Sevgi, dışarıda yemek yerken birine patates kızartmanızın çoğunu verip onun da size patates kızartmasından vermesini beklememenizdir (Chrissy, Yaş 6).
Soru: Bu sevgi midir?
Cevap: Evet, sevgidir.
Soru: Neden, bunu bir çocuğa açıklar gibi açıklayabilir misiniz?
Cevap: Çünkü kendi sevdiği bir şeyi başkasına veriyor. Ona sahip olmak kendisini iyi hissettiriyor ama onu veriyor.
Soru: Bu basit bir cevap mı? Onu gerçekten yemek istiyorum ama arkadaşıma veriyorum. Ve buna sevgi mi deniyor?
Cevap: Evet, bu sevgidir.
Yorum: Sevginin ne olduğu sorulan bir grup çocuktan gelen bir başka cevap:
Sevgi, yorgun olduğunuzda sizi gülümseten şeydir (Terri, Yaş 4).
Cevabım: Bu da sevgidir. Çünkü bunu yaparak başka bir insanı yüceltiyor, yükseltiyor, kendi iradesi dışında iyi hissetmesini sağlıyorsunuz.
Soru: Yani bunu başka bir kişi için gülümsemekle mi ilişkilendiriyorsunuz?
Cevap: Evet.
Sevgi, bir çocuğa tişörtünü beğendiğini söylediğinde onun her gün o tişörtü giymesidir (Noelle, Yaş 7).
Cevabım: Bu daha çok gömleği giyen çocuğun iltifat eden kişiye duyduğu sevgiden bahsediyor.
Soru: Bu sevgi neden?
Cevap: Çünkü gömleği giyen çocuk, onu seveni memnun etmek ister.
İçten olmadığınız sürece ‘seni seviyorum’ dememelisiniz. Ama eğer içten söylüyorsanız, bunu çok söylemelisiniz. İnsanlar unutur (Jessica, Yaş 8).
Cevabım: Böyle bir davranışın bir çocuğa öğretilmesi gerektiğini düşünmüyorum.
Soru: Ama bu çocuğun cevabı, sekiz yaşında bir çocuğun. Yani sevmiyorsanız, sevdiğinizi mi söylemelisiniz?
Cevap: Hayır, yalan söylememelisiniz.
Soru: Ve eğer seviyorsanız, sevdiğinizi söylemeli misiniz?
Cevap: Muhtemelen evet ama bence bu durumda bile tamamen değil.
Yorum: Leo Buscaglia tarafından değerlendirilen en şefkatli çocuğu bulma yarışmasının galibi, yan komşusu yakın zamanda eşini kaybetmiş yaşlı bir beyefendi olan, dört yaşındaki bir çocuktu. Adamın ağladığını gören küçük çocuk komşusunun bahçesine girmiş, kucağına tırmanmış ve orada öylece oturmuş. Annesi çocuğa komşusuna ne söylediğini sorduğunda, çocuk cevap vermiş: “Hiçbir şey. Sadece ağlamasına yardım ettim.”
Cevabım: Bunlar dört yaşındaki bir çocuk için biraz inanılmaz hikayeler.
Soru: Ama birinin ağlamasına yardım etmek, bu şefkat anı hakkında ne düşünüyorsunuz?
Cevap: Bu iyi bir şey.
Soru: Gerçekten yardımcı oluyor mu?
Cevap: Elbette yardımcı oluyor!
Soru: Yani çocuk oturuyor, size bakıyor ve sizinle birlikte ağlıyor mu?
Cevap: Evet, ama bu çok fazla. Bu biraz gerçek dışı.
Soru: Anlıyorum. İşte bir soru: tüm bunlar daha sonra nereye gidiyor? Tüm bu cevaplar bile – çocuksu bir saflık içeriyorlar. Bunlar nereye gidiyor? Nasıl nefret edenlere, savaşçılara, katillere, suçlulara dönüşüyoruz? İçimizdeki çocuk nereye gidiyor? Böyle büyüyen bu çocuk?
Cevap: Egoizm büyür ve var olan her şeyi tüketir.
Soru: Ve bu kadar mı?
Cevap: Bu kadar.
Soru: Bu çocuk içimizde mi kalıyor yoksa o da…?
Cevap: Anti-egoist olarak gelişmeye başlamak, içimizdeki bu egoyu bastırmak için bir olasılık var.
Soru: Bu çocuğa biraz da olsa geri dönebilir miyiz?
Cevap: Evet, ama artık çocuk olmayacağız.
Soru: O zaman yetişkin bir çocuk mu olur?
Cevap: Evet.
Soru: Yaşlı bir adamın çocuk gibi olduğunu söylediğinizde. Bilge bir kişi çocuk gibidir. Bunu söylerken ne demek istiyorsunuz? Çocuk içimizde ölmez, kalır mı?
Cevap: Evet, çocuk içimizde ölmez ve kalır çünkü doğayı ve yaşamı çocuklar gibi doğrudan deneyimlemeyi arzularız.
Soru: Bu cevaplarda bu doğallık var mı?
Cevap: Evet, var.
Filed under:
Kabala, Maneviyat, Sevgi
|
Sevgi Budur için yorumlar kapalı
