Kendimizi Yaradan ile mutlak, mükemmel bir bağa içsel olarak uyumlamaya çalışmak için küçük bir egzersiz yapalım.

Yaradan duygularımıza, düşüncelerimize, niyetlerimize ve eylemlerimize, insanın içindeki her şeye zıt, şu anda bizi tamamen yönetiyor. İçimizde Yaradan ile tam bağ içinde olmayan hiçbir şey kalmamıştır.

Ve şimdi bu koşul üzerinde kontrol sağlamaya ve onu sürekli olarak korumaya çalışalım ki bulanıklaşmasın, aksine daha da keskinleşsin. Eğer bir engel ortaya çıkarsa ve bir düşünce bir yere kayarsa, yine de onu geri çekmeye çalışırız; öyle bir şekilde ki, bu rahatsızlık sayesinde Yaradan’la olan bağımızı duygularımızda, her türlü hissiyatımızda daha da güçlendiririz ve kendimizi sürekli bu koşul içinde tutarız.

Dostlarımızın da Yaradan ile aynı içsel yoğunlukta olduklarını hissetmeye çalışırız ve hep birlikte bu konuda birbirimizi desteklemeyi dileriz. Daha da fazlası, daha fazla çaba – herkesin benim gibi Yaradan’a odaklanması için çabalamak.

Ve sonra O’nu ortak bir şey olarak, hepimiz için bir olarak hayal ederiz. Sürekli olarak sadece O’na yöneliriz ve sadece O’na odaklanarak birbirimize yardım ederiz.

Karşılıklı yardımlaşma içinde kendi aramızda birleşiriz, öyle ki artık Yaradan’ı “O’ndan başkası yok” ve “iyilik yapan iyi” diye sürekli önümde tutanın ben olduğumu değil, hep birlikte O’na doğru çabaladığımızı hissederiz. Ve eğer O herkes için bir ise, o zaman biz de biriz.

Ve eğer bu henüz mümkün değilse, o zaman bir dostun Yaradan’la olan bağını koparmaması için daha da fazla özen göstermeliyim. Onun içinde olmak, bu konuda ona yardım etmek isterim.

Prensip olarak, sürekli olarak bu tür egzersizlerin içinde olmalıyız. Baal HaSulam, Mektup 17’de şöyle yazar: “İsrail, Tora ve Yaradan birdir,” hedefe doğrudan yönelmemiz ve her durumda bu yoldan sapmamaya çalışmamız gerektiğini çünkü aksi takdirde büyüyen bir hata oluşacağını ve kendimizi hedeften uzakta bulacağımızı belirtir.

Bu tür sürekli çaba, tam olarak Ahişena yönteminin gerçekleştirilmesidir. Gruba giren her bireyin gruba nasıl entegre olduğunu düşünmeliyiz. Ve gruba uyum sağlamak, çabalarımızı her gün yenilemek, onları daha yüksek bir seviyeye yükseltmek, onları daha kesin bir şekilde Yaradan’a, kendimize ve birbirimize yönlendirmek anlamına gelir.

Önemli olan bundan kopmamaktır. Yani tüm düşüncelerim ve dostlarımla yaptığım konuşmalar aynı niyete dahil edilmelidir – Yaradan’a karşı birlikte olmak için – ve hiçbir durumda bundan sapmamalıyım. Tüm karışıklıklar sadece aramızdaki ve O’nunla olan bağımızı artırmalıdır.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan | Egzersiz: Yaradan İle Bağ İçinde için yorumlar kapalı

Soru: Kişinin herkesle birlikte ıslah talep edebilmesi için ne tür bir hazırlık gereklidir? Bu Arvut (karşılıklı garanti) mudur?

Cevap: Kişinin bir yasayı yerine getirmek istemesi için ne tür bir hazırlık gerekir? Bu hayattaki her şeyle aynıdır!

Diyelim ki herkes gibi karşıdan karşıya sadece yaya geçidinden geçilmesi gerektiğini söyleyen yasaya uymak istemiyorum. Sadece istemiyorum!

