Kabala’da şöyle bir terim vardır: “kendi iyiliğim için”den “başkasının iyiliği için”e (’Mi Lo Lishma-Lishma”).

Yani ıslah, egoist niyetlerle başlar: Yaradan’ı ifşa etmek için bir dosta yakınlaşmak istiyorum çünkü bu sistemde sonsuz yaşama sahip olacağımı, her şeyi haklı çıkarabileceğimi anlıyorum.

Bu kötülüğün farkındalığından sonraki ikinci aşamadır, ancak hala egoisttir. Ve sonra, üst ışığın, Yaradan’ın gücünün, O’nun yayılımının, O’nun doğasının etkisi altında, değişmeye başlarız.

Yani, kişi kendisi için herhangi bir faydası olmaksızın bir başkasına ihsan edebildiği ve onunla bağ kurabildiği zaman böyle bir yetenek edinir.

Bu zaten üçüncü aşamadır, gerçek bir özgecil niteliktir çünkü ihsan etmek bizim için bir ödül haline gelir. Baal HaSulam’ın yazdığı gibi, herkes elinden gelenin en iyisini yapmalı ve yalnızca ihtiyacı olanı almalıdır.

Filed under: Kabala, Maneviyat, Yaradan | Kendime Fayda Sağlamaksızın için yorumlar kapalı