Dostlara Boyun Eğmenin Önemi Nedir?

Baal HaSulam, Yaradan’ın yüceliğinin gücünün ve amacın öneminin farkındalığının bizi maneviyata ittiğini yazar. Böyle bir gücü toplumdan ediniriz. Ancak bunu sadece kalbimizde, dostlarımıza kıyasla küçük olduğumuzu hissedersek alabiliriz.

Kalbimizde boyun eğme hissetmiyorsak, o zaman bunu hissediyormuş gibi eylemlerde bulunabiliriz. Ancak gerçek boyun eğme, kalpte hissedilen bir duygu olmalıdır. Toplum karşısında boyun eğdiğimizi hissedebilirsek, ondan bir şeyler alabilir ve dostlarımızdan ilham alabiliriz. Bu boyun eğme durumundan manevi olarak ilerleme gücü kazanabiliriz.

Bu nedenle, zinciri ucundan çözmeye başlamamız gerekir: maneviyatta ilerlemek için, yukarıdan aldığımız kıvılcıma ek olarak, Yaradan’a doğru bir çekim olmalıdır. Bu ek gücü toplumdan edinebiliriz. Toplumdan alabilmek için, sadece küçük olanın büyük olandan alabileceği ilkesine göre, kendimizi topluma kıyasla daha küçük görmemiz gerekir. Toplumdan daha küçük hissetmek için, entelektüel olarak anlamadan önce bile, gerçekten küçük olduğumuzu kalbimizde hissetmek için belirli eylemler gerçekleştirmeliyiz.

Herkes bizi övse ve ne kadar büyük olduğumuzu söylese bile, yine de kendimizi küçük hissetmeliyiz. Ancak o zaman bile küçüklüğümüzü gizlemek için kibirli olabiliriz. Kendimizi ne kadar küçük hissedersek, toplumdan o kadar çok güç alırız ki bu da bizim için tek yoldur.

Bu konuda güçlü olmalı, kendimizi gerçekten küçük hissedeceğimiz zamanlar için çabalamalı ve küçüklüğümüzü nasıl ortaya çıkaracağımızı düşünmeliyiz. Her şeyden önce toplumdan bize bunun nedenlerini tekrar tekrar sunmasını talep etmeliyiz. Doğamız gereği bu küçüklük duygusundan yoksunuz. Kendimizi küçük hissetmemize yardımcı olmak toplumun görevidir. Dostlar birbirlerine yaklaşmalı ve birbirlerinin erdemlerinden bahsetmelidir; örneğin, “Falanca arkadaşın şöyle şöyle davrandığını ya da söylediğini duydum ve yaptıkları ya da söyledikleri gerçekten dikkate değerdi. Onlar çok bilge ve harikalar” vb. Yazıldığı gibi, “Karşı tarafın kıskançlığı bilgeliği artırır.”

Kıskançlık da dahil olmak üzere elimizdeki güçleri kullanmamız gerekir. Kıskançlık ana güçtür. Bir insanı bu dünyadan üç şeyin çıkardığı yazılmıştır. Nedir bunlar? Kıskançlık, şehvet ve onur. Şehveti, Yaradan’a yöneltebiliriz ki bu başlı başına büyük bir başarıdır. Ayrıca Yaradan’ı onurlandırabiliriz. Ancak kıskançlık daha az değerlidir, öncelikle arkadaşlarımıza yönelttiğimiz bir duygudur. Bu nedenle bu özellikleri kullanmalı, geliştirmeli ve manevi ilerlememize fayda sağlamaları için hedefe bağlamalıyız.

Filed under: Birlik, Dost, Dost Sevgisi, Kabala, Maneviyat - Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 84 için yorumlar kapalı

İlerleme Neden Sadece Topluma Boyun Eğme Yoluyla Görülebilir?

İlerleme yalnızca boyun eğme yoluyla görülebilir, aksi takdirde çalışma görünmez kalır. Boyun eğme yukarıdan güç almamızı ve daha fazla ihsan etme eyleminde bulunmamızı sağlar. Ama “ihsan etme” ne anlama geliyor? Bu kafa karıştırıcıdır. Daha güçlü, daha başarılı ya da daha etkili olmak için güç kazanabilir ve ihsan etmeyi edindiğimizi düşünebiliriz. Ancak bu yanlıştır. Böyle bir hassasiyet son derece incelik gerektirir.