İlkinde, birisi bana sesleniyor ve aldırış etmiyorum. İkinci kez ceza yiyorum. Şimdi ne zaman geçebileceğime ve ne zaman geçemeyeceğime bakmaya başlıyorum. Ama etrafta kimse yoksa, yine eskisi gibi geçiyorum. Üçüncüde, Yaradan korusun, araba çarpar ve sonunda…

İşte o zaman belki de yasalara uymam gerektiğini anlamaya başlıyorum. Buna “Yaradan kişinin elini iyi bir kaderin üzerine koyar ve bunu al der.” denir. Ve kişi artık kendini bu konuda güçlendirmelidir çünkü maneviyatı kendi başımıza arzulayamayız. Ama içimizde bu düşünce uyandığında, düşünmeye başlarız: “Belki de bu yasayı yerine getirmeye değer. Yapmak istemiyorum ama yine de buna değebilir.”

Kişinin çalışması burada başlar.

Tembelliğimize, kötü eğilimimize, boyun eğmeyi reddetmemize rağmen destek, rehberlik ve bu yasayı tutmanın gerekliliğini aramaya ve sonunda bunu gerçekten istemeye başlarız.

Şimdi kişinin içinde seçim imkânı belirir. Kalpteki nokta verildikten sonra kişi ikiye bölünür. Kişinin kalbi tamamen egoisttir. Kendini doldurmaktan ve arzularının önünde duran her şeyi yok etmekten başka bir şey istemez. Ancak bunun aksine, kişiye kalbinde bir nokta verilmiştir.

Bunun ne olduğunu ya da nereden geldiğini bile bilmeyiz ama aniden doğamıza aykırı bir şeye kulak vermeye başlarız. Buna “Yaradan’ın yukarıdan bir parçası” denir. Bunu sabahın üçünde kalkıp ders dinlemeye gönüllü olan insanlarda görebiliriz. İçlerindeki bu bölünmeyi hissetmeye başlarlar.

Artık kişi bir seçimle karşı karşıyadır: tavsiye almak ve onun yardımıyla, aslında kişinin kendisine bile ait olmayan doğasına direnme gücünü kazanmak. Yaradan kötülüğü, yani alma arzusunu yarattı ve kişiye yerleştirdi. Ve bu arzunun dışında sadece ışık vardır yani Yaradan.

İçimdeki bu kötülüğü O yarattı ve şimdi ondan kurtulmak ya da onu ıslah etmek için bir destek bulmalıyım ki daha fazla üzerimde hüküm sürmesin ve Arvut yasasını yerine getirmeyi gerçekten isteyebileyim.

Bu seçimde kendi hayatında, kötülükten kurtulmanın bir yolunu aradığım anlamına gelir, bunu kendi içeriğinin içerebileceğim anlamına gelmez. Kalplerimizi birbirine bağlama, tek bir Kli’de birleşme ve içindeki ışığın varlığına layık olma koşuluna kendi başımıza ulaşamayız. Tavsiye aramalı ve bunu gerçekten istemeliyiz yani zorunluluk hali denilen duruma gelmeliyiz.

Bizim hazır olmamıza “Yapacağız ve duyacağız.” denir. Beni neyin beklediğini bilmiyorum, önümdeki koşul hakkında hiçbir şey anlamıyorum çünkü daha düşük bir dereceden daha yüksek bir dereceye yükseliyorum. Doğası gereği, o yüksek dereceyi anlamıyorum.

Bunu kavrayacak ve hissedecek kadar bilge olsaydım zaten onun üzerinde olurdum. Ancak eğer sadece o dereceye sıçramak üzereysem, henüz bilmiyorumdur. Sahip olduğum tek şey bunun gerekliliğine dair bir histir. Buna “Yapacağız ve duyacağız” denir. “Hazırız. Yeter ki bir şeyler yapalım!”

Filed under: Arvut, Birlik, Kabala, Maneviyat | Kişinin Seçimini Güçlendirmesi için yorumlar kapalı

Alma arzumuz ne kadar büyürse Arvut (karşılıklı garanti) da o kadar güçlü olmalıdır. Bunu tarihin akışında da görebiliriz. 

