaSulam “Zohar Kitabı’na Giriş”te bu konu hakkında kapsamlı bir şekilde yazar. Nihayetinde, bu çatışan arzular koşuluna ulaşmamız gerektiğini, ancak kendimize: “Bugünden itibaren artık arzu etmeyeceğim!” diyerek, emir veremeyeceğimizi söyler. Kendimize parayı, onuru, bilgiyi, seksi, yemeği veya çeşitli eğlenceleri arzulamayı bırakmamızı söyleyemeyiz. “Arzulamama” duygusu, gelişimimizin bir sonucu olarak içsel koşulumuzun bir farkındalığı olarak ortaya çıkmalıdır.

Eğer çok çalışırsak, toplumda aktif olursak veya başka yollarla maneviyata yaklaşmak için yatırım yaparsak, sonunda maddesellik ve maneviyat arasındaki iç dengemiz maneviyat lehine değişecek ve maddesellikle yalnızca varoluşumuz için gerekli olduğu ölçüde meşgul olacağız. Böyle bir koşul, maddesellikle yalnızca gereklilik doğrultusunda meşgul olduğumuz bir durum olarak kabul edilir.

Maddesellikle meşguliyetimizin gerekli olup olmadığını nasıl kontrol edebiliriz? Eğer kendimizi ondan da kurtarmaktan gerçekten mutlu olacaksak. Dünyevi faaliyetlerimizin hiçbirine dahil olmamaktan gerçekten mutlu olursak. “Faaliyetler” her türlü tatmin anlamına gelir. Artık yemek, seks, para, onur veya bilgi gibi herhangi bir şey tarafından tatmin edilmek istemediğimizde, bunları yalnızca bu dünyada hayatta kalmamız için gerekli oldukları için sürdürürüz. O zaman bu, bunlarla meşgul olduğumuz değil, sadece Yaradan onları bu şekilde yarattığı için sürdürmek zorunda oldukları canlılık ölçüsünü doldurdukları düşünülür. Ancak o zaman maneviyata tamamen dalmış olduğumuz söylenebilir.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 148 için yorumlar kapalı

 

Soru: Zamanı maddi anlamda nasıl kullanacağımızı biliyoruz. Peki bu kavram maneviyatta nasıl kullanılıyor? Baal HaSulam bize neden zaman kavramını veriyor?

Cevap: Baal HaSulam, kendimizi zaman içinde gelişirken görebilmemiz ve böylece kendimizi ona göre değiştirebilmemiz için bize bu kavramı verir.

Zaman tamamen uydurulmuş, yapay bir kavramdır. Onun içinde, doğada gerçekten var olan hiçbir şey yoktur. Bu, insana yalnızca hayatını değiştirme olasılığını fark edebilmesi için verilmiştir.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Zaman Kavramı için yorumlar kapalı

 

Soru: Yaradan’ın şu üç kategorisi nedir: Bir, Eşsiz ve Birleşik?

Cevap: Bir, Eşsiz ve Birleşik kategorileri, dünyada tek bir güç olduğunu vurgular: Yaradan’ın gücü, ihsan etme ve sevgi gücü. Sadece O, Bir, Eşsiz ve Birleşik, her şeyi mutlak olarak yönetir. Kendisini, onlarla karşılaştırmak için kasıtlı olarak yarattığı güçler ve nitelikler bile O’nun kontrolü altındadır.

Soru: Aynı güç, neden farklı insanlara farklı şekillerde etki eder?

Cevap: Güç birdir, ancak insanlar farklıdır. Bu güce benzerliklerine veya tersine, ona karşıtlıklarına bağlı olarak, ona ya yaklaşırız ya da ondan uzaklaşırız.

Soru: “İnsanlar farklıdır” derken, sadece kişinin egoist seviyesini mi kastediyorsunuz?

Cevap: Evet, sadece Yaradan ile uyumları bakımından farklılık gösterirler. Diğer şeylerin önemi yoktur.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Yaradan’ın Üç Kategorisi için yorumlar kapalı

 

Soru: İnsanlık tarihi boyunca aşk hakkında birçok şarkı bestelenmiş ve birçok harika aşk romanı yazılmıştır. Öte yandan, aşk birçok trajediye ve savaşa da yol açmıştır. Aşk hakkında çok şey söylenmiştir. Belki de aşk, insanın en yüce duygusudur. Aşk nedir?