Bir süre Lo Lişma’yı sürdürmemiz ve büyümemize yardımcı olacak çeşitli cazibeler almamız gerekir. Bu, bir çocuğa çok çalışması ve iyi notlar alması halinde bisiklet vaat etmeye benzer. Çocuk bütün yıl çok çalışır, başarılı olur ve bisikleti alır. Bizim de aynı şekilde Lo Lişma aşamasında buna uygun olarak oyalanmamız gerekir.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Toplum - Merdivenin Basamakları Hakkında Sohbetler, Kısım 83 için yorumlar kapalı

Henüz her birimiz ile grup arasında canlı bir bağ kuramadık. Bazen kongrelerimizde ya da toplantılar sırasında birkaç dakikalığına böyle bir karşılıklı ilham ortaya çıkıyor, ancak bu ilerlemenin doğru yolu değil.

Birçok kişi şöyle diyor: “Neden kalıcı bir kongre oluşturmuyoruz?” Ancak tüm hayatınızı bir piknikte geçiremezsiniz, bu doğru bir gelişim şekli değildir. Herkesin bir araya geldiği ve bağ kurduğu bir kongre ilerlemekle değil, önceden birikmiş bir potansiyeli açığa çıkarmakla ilgilidir. Oluşmuş olan arzu, topraktaki bir tohum gibi bu ortamda tezahür eder.

Ancak çevreye bağlanma arzusunu sürekli hissettiğimiz ve bu çevrenin bizi sürekli etkileyebildiği bir koşula ulaşmalıyız. Bu da ancak aramızda bir kişinin bilgisayar ya da kişisel telefon aracılığıyla başkalarıyla bağ kurabileceği sanal bir bağ yaratmakla mümkündür.

Bu iletişim araçları neredeyse herkes tarafından günün 24 saati kullanılabilir ve bunlar aracılığıyla kişiye bizimle olan sürekli manevi bağının bir simülasyonunu sağlayabiliriz.

Kabalistlerin yazdıklarını uygulamaktan başka seçeneğimiz yok. Onların kaynakları herkese açıktır. Bu nedenle, dünyamızda gördüğüm kadarıyla, bir kişiyi gruba karşı konumlandırmanın tek yolu, her zaman yanımızda olan internet veya telefon aracılığıyla bu bağı günde 24 saat veya belirli aralıklarla – örneğin günde beş kez – mümkün kılmaktır.

Filed under: Birlik, Grup, Kabala, Maneviyat - Manevi Bağın Bir Simülasyonu için yorumlar kapalı

Bir şekilde içimizde birlik için, sevgi için bir ön arzu geliştirmeliyiz. Bu ışığın yardımıyla yapılır. Başlangıçta böyle bir arzuya sahip değilizdir. Ama eğer isterseniz, ışık bunu yapacaktır.

Ama dileyemediğiniz bir şeyi nasıl isteyebilirsiniz? Bunun için size bir grup verilmiştir. Sizi yapay olarak etkilemesi için kendinizi ayarlayabilirsiniz.

Grup ne ister? Grup herhangi bir yükseliş de istemez. Ama sizi her zaman metodik olarak eğitecek ve şöyle diyecektir: “Eğer ihsan edersen sana saygı duyarız, eğer bizi düşünürsen seni severiz, eğer iyi bir dost olursan seninle oynarız,” vb.

Başka bir deyişle, başka seçeneğiniz yoktur. Siz sosyal bir varlıksınız; bir çevre olmadan var olamazsınız. Yaradan kalbinizde bir noktayı ateşledi – bu toplumda olma arzusu. Dolayısıyla, grupla birlikte, birbirinizi kandırdığınız bir tür oyuna katılmalısınız. Ancak bu aldatma, isteseniz de istemeseniz de, sizin tarafınızdan kesinlikle gerçek olarak algılanacaktır.

Örneğin, grup şöyle diyebilir: “Şimdi aramızda ihsan etme ve sevgiden oluşan manevi yükselişe değer verme konusunda anlaştık. Eğer bize gerçekten ihsan etmek, bizi sevmek istiyorsan, biz de sende buna değer vereceğiz. Aksi takdirde, sen bizim dostumuz değilsiniz ve bize yaklaşmamalısın.”

Onlara şöyle diyebilirsiniz: “Çocuklar, ancak sizde bu da yok! Beni gerçekten seviyor musunuz? Bana iyi davranacağınıza söz veriyor musunuz?” Hatta cevap bile verebilirler: “Sana hiçbir şey vaat etmiyoruz.”

Ancak kendilerini sizin önünüzde bu şekilde konumlandırmaya istekli olurlarsa, o zaman bunu arzulamaya başlayacaksınız: “Neden ben ihsan etme ve sevme niteliğine sahip değilim?”