Mısır’dan çıkışla birlikte, Aviut‘un ilave bir derecesini özümsediğimizde, “Sina Dağı’nın eteklerinde tek kalp tek adam olarak durmak” olarak bilinen Arvut‘un ilk seviyesini kabul etmek zorunda kaldık. Bu birlik sayesinde Tora’yı hak ettik.

Daha sonra, çöl yolculuğu sırasında, halkın kabilelere bölünmesinde ve Kohenler, Levililer ve İsrailliler olarak kendi rollerinde kendini ifade eden kolektif katılımın ve karşılıklı garantinin genişletilmesi gerekiyordu.

Yöntem üzerinde çalışıldığında, tüm bunların esasen Arvut adı verilen aynı prensibi ıslah etmenin sürekli bir süreci olduğu, her birinin kendi ruh köküne göre diğerleriyle bağ kurduğu ıslah olmuş bir biçimde tek bir Kli’ye bağlı olduğu anlaşılır.

Halk tapınak inşa etme aşamasına geldiğinde, zaten ülkedeki bağın farkına varmaları gerekiyordu.

Yani, her bir bireyin ve bir bütün olarak halkın içsel durumları değişse de, alma arzuları giderek daha şiddetli bir şekilde yanmaya ve büyümeye devam etti ve bu durum dış koşulları da etkiledi (insanlar İsrail topraklarına girdiler, diğer uluslarla savaştılar ve bu topraklara yerleştiler). Arvut sürekli yeni biçimler almak zorundaydı. Yine de ana fikir değişmedi: birbirimize garantör olmak.

Filed under: Arvut, Birlik, Grup, Kabala | Arvut’un (Karşılıklı Garanti) Sarsılmaz İlkesi için yorumlar kapalı

On Sefirot Çalışmasına Giriş, madde 17’de şöyle denmektedir: “Bu nedenle, öğrenci çalışmaya başlamadan önce Yaradan’a olan inancını güçlendireceğine dair söz verir…”

İnanç gücünü, ihsan etme gücünü, alma arzumun üzerinde olmamı sağlayan gücü almak için kitabı açıyorum. Yani, diğer ruhlarla bağa gelmek ve karşılıklı garanti koşulunu yerine getirmek için.

“Komşunu kendin gibi sev” ilkesini küçük bir grupta, sadece ben ve bir başkası olsa bile yerine getirebileceğimizi düşünürsek, bu kesinlikle gerçekçi görünmez. Birilerinin bunu başarmış olması imkânsızdır. Ve bu gerçekten de böyledir.

Ancak bunun gerçekleşmesini istediğimize dair bir karar verebiliriz ve öyle bir talebe ulaşmak isteriz ki, Baal HaSulam’ın yazdığı gibi, gece gündüz bunun etrafında döneriz. Ve bu yeterlidir.

Her saniye bizi grubun merkezine doğru çeken gücün ne kadar içinde olduğumuzu kontrol etmeliyiz ki dışsal olan her şey arkamızda kalsın ve içsel olan her şey grubun merkezinde birleşsin.

Her biri bunu kendi içinde ayırt eder. Kendimi nasıl kontrol edebilirim ve grup kendini nasıl kontrol edebilir? Sadece kişinin kendisini ve diğerlerini grubun merkez noktasında birleşmiş olarak görmeyi nicelik ve nitelik olarak ne kadar önemsediğine göre.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala | Grubun Merkez Noktasında için yorumlar kapalı

Soru: “İç ses”, ‘Yaradan’ın yol gösteren eli’ nedir?

Cevap: Kişideki doğru düşüncelerin kaynağı – buna “Yaradan’ın kişinin içindeki temsilcisi” diyelim – kalpteki noktadır. Buna “Yaradan’ın yukarıdan bir parçası” denir, ruhun parçalanması sonucu kaba düşen bir kıvılcımdır.

Küresel ruhun parçalanmasından önce, ışık, kıvılcımlar ve kaplar ıslah olmuş bir durumda mevcuttu: bir perdeyle alma arzusu ve onu dolduran ışık. Ancak parçalandıklarında karıştılar; ışıklar kaynağa, ruhun ikamet ettiği yere doğru yükselirken, kaplar ve kıvılcımlar aşağıya doğru düştü.