Cevap: Aşk, bir kişinin birine veya bir şeye karşı özel bir tutumudur. Denizi, müziği, hoş kokuları vb. severim. Buna da aşk denir.

Neden severim? Çünkü bana haz verir. Denizi, müziği, kokuları, gökyüzünü severim. Bana haz veren şeyleri severim. Tersine, bana acı veya sorun veren şeylerden nefret ederim. İnsanlara ve hayvanlara karşı duyulan sevgi veya nefret budur.

Bana haz veren şeyi sevip, bana acı veren şeyden nefret etmek “egoist sevgi”dir. Bizler hayvanlar gibiyiz; bizim için iyi olanı severiz ve bizim için kötü olan şeylerden uzak dururuz. Buna sevgi denir. Yani, bu bir nesneye duyulan sevgi değil, içimde uyandırdığı hisse duyulan sevgidir.

Örneğin, bir arkadaşımla karşılaşıyorum ve bana boşandığını söylüyor. “Ne oldu?!” “Aşk bitti.” Bu, aşkın birbirimizden haz alabildiğimiz ana kadar var olduğu anlamına gelir. Bugün bile doktorlar, eşler arasındaki aşkın 2-3 yıl içinde kaybolduğunu söylüyorlar.

Bu, Kabala bilgeliğinin bahsettiği sevgi değildir. Kabala bilgeliği, sevgiyi, birini veya bir şeyi kullanmaktan haz alan kişinin egosunun üzerinde bir şey olarak ele alır. Sevgi, iki seviyede inşa ettiğimiz bir şeydir.

Aramızda tartışmalar ve hatta nefret, yani birbirimizle anlaşmazlıklar içerebilecek bir ilişki seviyesi vardır. Aynı zamanda, bu anlaşmazlıkların üzerinde, “sevgi” denen özel bir bağ kurarız.

Bizler, bunun üzerinde çok çalışıyor, çabalıyor ve inşa etmek için zaman harcıyoruz. Buna “sevgi tüm günahları örter” denir. Bu, sevginin tam olarak aramızdaki günahların, anlaşmazlıkların üzerinde inşa edildiği anlamına gelir.

İki insan, ancak bu şekilde birbirleriyle bağ kurabilir ve böylece aralarındaki bağ: iyi, güçlü, sağlıklı ve gerçekten insani olur. Bu bağ, onların egoist olduklarını ve yarın yine bir anlaşmazlık yaşayabileceklerini, ancak yine de bağlarını güzel ve nazik hale getirmek için çalışmaya devam edeceklerini anlayan insanlar arasındadır ve buna “sevgi” denir.

Bu, cinsel çekicilik, alışkanlık veya bugün benim için iyi olan, ancak yarın tam tersi olabilecek bir şey üzerine inşa edilen sevgi değildir.

Aksine, bu, insanlar arasındaki sevgidir: bir erkek ve bir kadın, çocuklar, bir ulus içinde veya bir grup insan arasındaki sevgi. Ancak tüm bunlara rağmen, birbirimizden haz almaya dayalı bir şekilde davranmayız, yani birinden haz aldığımız için onu sevmeyiz. Sonuçta bu, hayvansal seviyede bir davranış olurdu.

İnsan seviyesinde, birbirimizden aldığımız her şeyin – hazlar veya tam tersi – ötesinde, aramızda sevgi bağları kurarız, hatta hoşlanmadığım alışkanlıkları nedeniyle diğerinden nefret edebilecek noktaya bile gelebiliriz. Yine de onu sevmek zorundayım, örneğin, aynı ulusa ait olduğumuz için.

O zaman, bu dünyanın seviyesindeki – fiziksel, ulusal vb.-  alışkanlıklar konusunda da birbirimize nasıl daha yakın olabileceğimiz üzerinde çalışırız.

Başka bir deyişle, sevgi, birbirleriyle bağlanmak zorunda oldukları ve bu bağı seçtikleri için, birbirleriyle bağ kuracak insanlar arasındaki ilişkide en yüce değerdir. Sonra onlar bunun üzerinde sürekli çalışırlar.

Bu nedenle, “sevgi tüm günahları örter” denir. Aramızda “günahlar”, çeşitli anlaşmazlıklar vardır ve bunların üzerinde sürekli sevgi inşa ediyoruz. Dahası, anlaşmazlıklar ne kadar fazla olursa, bunların üzerinde sevgi o kadar güçlü olmalıdır.

