Manevi Doyumu Nasıl Alırız?

Maneviyatın hazzını ancak ihsan etme niyeti olan bir arzuda alabiliriz. Yani, bir eklemeye ihtiyaç vardır ve bu ekleme, arzuya gelen ihsan etme niyeti, ancak yukarıdan, çalışma yoluyla, saran ışık aracılığıyla bir şifa olarak alınabilir. Baal HaSulam’ın “On Sefirot’un Çalışılmasına Giriş” kitabının sonunda yazdığı şey budur; bir arzu ne kadar büyük olursa olsun, bir niyet eklemesine sahip olmalıdır.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 146 için yorumlar kapalı

 

Soru: Kabala’nın kaderi etkilediğini söylüyorsunuz. Örneğin, bir filmde rol alan bir oyuncu, oynadığı rolden etkilenir. O karakterin hayatını yaşıyor gibi görünür.

Ya tüm reenkarnasyonlarınızdan geçmeniz, kendinizi bu teatral role büründürmeniz ve bu koşullarınızı hızla geçmeniz gereken yöntemi seçersek ne olur? Diyelim ki önce bir prens, sonra bir dilenci, sonra da başka biri oldunuz. Sonuçta, her ruhun gelecekte geçmesi gereken kendine özgü bilgi kayıtları vardır. Öyleyse, bütün bir hayatı yaşamak yerine, insan bunu teatral yoldan geçebilir mi?

Cevap: Hayır, bu kesinlikle gereksizdir! İnsan neden yapay bir şekilde reenkarnasyonlardan geçsin ki?

Hepimiz sınıf tekrarı yapan öğrencileriz; yıl yıl geri bırakılmışız ama en sonunda dışarıdan, hızlı ve basit bir şekilde mezun olacağız. Sadece alırsın ve her birinde birkaç yıl oturmak yerine, on sınıfı bir yılda geçersin. İşte Kabala bilgeliğinin sunduğu şey budur.

Aniden önünüzde öyle imkânlar açılır ki, artık hiçbir şey sorun olmaz ve tüm dünya önünüzde açık bir harita gibi durur. Her şeyin içinden sakin bir şekilde, kolayca, keyifle, sanki bir piknikteymişsiniz gibi geçersiniz.

Olgunlaşma süremizi, tıpkı bir kuluçka makinesinde olduğu gibi, kısaltabiliriz: bir-iki ve tamam, doğal uzun ve acı verici yolu izlemek yerine.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Olgunlaşma Süremizi Kısaltın için yorumlar kapalı

 

Soru: Düşüşler ve yükselişler hakkında çok konuşuyoruz. Düşüş, ben ve dış dünya anlamına gelirken, yükseliş, benim Yaradan’ın içinde olduğum ve Yaradan’ın benim içimde olduğu anlamına mı gelir? Bu koşulların aynı mı olması gerekiyor yoksa verildikleri gibi mi olmalılar? Bu yolu yumuşatmak mümkün mü ve bu bize mi bağlı?

Cevap: Sürekli olarak, Yaradan’ı hem içimizde hem de dışımızda hissettiğimiz bir koşulda var olmaya arzulamalıyız.

Ben de dahil olmak üzere, tüm dünyayı dolduran Yaradan hissi, en mükemmel koşuldur. Diğer tüm koşullar, hem içimizde hem de dışımızda O’nu hissetme arzumuzu daha da güçlendirmek için Yaradan tarafından verilmiştir.

“O’ndan başkası yok”, tam olarak, O’ndan başka gerçekten hiç kimsenin olmadığı hissini ifade eder. O halde ben kimim? Ben, “Evet, gerçekten, O’ndan başkası olmadığını hissediyorum!” diyen kişiyim.

Geriye kalan tek nokta budur. Bu, ruhumuzun merkezidir. Geri kalan her şey Yaradan’dır.

Soru: Mümkün olduğunca yükselişte olmak, her zaman Yaradan’la birlikte, biz O’nun içinde ve O bizim içimizde olarak var olmak bize mi bağlıdır?