Bu nedenle, kişi içinde var olan kıvılcımı ifşa etmekle görevlidir. Bu kıvılcım kişide tezahür etmeye başladığında, kişi bu kıvılcımla, sanki küçük bir mumu alma arzusunun karanlık, boş, engin alanına götürür gibi ilerlemeli ve kim ve ne olduğunu keşfetmeye, kendini incelemeye başlamalıdır, ama sadece bu mumla, bu kıvılcımla.

Ve sonra yavaş yavaş, kişi ruhun karanlık alanını oluşturan 620 parçalanmış arzunun arasında bu mumun yardımıyla tutunmanın bir yolunu bulur, ta ki onları bir lambaya yağ bağlar gibi muma bağlayabilsinler, böylece mumdan tüm ruha bir alev yayılabilir.

Buna “karanlık ışık gibi parlayacak” denir.

Baal HaSulam ışık üreten bir fitil ve yağ örneğini verir. Aviut (arzunun bayalığı) bu kıvılcıma katıldığında, gerçek bir ateş tutuşur çünkü ihsan etme uğruna bir niyete dönüşür, ona ışıkla aynı doğayı verir, Aviut’u (bayalığı) Zakut’a (saflığa) dönüştürür.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Karanlık Bir Alanda Küçük Bir Mum için yorumlar kapalı

Soru: Doğrulanamayan manevi çalışmanın yanı sıra ne yapmalıyız: karşılıklı garanti hakkında düşünmeli, konuşmalı mıyız?

Cevap: Bunun hakkında konuşun, her birinin grubun ve üst gücün etkisi altında, yükselişler ve düşüşlerle birlikte, kişide giderek daha fazla duygu uyandığını anlamada ne ölçüde ilerlediğini kontrol edin ve ölçün: kendini düşünmemek mümkündür. Kişi başkalarını düşünmek için özgürleşecektir.

Soru: Sürekli bunun hakkında konuşursak, değeri düşmez mi?

Cevap: Değersizleşmeyecektir çünkü önümüzde durmaktadır. Dahası, bu uzak bir hedef (son ıslah ya da Yaradan’a bağlılığımız) değil, Mısır’dan çıkış olarak adlandırılan alma arzusundan bir kopuştur. Bu ilk eylemdir; bunu gerçekleştirerek maneviyata gireriz.

İsrail halkını Mısır’dan çıkaranın ne bir melek ne de bir elçi olduğu, Yaradan’ın Kendisi olduğu söylenir. Birleşmeli, Firavunumuzla konuşabilecek, bizi ikna edebilecek, kölelikte, karanlıkta olduğumuzu hissedecek ve üst gücün bizi etkilemesini ve Yaradan’ın bizi Mısır’dan çıkarmasını dileyecek Musa’nın gücünü içimizde bulmalıyız. Tüm bunlar karşılıklı garantiyi elde ettiğimiz süreçtir.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat | Kendinizi Düşünmemek Mümkün için yorumlar kapalı

Hangi eylemimiz gelip bizi ıslah edecek olan saran ışığa en uygun olanıdır? Bu, Yaradan ile birleşmek için bir araya gelmeye çalışan bir grubun eylemidir. Formül çok basittir. Ancak sorun şu ki, bunu yapmaya başladığımızda ne için yaptığımızı unutuyoruz.

Her bir eylemdeki niyeti yeterince netleştirmemişizdir. Üstelik bu farklı insanlar için aynı da değildir. Bunun üzerinde mümkün olduğunca çok çalışmamız gerekiyor.

En küçük eyleme daha net, daha talepkâr bir niyet eklerseniz çok daha etkili olacak ve çok daha fazla fayda getirecektir. Şu anda pek çok eylemden geçiyoruz ama niyet konusunda çok iyi değiliz. Eksik olan şey çabanın niteliğidir.

