Soru: Güçlü bir özgecil arzusu olan bir kişi, birkaç yıl boyunca grubun dışında durur, grubu gözlemler ve onlu gruptakilerin bile farkında olmadığı gizli egoizmi görürse ne yapmalıdır? Gruba karşı güçlü bir nefret hissetse bile gruba katılmalı mıdır?

Cevap: Neden gruba katılmasın?

Yorum: Çünkü onların ne kadar egoist olduklarını görür.

Cevabım: Onlarda kendisinin bir yansımasını görüyor. Denildiği gibi, “İnsan başkalarını kendi kusurları ölçüsünde görür.” Oysa gruptaki dostlar egoizmin üzerine çıkmak için çalışıyorlar.

Belli bir manevi seviyeye her ulaştıklarında, egoizmleri daha da yoğunlaşacak ve bir sonraki aşamada Yaradan’ı keşfetmek için daha da yüksek bir seviyeye çıkacaklar. Sadece bu şekilde hem egoizm hem de ruhlar arasındaki bağın karşıt nitelikleri ifşa olur.

Bu kişinin gruba katılmayı reddetmesi sadece büyük egoizminden kaynaklanan bir bahanedir. Kendini alçaltmanın zor olduğunu anlıyorum ama başka yolu yok. Basitçe dostlarından yardım istemelidir ve bunun için de egoizmini iptal etmelidir.

Her halükarda, bir yerden başlamaları gerekir, belki ortak yemeklerle, dağıtımla veya henüz dostlar arasındaki bağ için olmasa da kolektif çalışma veya eğitim için gruba katılarak. Buna hazır olmayabilir ama yavaş yavaş başlayacaktır.

Dersler sırasında genellikle insanları birbirleriyle konuşmaya ve konuları tartışmaya teşvik ediyorum ve bu şekilde zaten başkalarıyla bağ kurabiliyorlar.

Başlamak zorunda, aksi takdirde hiçbir şey işe yaramaz. Herkes bu sorunla karşı karşıyadır. Kendisi ne ilk, ne son, ne de en büyük egoisttir; daha da büyükleri vardır. Bu yüzden başını eğmesi ve grubu ileriye götürmeye yardımcı olması gerekir.

Filed under: Birlik, Egoizm, Kabala, Maneviyat | Kişi, Başkalarını Kendi Bozukluğuna Göre Görür için yorumlar kapalı