Cevap: Sorun yok. Grubunuzu, her zaman bununla meşgul olacak şekilde organize edin. O zaman grup sizi tutacaktır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | İçeride Ve Dışarıda Yaradan’ı Hissedin için yorumlar kapalı

 

Soru: Kişi kendini daha büyük bir ilerlemeye nasıl teşvik edebilir? Hedef, ana ve tek teşvik unsuru olabilir mi?

Cevap: Olabilir. Bu sadece çevreye bağlıdır. Grup, size sürekli olarak hedefin yüceliğini aktarmalı ve bu hedefin en önemli şey olduğu hissini yaratmalıdır. Gerekli minimum şeye sahipsiniz, bu yeterlidir. Gerisi sadece içsel büyümede, grup içindeki ilişkilerde yatmaktadır.

Hızlıca, onlu aracılığıyla Yaradan’a dönelim ve O’nu bize yardım etmeye zorlayalım, böylece O kendini onlunun içinde ifşa etsin. Bunu yapabiliriz.

Yorum: Ama bu dünyada çok şey yapıldı: çok sayıda yasa keşfedildi, çok sayıda kahramanca eylem gerçekleştirildi.

Cevabım: Bütün bunları insanlar yapmadı, Yaradan yaptı. Onları acılara, kahramanca eylemlere ve suçlara itti. Bu yüzden buna “Yaradan çalışması” (Avodat HaShem) denir.

İlerlememiz de O’nun eseridir; arzunun üzerindeki ışığın eseridir. Arzu kendi başına kesinlikle hareketsizdir. Sadece hazların parıltısını veya acıların itmesini hissettiği ölçüde hareket edebilir. Bu, dünyamızın, maddemizin özelliğidir.

Bu nedenle, kişinin kendi başına yapamayacağı özel bir eylemi ona atfetmek mantıklı değildir. İçsel duyarlılığı yüksek insanlar bile, bir kişinin bu şekilde, başka bir kişinin ise farklı bir şekilde yaratıldığını söyleyecektir. Bir falcı geleceğimizi tahmin edebilir.

Başka bir deyişle, bir kişiye bağlı olan tek bir şey vardır, o da Yaradan’a olan özlemi ve beni Yaradan’a, O’nun beni kendine çekmesinden daha hızlı bir şekilde yaklaştıracak bir çevreye girmek istemesi.

Özgür iradenin özü budur. Umarım bunu fark ederiz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Yaradan’ı Bize Yardım Etmeye Zorlayın için yorumlar kapalı

 

Yorum: Büyük devlet adamı, Büyük Britanya Başbakanı, askeri lider ve edebiyatta Nobel Ödülü sahibi Winston Churchill, büyük bir stratejist, taktikçi, politikacı ve konuşmacı olmasını sağlayan liderlik yasalarını formüle etmiştir. Birinci yasa: “Anın tadını çıkarın.”

Cevabım: Doğru. Çünkü içinde bulunduğunuz andan memnun olmadıkça hiçbir şey üretemezsiniz.

Yorum: “Gerçekçi olun.”

Cevabım: Evet, insan karanlık ve aydınlık tarafları, olasılıkları mutlaka tartmalı ve gerçekçi bir şekilde orta yolu seçmelidir.

Yorum: “Kaderinizi belirleyin.”

Cevabım: Var oluş amacınızı seçin ve bunu yavaş yavaş, sürekli ve kesin bir şekilde gerçekleştirin.

Yorum: “Hatalardan ders alın.”

Cevabım: Mümkün olduğunca.

Soru: Bunun mümkün olmadığını mı söylemek istiyorsunuz?

Cevap: Mümkündür, ancak yalnızca belirli sınırlar dahilinde. Çünkü prensipte hatalar, onlardan ders çıkarmak için gereklidir. Geçmiş hatalardan pişmanlık duymak için değil, tam olarak onlardan ders çıkarmak için.

Soru: Peki insan gerçekten hatalardan ders çıkarır mı?

Cevap: İnsan ders çıkarmaz, tekrar hata yapar. Sürekli bir şekilde yükselmek için hatalar gereklidir.

Soru: Yani kişi sürekli onlara mı dayanıyor?

Cevap: Evet, onlara ihtiyaç vardır. İnsan hiçbir durumda geçmiş hatalardan pişmanlık duyulmamalıdır. Aksine, bunları yaşayıp ilerlediğiniz için sevinmelisiniz.