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat - Dilemediğimiz Bir Şeyi Nasıl İsteyebiliriz? için yorumlar kapalı

Lişma (Yaradan’ın rızası için niyet) koşuluna girmek için, kişi bu özel kapının kilidini açan anahtarı bulmalıdır. Test burada yatar: doğru koşulda mıyım? Bu kapıyı açabilir miyim, açamaz mıyım? Eğer açamazsam, sanki geri çekiliyor, önceki koşuluma geri dönüyormuşum gibi olur.

Test, bu noktaya kadar biriktirdiğim tüm deneyimin Lişma’nın girişini açacak doğru anahtarı oluşturup oluşturmadığıdır.

Maddesel dünyada bir kilidi ve onu açamayan bir anahtarı açıkça görebiliriz. Aynı şey burada da geçerlidir. Bu kapının kilidini açmaya henüz hazır olmadığımı fark ediyorum: ya cennet korkum yok ya da anahtarımın şekli henüz kilitle eşleşmiyor, yani birbirlerine uymuyorlar.

Yaradan bize Tora’yı iç kapıların anahtarları olarak verir, ama dış kapının anahtarına, yani cennet korkusuna sahip değiliz. Özel koşullar altında, dış güçlerin etkisi altında, anahtar ve kilit arasında doğru hizalamayı sağlamam gerektiğini hissetmeye başlarım.

Anahtar benim içsel formumdur, dostlarımdır, onlumdur. Dış form bir ev gibi düzenlenmelidir ki anahtar kilide uysun ve onu döndürebilsin, yani evin ve anahtarın tüm detayları aynı hizaya gelsin.

Dostlar, birlikte benim kendimi hizalamam gereken formu inşa ederler. Her bir kişi kendi bireysel çalışmasıyla kendini ayarlar ve bu çabalardan sonra kilidi hep birlikte açarız. Ama onlunun dışında, onu açabilecek bir anahtar yoktur.

Doğru forma yaklaştıkça, kilidi açmak için neyin gerekli olduğunu daha kesin olarak hissederim. Doğru anahtar, arzumun kilide tam olarak uyduğu ve tek bir arzuda birleştiğimiz zamandır. Başka bir deyişle, kilidin ihtiyacını karşılamaya ve boş alanını tamamen dolduran bir forma bürünmeye çalışırım, böylece onu ortamın gerektirdiği yöne çevirebilirim.

Anahtar hafifçe bile uymazsa, kilit dönmeyecektir. Ancak dostlarımızla birlikte kilidin tüm parçalarına yakından bağlanırsak, anahtarı tam olarak yerleştirmemizi ve kilidi açmamızı engelleyen gereksiz her şeyi netleştirebiliriz.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Mutluluğun Kilidinin Anahtarı için yorumlar kapalı

Soru: Masah (perde) kişinin ihsan etme isteğiyle nasıl ilişkilidir?

Cevap: Perde, kişinin ihsan etme adına Yaradan’la olan bağıdır.

Soru: Manevi ilerlememize yardımcı olması ve kafamızı karıştırmaması için hangi düşüncelerin karşılaştırılmasına izin verebiliriz?

Cevap: Birbirimizle nasıl bağ kuracağımıza ve bu bağda Yaradan’a doğru bize rehberlik etmesi için ışığı nasıl alacağımıza dair düşünceler.

Soru: Üzüntüden neşeye nasıl geçilir?

Cevap: Dostlarınızdan size yardım etmelerini isteyin. Başka hiçbir şey işe yaramaz. Bu tür teknikleri kendiniz aramalısınız ve bu yardımla egoizmden yükselebilir ve onu ıslah edebilirsiniz.

Soru: Hazırlık döneminde bile içimizde ortaya çıkan perdenin gücünü hissedebilirsiniz. Masah, sol çizgiden sağ çizgiye geçtiğiniz zaman mı çalışır?

Cevap: Sağ ya da sol çizgilerinizin nerede olduğu benim tarafımdan bilinmiyor. Ancak egoizmden özgeciliğe ve geriye geçişin perdeyi kullanarak olduğunu biliyorum.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat - Manevi Çalışma İle İlgili Sorular – 143 için yorumlar kapalı

Soru: Diyelim ki yolda gidiyorum ve başka bir sürücü önümü kesti. Bu olayı en derin düzeyde “O’ndan Başkası Yoktur” ile ilişkilendirmek için o anda ne yapmalıyım?

Cevap: Başınıza gelen her şeyin yalnızca Yaratıcının rehberliğinde gerçekleştiğini hatırlamanız gerekir. Bundan sonra sizin çalışmanız başlar.