İnsanları bu şekilde eğitmeliyiz. O zaman tüm dünya, tüm insanlık üzerinde sevgi şemsiyesini açabileceğimiz bir duruma gelebileceğiz. Sevgi tam olarak budur. Aksi takdirde, bu sadece bedeniniz için iyi olan bir şeyi sevdiğiniz, fizyolojik bir sevgidir; bu hayvansal sevgidir, oysa insan sevgisi, beni diğerinde mutsuz eden her şeyin üzerinde inşa edilir. Beni diğerine bağlı kalmaya zorlayan bir neden, daha yüksek bir değer vardır.

İkimiz de, normal şartlarda ülke, hayat ve diğer her şey konusunda her türlü anlaşmazlığımız olduğunu biliyoruz, ancak her halükarda, farklı olmamıza ve yapımızın farklı olmasına rağmen, birbirimize bağlı olmamız gerektiği sonucuna varıyoruz.

Bu bağı, sevgimizi, yavaş yavaş, adım adım, fiziksel bedenlerimizin ötesinde, aramızdaki bağda birlikte ulaşmamız gereken üstün hedefimize dayanarak inşa ediyoruz.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat, Sevgi | Sevgi Nedir Ki? için yorumlar kapalı

 

Soru: Eyleme değer bir niyet nedir?

Cevap: Bizim dünyamız bir eylem dünyasıdır. Tüm dünyevi hareketlerimiz, eylemin kendisine dayanır. Hareketlerimiz niyetle değil, yalnızca eylemle ölçülür. Bizim dünyamızda, niyeti doğru bir şekilde fark edip etmediğimizden, yeniden üretip üretmediğimizden, değerlendirip değerlendirmediğimizden ve tartıp tartmadığımızdan emin olamayız; oysa eylemler, geride açık ve somut bir sonuç bıraktıkları için görülebilir, ölçülebilir ve karşılaştırılabilirler.

Niyetler, hem başkaları hem de kendimiz için anlaşılmaz olan ve bir dakika içinde unutulan içsel motivasyonlarımızdır. Bununla hiçbir şey yapılamaz.

Kabala bilimi, hem eylemlerden hem de niyetlerden oluşan özel varlıklar olduğumuzu söyler. Bir insan ne kadar gelişmişse, salt hayvansal varoluştan o kadar uzaklaşır, niyeti o kadar güçlü olur ve eylemi belirleyen şey niyettir. Yani, eylemin kendisi önemsiz olabilir, ancak ardındaki niyet büyüktür. Bu gibi durumlarda, eylemi gerçekleştiren kişi tam olarak niyete odaklanır.

Örneğin, birine küçük bir hediye verirsem veya benim için çok zor olan ama tüm ruhumu koyduğum bir eylemde bulunursam, eylemimin sonucunu alan kişi, bunu eylemin kendisiyle değil, çaba ve iyi niyetle ölçer.

Niyeti nasıl ölçebiliriz? Bu bir sorundur çünkü dünya giderek küreselleşiyor. Bizler aramızda tek bir ilişki sistemi kurmalıyız. Ancak bunu yalnızca eylemlerle değerlendiremeyiz.

Sonuçta, katkısı, maaşını ve başkalarının ona nasıl davrandığını belirleyen bin birimlik üretimle ölçülen bir fabrikada çalışan bir makinist gibi çalışmıyorum. Günümüzde, niyetlerin ölçüldüğü giderek daha fazla meslek ortaya çıkıyor. İnsanlar arasındaki ilişkileri ölçmeye çalışıyoruz: onları nasıl etkilediğimi, benim sayemde nasıl uyandıklarını, nasıl hizmet alışverişinde bulunduğumuzu vb. Yani niyet giderek daha büyük bir önem kazanıyor.

Ve bu nedenle dünyamız büyük bir sorunla karşı karşıya. Ne kadar gelişirsek, hayvansal koşuldan ne kadar uzaklaşırsak, niyetleri ölçme ihtiyacı o kadar artar. Yine de onları ölçemeyiz.

Dolayısıyla, insanın tutumu, dünyayı tanımlar. Dünyanın kendisi de niyetlerimizin bir sonucu haline gelir.

Ve burada bir sorun ortaya çıkar: Dünya, aşırı üretimden veya birbirimizle geçinememekten değil, niyetlerimizin yanlış olmasından dolayı krize girer. Fakat onları nasıl doğru hale getireceğimizi, nasıl değerlendireceğimizi ve tartacağımızı bilmiyoruz.