Yorum: İnsan sürekli “Ne hata yaptım! Ne yaptım!” diye düşünmeli.

Cevabım: Kendinize eziyet etmek olabilecek en kötü şeydir!

Yorum: Nasıl olduğunu bilmiyorum. Kendimi defalarca bu düşüncenin içinde buluyorum.

Cevabım: O zaman şu anda bile hata yapıyor olabileceğiniz gerçeğini kabullenin, her şey yoluna girecektir. Ve o zaman zaten iyi bir ruh haline sahip olursunuz ve ilk maddeye göre doğru anı yakalarsınız: “Anın tadını çıkar” ve her şey yolunda gider.

Yorum: “Sadece işinizi yapın.”

Cevabım: Doğru, her gün sistematik olarak yapmak zorunda olduğunuz şeyi yapın ve bir günü diğerine, bir günü diğerine ekleyin ki, hepsi fikrinizin, kendinize koyduğunuz hedefin gerçekleşmesine katkıda bulunsun.

Yorum: “Kendi deneyiminizle doğrulayın.”

Cevabım: İnsan bazen bir çizgi çekip, sonuçta bir şey yaptığından, dünyaya bir şey getirdiğinden, kendini bir şekilde gerçekleştirdiğinden emin olmalı.

Soru: Yani bu onay işareti gerekli mi?

Cevap: İlerlemek için bu onay işareti gereklidir. Belki biraz düzeltme yapılır ama genel olarak pek bir şey değişmeyecektir, olduğunuz gibi kalacaksınız. Ama bu gereklidir.

Yorum: “Adil olun.”

Cevabım: Her şeyden önce kendinize karşı adil olun. Kendinizi başkasının yerine, başkalarını da kendi yerinize koymaya çalışın ve bundan şu sonucu çıkarın: Başkalarından ne kadar daha iyi değilsiniz ve prensipte işlevini ne kadar yerine getiriyorsunuz? En azından, kendinizden beklediğinizin fazlasını başkalarından beklemeyin.

Yorum: “Çizgiyi çekin.”

Cevabım: Altına düşemeyeceğiniz ve her zaman üstünde olmak istediğiniz. Bu elbette bir rüya!

Soru: Peki sizin çizginiz nedir?

Cevap: Bu çok değerli bir hayal. İnsan böyle şeylerden bahsetmez. Öğrencilerimi bu dünyanın büyük liderleri olarak görmek isterim. Evet, öyle.

Soru: Öğrencilerinizin içinde zamanla kaybolmak mı istiyorsunuz, yoksa onlar sizin devamınız mı olsunlar?

Cevap: Evet, benim devamım… Ben kimim? Onların, öyle bir seviyeye yükselmelerini istiyorum ki, dünyayı manevi hedefine ulaştırmaya layık olsunlar.

Yorum: “Her zaman kendiniz olarak kalın.”

Cevabım: Yani, kendinizi kandırmayın. Kendinizi olduğunuzdan daha üstün görmeyin; buna alışın, belki de (belki de!) herkesten daha kötü olduğunuz gerçeğini kabullenin. Ve her zaman şöyle diyebileceğiniz şekilde davranın: “Herkesten daha iyisini yapmaya çalıştım ve ortaya çıkan sonuçtan her zaman memnunum.”

Yorum: Ama herkesten daha kötü olmanız, normal bir insanı gerçekten memnun etmez. Eğer böyle hissederse, her zaman depresyonda olacaktır.

Cevabım: Ama bana soruyorsunuz, sıradan birine değil. Ben iki çizgi arasında varım: gerçek çizgide ve arzulanan çizgide ve her zaman ikisinin arasında olmaya çalışıyorum.

Yorum: “Gerçeği doğrudan yüzüne söyleyin.”

Cevap: Gerçi deniyorum. Her ne kadar öğrencilerimden her gün belki de hiç söylenmemesi gerektiğini hissetsem de.

Soru: Yani, çok fazla gerçeği doğrudan yüzüne söylüyorsunuz. Bunu öğrencilerinize söylüyorsunuz. Peki, öğrencinize değil de başka birine gerçeği doğrudan yüzüne söyleyebilir misiniz?

