Kişi “derenin söğütleri” formunda, tatsız ve kokusuz olmalıdır. (Baal HaSulam, Şamati, 85, “Çalışmada Narenciye Ağacının Meyvesi Nedir?”

Derenin söğütleri, kişinin büyük bir manevi kazanımdan yoksun olmasına rağmen ilerlemeye devam ettiği benzersiz bir durumu temsil eder.

Soru: Kişi çalışmada manevi hissizliğe nasıl önem verebilir? Kişi böyle anlarda kendini gerçek hazza, sadece Yaradan’ın rızasına yükseltmek için neye tutunmalıdır?

Cevap: Tam da böyle bir koşulda kendinizi Yaradan’la bağa yaklaştırabilirsiniz çünkü duygular sizi aldatmaz; hiçbir şey hissetmezsiniz, nasıl olması gerektiğini bilmezsiniz ve yanıltılamazsınız. Bu koşulda, Yaradan’a daha yakın olabilirsiniz.

Soru: Tadı veya kokusu olmayan bir çalışmanın gerçek bir haz olması mümkün müdür?

Cevap: Bu zaten yüksek bir derecedir.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Kişiyi Yaradan’a Yaklaştıran Bir Koşul için yorumlar kapalı