Her grupta ve her durumda bu konuda her zaman bir sorun var. Pek çok eylem gerçekleştirebiliriz. Sık sık insanların yaptıkları her şeyi listeledikleri e-postalar alıyorum ve soruyorlar: “Ne zaman gerçekleşecek ve tüm bunlar nerede?” Buna ne cevap verebilirim?

Gerçekten de gruplar çok şey yapıyor ama yeterli niyet yok ya da uygun değil. Grubun gelişim düzeyine göre niyetin çok daha birleşik, çok daha ince elenip sık dokunmuş olması gerekir. Niyetin amacı bir koçbaşı olmaktır.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat | Niyetimiz Eksik için yorumlar kapalı

Yaradan’ın Bizi Bariyerden Geçirmesi İçin Bariyerden Önce Lo Lişma Koşuluna Nasıl Ulaşabiliriz?

RABAŞ, bariyerden önce, “uyumama izin vermeyene kadar”, “aşk hastasıyım” koşuluna ulaşmamız gerektiğini söyler. Bu, gece gündüz gözümüzün önünden ayrılmayan, Yaradan’a duyulan özlemin muazzam bir boyutudur. Tek istediğimiz budur ve özlemimizin nesnesine kilitleniriz. Böyle bir koşul bir kap hazırladığımız anlamına gelir ve Yaradan bizim hazırlığımızı fark eder ve bu hazırlığa göre ıslahı, dereceyi, kabı verir. Yaradan bize istemediğimiz bir şeyi veremez. Hazırladığımız kabın içine dolumu almayız, aksi takdirde o bir Klipa’ya dönüşür. Bunun yerine, önce bir ıslah, ilk perdeyi ediniriz.

Filed under: Kabala, Yaradan | Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 127 için yorumlar kapalı

İhsan Etme Kaplarını İsteyen Bizler Neden Onları Hala Almak İçin İstiyoruz?

Her zaman her şeyi “almak için” arzulayacağız, ama yine de Klipot aracılığıyla bile olsa maneviyatla bir bağ arıyoruz. Maneviyata girerken, bir sağ taraf ve bir de sol taraf vardır. Bizler ve tüm dünyamız Keduşa’nın sol tarafında, Klipot’un içinde yer alırız. İnsanoğlu Klipot’un bir sonucudur.

Gerekli olan, Lo Lişma’dan bariyerin ötesindeki Lo Lişma’ya yükselebileceğimiz ve sonra Lişma’ya dönüşebileceğimiz kadar güçlü bir Lo Lişma koşuluna ulaşmaktır. Bunun ötesinde bir şeyi hayal edemeyiz veya arzulayamayız. Bununla birlikte, Lo Lişma arzusunda bile Lişma’dan bir şeyler vardır çünkü kalpteki nokta aktiftir ve bizi böyle bir arzuya doğru uyarır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Uncategorized | Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 126 için yorumlar kapalı

Soru: Bir grup anayasasına duyulan ihtiyaçtan bahsettik. Bunu formüle etmenin en iyi yolu nedir?

Cevap: Hiçbir çabanın, paranın ya da başka hiçbir şeyin grubumuzu ileriye taşıyacak ortak duygunun ortaya çıkmasına yol açmayacağı bizim için açık olmalıdır.

Bu ortak duyguya karşılıklı garanti (Arvut) denir, çünkü bu basitçe her bir kişinin hiçbir şeyden yoksun kalmayacağından emin olduğu bir duygudur çünkü herkes onu sever.

Tıpkı bir çocuğun, iyi ya da kötü olsun, ebeveynlerinin hiç şüphesiz kendisiyle ilgileneceğinden ve ona her şeyi vereceğinden emin olması gibi. Bu bir psikoloji meselesidir, bir duygu meselesidir, gerçek bir uygulama meselesi değildir.

Elbette grup bunu kendi başına sağlayamaz çünkü bu üst ışığın etkisinin bir sonucudur. Ancak bunun olmasını arzulamalı ve bunun olmasına gayret etmeliyiz.

Filed under: Arvut, Birlik, Grup, Kabala | Karşılıklı Garanti – Başkalarını Düşünmek için yorumlar kapalı