Cevap: Hayır, kişi bunu yapmamalı. Kesinlikle hayır! Ne demişler: “Körün önüne engel koymayın.”

Yorum: “Kendi pusulanızı takip edin.”

Cevabım: Evet. Bu demektir ki, hayatta bir yönünüz varsa, pek çok hoş olmayan şey söylemek ve doğal olarak da birçok hoş olmayan şey duymak zorunda kalacaksınız. Ama o yoldan ilerlemelisiniz, zira aksi takdirde bir hiçsiniz.

Burada hiçbir uzlaşma olamaz. Aksi takdirde, o siz olmayacaksınız, o zaman gidin bulaşıkları yıkayın. Hepsi bu.

Yorum: Bir keresinde şöyle demiştiniz: Öğretmeniniz Rabaş sizi öyle bir hazırladı ki, ondan sonra hiçbir şeye, var olan tüm o “tekliflere” kanmayacaktınız.

Cevabım: Evet, çünkü çok fazla fırsat vardı. “Bize gel, her şey güzel olacak. Burada böyle bir grup, böyle bir toplum yaratmalıyız. Yoksa…” diyen çok sayıda düşman vardı.

Yorum: “Kimse size gelmeyecektir.”

Cevabım: Sadece “kimse gelmeyecek” değil, “Seni yiyeceğiz!” İşte! Sonunda beni yemediler. Birbirlerini kemiriyorlar ve biz varız.

Yorum: “Bilinmeyeni kabul edin.”

Cevabım: Evet, bilinmeyenin içinde yaşamak çok güzel. Yani senin için her an, beklemediğin yeni bir şey ortaya çıkıyor ve nasıl olacağı senin için önemli değil. Çünkü bir yerlerde belirlenmiş ve sana iniyor ve sen onu kabul etmeye hazırsın.

Soru: Ama hedefe ulaşıp ulaşamayacağınız sizin için önemli değil mi? Yoksa önemsiz mi?

Cevap: Hayır! Ona ulaşmaya çalışıyorum ama benim için hiçbir şeyin önemi yok. Hiçbir şeyin! Hayır-hayır, bunlar farklı şeyler. Bunlar iki çizgi.

Soru: Yani, sonuç, ona ulaşıp ulaşmamanız sizin için önemli değil mi?

Cevap: Elbette hayır.

Soru: Peki burada önemli olan ne: gayret etmek, ilerlemek, devam etmek mi?

Cevap: Elimden geldiğince devam ediyorum. Ve her dakika, başıma ne gelirse gelsin, onu şükranla karşılamalıyım. Ve hepsi bu. Bu kadar basit!

Aksi takdirde insan yaşayamaz. Yoksa bunca yıl taşıyabilir miydim? Hayır.

Yorum: Tekrar derse, tekrar derse, tekrar tekrar herkesi canlandırmak, harekete geçirmek için.

Cevabım: Evet. Ve bu benim için zor değil. İnsanlar bunun çok büyük bir çaba olduğunu, tekrar tekrar, her seferinde ve defalarca tekrarlandığını düşünüyor. Ama ben kendimi tekrar etmiyorum, benim için hiçbir dakika bir diğerine benzemiyor! Hiçbiri!

Yorum: Sizinle geçirdiğim bunca yıl boyunca hep aynı soruların sorulmasına şaşırıyorum! Ve böylece, yeniden başlıyorsun, yeniden başlıyorsun…

Cevabım: Bana göre bunlar aynı sorular değil.

Soru: Öğrencinin yeni olduğunu mu, yoksa kendinizin yeni olduğunu mu hissediyorsunuz?

Cevap: Ne o ne de ben, birlikte şimdi dünyada daha önce var olmayan yeni bir niteliği ifşa etmiyoruz. Çünkü dakikaların hepsi birbirinden farklıdır.

Ve bu yüzden zor değil. Hiç zor değil! Ama dünya bunu anlamıyor. Kabala öyle bir yaklaşım sunuyor ki, tüm yaşam gerçek bir macera.

Yorum: Yani, tıpkı gözleri kocaman açık, sürekli yeni bir dünya keşfeden bir çocuk gibisiniz…

Cevabım: Evet, bu yüzden enerji ve kıvılcıma sahipsiniz. Elbette. Bu, Yaradan’ın bir hediyesidir!