Ayrıca, grubunuz size bunu hatırlatmalı; bunun hakkında konuşmalı ve tartışmalıdır. Grupla bağ çok önemlidir, böylece siz onlara ihsan edebilir, onları etkileyebilir ve onlar da sizi etkileyebilir. Tek başınıza çalışmak sizi kaçınılmaz olarak egoizme hapsedecektir.

Eğer kişi bir grubun parçası değilse, diğerleriyle ciddi bir manevi bağ içinde değilse, onunla çalışmak neredeyse faydasızdır. Buna ancak, ayrılmaz bir parçası olarak gelişebileceği ve kendini bu toplum içinde tamamlayabileceği küçük bir toplum bulan bir acemi ise izin verilebilir. Sadece böyle bir durumda!

Bu şekilde işleyen bir güçler sistemi içinde varız. Tıpkı dünyamızda tamamen birbirimize bağımlı olduğumuz ve istemeden de olsa daha büyük bir bütünleşmeye doğru ilerlediğimizi gördüğümüz gibi, burada da durum böyledir.

Eğer egoizminiz sizi bundan uzaklaştırıyorsa, bu doğaldır. Kendi başınıza ilerleyebileceğinize dair sayısız gerekçe ve argüman sunarak sizi geri püskürtecektir. Ancak, sonuçta bunların hepsi yanlıştır ve hiçbir şeye yol açmayacaktır.

Filed under: Birlik, Egoizm, Grup, Kabala, Maneviyat - Grupla Bağ Çok Önemlidir için yorumlar kapalı

Soru: Bir yandan dostlarımı mükemmel olarak hayal etmeli, Yaradan’ın onlarda ikamet ettiğini düşünmeli ve her şeyi onların içinde özümsemeliyim. Diğer yandan onlar için dua etmeliyiz. Eğer onların mükemmel bir koşulda olduklarını ve Yaradan’ın onları doldurduğunu hayal edersem, onlar için ne gibi bir talebim olabilir?

Cevap: Bir yandan dostlarımı mükemmel olarak hayal etmeli, onlara dahil olmalı ve onların içinde, onların mükemmelliğinde kalmalıyım. Diğer yandan onlar için dua etmeli ve istemeliyim. Bu iki koşul nasıl uzlaştırılabilir?

Aslında bu iki koşulu aynı anda uzlaştırmak mümkün değildir. Her iki koşul da gerçekleşir ve benim dönüşümlü olarak her ikisinde de var olmam gerekir.

Kongrede kendimi hangi koşulda bulduğumu da görmeliyim. Ama genel olarak bir kongre, grubu, Yaradan’ı ve yakınlaşma yolumuzu övme safhalarını daha fazla taşır.

Filed under: Birlik, Kabala, Kongre, Maneviyat - Bir Kongrede Hangi Koşulda Olmalıyım? için yorumlar kapalı

Soru: Üst sisteme tutunabileceğimiz tek gerçek adaptör, öğretmenimiz, sizsiniz. Sizden aldığımız gücü nasıl kullanmalıyız?

Cevap: Size ne söyleyeceğimi hiç bilmiyorum çünkü benim işim sizi şekillendirmek, bir araya getirmek ve organize etmek. Belli bir yapı oluşturmak için birbirinizi nasıl tamamlamanız gerektiğini hissediyorum.

Bloklar veya tuğlalar gibi bir araya geliyor ama onları bir arada tutacak çimento gibi bağlayıcı bir malzeme henüz yok. Bu yapıyı bir araya getirmenize yardım ediyorum ve bunu sizinle birlikte yapıyorum, ancak Yaradan’dan onu birbirine bağlamasını istemek size kalmış. Bu böyle olur.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat, Yaradan - Manevi Bir Yapı Kurun için yorumlar kapalı

Her birimiz hiçbir şey almayan ama sadece veren Malchut olmalıyız. Kendini iptal eder, kendisine gelen ışığı yansıtır ve ancak bu şekilde diğer herkes için çalışır.

Başka bir deyişle, eğer bir grubum varsa, sadece onları ve onları nasıl ileriye götüreceğimi düşünmeliyim. Her grup üyesi aynı şeyi düşünmeli ve hiçbir durumda kendini düşünmemelidir.

Gruptaki dostların çalışması budur. Sonra, grup aralarında ihsan etme özellikleriyle birbirine bağlı olan on Sefirot oluşturur. Onların içinde Yaradan Kendisini ifşa eder.

Filed under: Birlik, Kabala, Maneviyat - Herkesin İyiliği İçin için yorumlar kapalı