Birdenbire, bizim için hiç beklenmedik bir şekilde, kendimizi maddi olmayan bir dünyada buluruz çünkü aramızda ölçemediğimiz veya açıklayamadığımız sayısız duygusal, ruhsal ve manevi bağ ortaya çıkar. Niyetler, eylemlerden daha önemli hale gelir ve dünya garip ve insan yaşamına uygunsuz hale gelir. Dünya, sadece insanların hayvansal koşulu için yaratıldığından, “bizi kendinden dışarı itmeye” başlar.

Bizler, şu zamanda hayvanlar gibiyiz. Hayvanlar birbirlerinden utanmazlar: Seni yemek istiyorum; kaçmayı başarırsan kaçarsın, kaçamazsan seni yerim. Her şey niyetlere değil, net eylemlere dayanır. Ve niyetler, kesinlikle nettir çünkü eylem ve niyet örtüşür.

Ancak hayvansal seviyeden insan seviyesine yükseldiğimizde, niyetlerimizi hesaba katmaya başlamak zorundayız. Ve niyetlet ancak Kabala ilminin yardımıyla değerlendirilebilir.

Soru: Saf haliyle niyete bir örnek verebilir misiniz? Nedir bu niyet?

Cevap: Diyelim ki size karşı belirli bir niyetim var. Siz bunu ne görüyorsunuz ne de biliyorsunuz. Ben bunu kendi içimde belirlemeli, bilmeli ve test etmeliyim. Eğer niyetimle size zarar vermek istiyorsam, o zaman kendime zarar veririm.

Öte yandan, niyetler dünyası çok daha basittir. Onun içine girdiğimizde, sanki tüm eylemleri yok eder, tüm dünyamızı “siler” ve geriye sadece noktalar ve bu noktaların birbirlerine yönelik niyetleri kalır. İşte manevi dünya budur.

Her biri, en azından kendi etrafındaki belirli bir yarıçapta, başkalarıyla belirli bir niyetle ilişkili olan 7 ila 8 milyar nokta hayal etmeye çalışın: iyi ya da kötü, artı ya da eksi. Niyet, ya bir başkasını, sizin anladığınız şekilde değil, onun anladığı şekilde iyi hissettirmeye ya da onun anladığı şekilde değil, sizin anladığınız şekilde kötü hissettirmeye yöneliktir.

Soru: Gerçekten sadece iki niyet olabilir mi?

Cevap: Sadece iki, başka bir şey yok. Ve her biri büyüklüklerine göre derecelendirilebilir. Başkalarına karşı tutumlarımız, dünyamızı ve üst dünyaya geçişimizi belirler.

İnsanların sahip olabileceği tüm olası niyetleri sıralıyor ve yalnızca onların aralarında var olanları dikkate alıyoruz. Başkalarına karşı olumluysalar, manevi; olumsuzsalar, dünyevi olarak adlandırılırlar.

Dünyevi seviyedeki tüm niyetlerimiz, yalnızca kendimiz içindir ve başkalarının zararınadır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Niyet | Dünya – Niyetlerimizin Sonucu için yorumlar kapalı

 

Hazırlık Döneminde Hangi Arzu Büyür?

Hazırlık döneminde, maneviyat için “uyumama izin vermeyene kadar” denilen arzuyu geliştiririz. Baal HaSulam bunun, sevdiği şeyi öylesine arzulayan şehvetli bir insan gibi olduğunu yazar ki, gözlerinin önünde sadece bu arzu durur ve gece gündüz onu unutamaz. Buna tam Lo Lişma denir. Ve kişi bundan Lişma’ya geçiş yapar.

Bu geçişi nasıl yaparız? “Çabaladım ve buldum” iledir. Neden “buldum”? Çünkü esasen arzumuzun doldurulması için çabalarız, ancak bunun yerine ihsan etmek için bir ıslah alırız ve farklı türde bir dolum alırız. Burada bir tür optik yanılsaması vardır çünkü özlemini çektiğimiz şeyi almayız. Ancak doyumu almaya başladıktan sonra, bunun gerçekten özlemini çektiğimiz şey olduğunu görürüz, bunu bilmesek bile. Bu arzu içimizde farklı bir form almıştır.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 147 için yorumlar kapalı