Filed under: Uncategorized | Churchill: Liderlik Yasaları için yorumlar kapalı

 

“Eşsiz ve Birleşik” nedir (Bölüm 1, İçsel Gözlem, 1)

Eşsiz, birbirinden farklı olan tüm dereceleri, onları tersine çevirip kendi eşsiz formuyla eşitleyecek kadar parlayan ve hükmeden üst ışığı ifade eder. “Birleşik” ise bu hükmün sonunu, yani O’nun, onların formlarını eşitleyip, O’nun gibi “eşsiz” hale geri döndürdükten sonrasını ifade eder (Baal HaSulam, On Sefirot’un Çalışılması).

Tüm yolumuz, tam birliğe ulaşana kadar giderek daha da büyük bir birliğe ulaşmaktır.

Ve birleştiğimizde, içimizdeki “birleşik”i ifşa ederiz.

Bu koşula “birleşik” denir ve kendi içindeki tüm önceki formları içerir.

Dereceleri tamamen farklı, hatta birbirine zıt ve çelişkili olarak görürüz, ancak tüm bunları bizim için düzenleyene “Eşsiz” denir. Ve O’nunla ilişkili olarak, tüm bunlar tamamen farklı bir şekilde ortaya çıkar. O’nun tek bir eylemi vardır, ancak bize tamamen farklı eylemler gerçekleşiyormuş gibi gelir.

Biz tüm bunları bir araya getiremeyiz, ancak O’na “Birleşik” diyoruz çünkü tüm bu çok sayıda ve zıt koşullardan geçerken, tüm eylemlerinde tek bir biçim ve tek bir amaç olduğunu ifşa ediyoruz.

Çalışmamızın tüm kökü burada yatar. Kendi içimizde, farklı, yabancı ve zıt her türlü eylemi, niteliği ve koşulu keşfederiz. Ancak bunları birleştirmek, birliğe, köke ulaştırmak için çabalamalıyız.

Kökten birlik doğar; ancak duyularımızda, bize ayrılığımızı, birlik eksikliğimizi göstermek için çok sayıda çeşitli tezahür ve eyleme bölünür.

Eğer tüm bunları bir araya getirip tek bir köke bağlarsak, zira tüm bu formların içinde tek bir düşünce ve tek bir ilişki vardır, o zaman bu eşsiz ve birleşik kökü edineceğiz.

Bize farklı görünen tüm bu formlar, kendi kusurlarımızın ve bozukluklarımızın kanıtıdır. Ve tam da bu yüzden onları eşsiz ve birleşik bir forma atfetmeli ve getirmeliyiz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | “Eşsiz Ve Birleşik” için yorumlar kapalı

 

Soru: Gelecekteki formumuzun sonucunun, Yaradan’ın cevabı-MAD olduğunu söyleyebilir miyiz?

Cevap: Evet, Yaradan’ın cevabı, bizim hakkımızdaki nihai kararı olmasa da, her halükarda, Yaradan’ın tüm geçmiş eylemlerini O’na karşı tek bir eylemde ifade edebileceğimiz bir bulmacaya dönüşür.

Ancak bu şekilde bir sonraki dereceye yükselebiliriz.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Bir Sonraki Dereceye Yükselmek için yorumlar kapalı

 

Soru: On Sefirot’un Çalışılması’nda incelenen üst manevi dünyaların bir parçası olan Adam HaRishon’un Partzuf’u, Yaradan’ı ifşa eden ve aynı zamanda Adem olarak da adlandırılan ilk insanla (Adam HaRishon) nasıl ilişkilidir?

Cevap: Yaradan’ı ifşa eden ilk insan olan Adem, bizim gibi bir insandı. Anne ve babasından doğdu, bu dünyada yaşadı ve bir gün üst gücü, Yaradan’ı ifşa etmeye başladığı bir koşula ulaştı.

Onun içinde aniden böyle bir arzu uyandı ve şöyle düşünmeye başladı: “Ne için yaşıyorum, nereden geldim, neden ve beni kim kontrol ediyor?” Bu her birimiz için geçerlidir. O, manevi dünyayı bu şekilde ifşa etti.

O, bizimki gibi gelişmiş bir egoizmle kıyaslanamayacak kadar bayağı olmayan, çok hassas bir ruha sahip olmasıyla öne çıkıyordu. Bu nedenle, bu ifşayı kendi başına yapması daha kolaydı. Bu, tüm bu kırık ruhlar sisteminde, aşağıdan yukarıya yükselişinin başlangıcında ortaya çıkan ilk manevi gendi (Reşimo); bu, Yaradan’ı ilk ifşa eden insan olan Adem’di.

Adam HaRishon’un Partzuf’u, dünyalar yukarıdan aşağıya yayıldığında, Atzilut dünyasının Zeir Anpin (ZA) ve Nukva’sı tarafından yukarıdan yaratılan manevi bir nesnedir. ZA ve Nukva onu kendi seviyelerine, hatta Aba ve İma seviyesine yükseltir; burada, erkek ve dişi olmak üzere iki parçasını yani Adem ve Havva’yı birleştirir (Zivug), böylece Aba ve İma gibi olabileceğini ve her şeyi ihsan etmek uğruna yapabileceğini düşünür.

Ancak bu birleştirmeyi yaptığında, ihsan etmek uğruna bunu yapamayacağını ifşa eder ve parçalanır. Bu, Kabala biliminde çalışılan ortak ruh olan Adem HaRishon’un Partzuf’udur.

Parçalandıktan sonra onun parçaları düşer, daha da aşağıya iner, ta ki en “dibe” ulaşana kadar. Oradan itibaren kendi araştırmalarına ve netleştirmelerine başlarlar. İlk olarak, cansız, bitkisel ve hayvansal seviyeler hakkında sayısız açıklama vardır; bunların özgür iradesi yoktur ve yalnızca ışık hareket eder, onları açıklığa kavuşturur ve birbirine bağlar, onlardan herhangi bir talep gerektirmez.

Ancak bu açıklamalar biriktikten ve sıra bir sonraki seviyenin arzularına ulaştıktan sonra, tüm kırık Reşimot’dan gelen insan seviyesinin bilgi geni ilk kez ortaya çıkar. Konuşan insan seviyesinde ilk kez ortaya çıkan bu yeni Reşimo, “Adem” olarak adlandırıldı ve 5.771 yıl önce yaşamış dünyamızdan bir adama aitti.

O, Yaradan’ı “aşağıdan yukarıya” yani bizim dünyamızdan edinen ilk kişiydi. Tıpkı bizim gibiydi, yalnızca böyle bir Reşimo’yu ifşa eden ilk insandı.

İlk olduğu için, Kabalistik bir grubu veya çevresi yoktu. Ancak ıslah, en hafif Reşimo ile başlar, bu yüzden ona yukarıdan manevi bir uyanış sağlamak yeterliydi ve ardından kendisi ifşayı aradı ve ulaştı. Ondan sonra ifşa olan Reşimot giderek daha da ağırlaştı.

Bizler bu günü, bizim dünyamızdan bir insanın, manevi dünyanın, Yaradan’ın ilk ifşasını, Yeni Yıl’ın, Roş Haşana’nın başlangıcı olarak kutluyoruz.

Ve dünya “ondan beş gün önce” yaratılmıştı; yani Adem, üst dünyaları, Sefirot’u, Partzufim’i kendi içinde bir şekilde hissetmeye başlamıştı ve bu ilk hafta boyunca ifşa ona geldi.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Adem Adında İlk İnsan için yorumlar kapalı

 

Yorum: Yetişkinler olarak şimdi nasıl bir oyun oynamalıyız?

Cevap: Ciddi bir şekilde oynamak, Yaradan’ı oynamak demektir.

Yorum: Bunun ne olduğunu açıklayın.

Cevabım: Yaradan’ın tüm düşüncelerimizde ve eylemlerimizde aramızda olduğundan emin olmaktır. Buna ciddi bir şekilde oynamak denir.

Soru: Herhangi bir şey yapmadan önce, Yaradan’a yalvarmaya çalıştığımızı söyleyebilir miyiz?

Cevap: Evet, bunu O’nun için, O’nun yararına, O’nun rızası için yaptığınızı hayal edin. O’nun için demek, başkaları için demektir. Yaradan’ı hiçbir şey etkilemez; O’nun hiçbir şeye ihtiyacı yoktur. Tek bir olasılık vardır, o da O’ndan başkaları için hareket etme gücü almaktır.

Soru: “Mutlu olmak istiyorum” formülü, “İnsanların mutlu olmasını istiyorum ki böylece etrafımdaki herkes mutlu olsun” şeklinde mi değişiyor?

Cevap: Ama gerçekten mutlu. Benim onların mutlu olmalarını istediğim gibi değil, Yaradan’ın mutlu olmalarını istediği gibi. Çünkü bu evrenin yasasıdır. Mutlak ve nesneldir.

Soru: Her şey ne kadar da kesin! Peki, Yaradan insanların nasıl mutlu olmasını istiyor? Yaradan için bu ne anlama geliyor?

Cevap: Başkalarının yerine geçmeye, oraya geçiş yapmaya ve onlar için en önemli olanı hissetmeye çalışın. Ve bunu onlarla birlikte inşa edin.

Soru: Geçiş sürecinde, insanlar için en önemli şeyin ne olacağını düşünüyorsunuz?

Cevap: Birbirlerine yakın hissetmek.

Soru: Bu mu? İnsanın içinin en derininde olan tek şey bu mu?

Cevap: Evet, insan bunda mükemmelliği hissetmeye başlar.

Soru: Yani içinde huzur, mutluluk ve güvenlik mi var?

Cevap: Bu her şeyin tamamlanmasıdır. Son değil, tamamlanma, saf mükemmellik.

Soru: Peki tüm insanlar yakın mıdır? Tüm insanlar kardeş midir?

Cevap: Evet, genel olarak şu an içinde bulundukları formdan çıkarlar. Sadece mükemmellik âlemine girerler.

Soru: Öyleyse şimdi başkasını kendi yararıma kullanmak istiyorsam, orada kendimi tamamen başkasına vermek mi isterim?

Cevap: Evet, kendimizi birbirimize vermenin anlamı budur. Kabala’da buna Haşpaa yani ihsan etmek denir. Bu, mükemmellik koşuludur; manevi koşuldur.

Yorum: Sonuçta büyük bir bilimle meşgul oluyoruz.

Cevabım: Bu henüz ifşa olmadı! Daha da geliştirilecek ve duygulara bölünecektir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Yaradan’ı Hiçbir Şey Etkilemez için yorumlar kapalı

 

Yorum: Kişi belirli bir topluma girdiğinde, o çevreden etkilenir. Diyelim ki “Brahma Kumaris” topluluğuna veya başka bir yere girdi ve gerçekten “Evet, orada Tanrı var” diye algılamaya başladı. İnsanlar Kabala çalışmaya geldiklerinde, siz de belirli bilgiler sunuyorsunuz ve bu da kişinin beynini yıkıyor.

Cevabım: Hayır! Çünkü Kabala, kişinin egoizmine, doğasına aykırıdır! Kabala ile bir kişiyi kendime tabi kılmam. Onu kendime karşı konumlandırırım.

Dikkat edin, bana saygı duyuyor ve beni zeki biri olarak görüyor olsanız da benimle aynı fikirde değilsiniz, benim altımda değilsiniz, çünkü ben sizlere, size zıt olan bilgiler veriyorum.

Benimle ancak kendinizi iptal ederseniz, hiçbir şey ve hiç kimse olmadığınızı kabul ederseniz hemfikir olabilirsiniz. Bu sizin içsel mücadelenizdir.

Bu yüzden Kabala, bir kişiyi boyunduruk altına almayan tek metottur. Bu bir din değildir ve başka metotlar da değildir.

Ben sadece öğretirim ve bilgi veririm, ancak bunu kendi içinizde nasıl gerçekleştireceğiniz sizin sorununuz ve çok zor bir sorun, çünkü bunu ancak kendinizle savaşarak çözebilirsiniz. Bu yüzden bana asla itaat etmeyeceksiniz. Her zaman bana karşı olacaksınız ve benimle aynı fikirde olsanız bile, bu ancak mantığınızın ötesinde olacaktır.

Filed under: Kabala, Maneviyat | Kabala Kişiyi Boyunduruk Altına Almaz için yorumlar kapalı